Następnego dnia sąsiadka znowu wisiała na naszym płocie, wyczekując nas. Moja żona podeszła do niej i oznajmiła, że mamy dzisiaj mnóstwo obowiązków, więc nie będziemy mogli jak wczoraj spędzić razem czasu. A co z jutrem? spytała ciekawsko Barbara. Jutro będzie podobnie. Generalnie, proszę już do nas nie przychodzić.
Moje dawne marzenie o życiu w mieście nie przyniosło mi nic dobrego.
Moja żona ma dom na wsi. Kiedy teściowie jeszcze żyli, często ich odwiedzaliśmy. Uwielbiałem, gdy latem ustawiali pod rozłożystą gruszą stół i ławy. Mogliśmy wtedy rozmawiać bez końca, aż do późnego zmierzchu. Tak było zawsze, gdy tylko tam przyjeżdżaliśmy. Zimą zaś teściowa rozgrzewała piec kaflowy i na stole zaraz pojawiały się świeże drożdżówki czy szarlotka. Cały dom pachniał wtedy nie do opisania.
Razem z żoną lubiliśmy jeździć na sankach, czasem nawet wybieraliśmy się na narty do pobliskiego lasu. Później teściowie odeszli. Domu nie sprzedaliśmy. Planowaliśmy, że nadal będziemy tam jeździć tak często jak kiedyś. Jednak rzeczywistość była inna.
Zawsze coś stawało nam na przeszkodzie. W końcu przestaliśmy nawet myśleć o rodzinnym domu na wsi. Życie popłynęło swoim rytmem. Lata minęły szybciej, niż się spodziewaliśmy. Nasz syn poznał dziewczynę i ją poślubił. Synowa, Oliwia, często mówiła, że cudownie byłoby choć podczas wakacji mieszkać na wsi.
Dopiero wtedy przypomnieliśmy sobie o zapomnianym domu. Pojechaliśmy tam z żoną jako pierwsi, bo od ostatniej wizyty minęło naprawdę wiele lat. Mimo upływu czasu, wszystko wyglądało podobnie, choć dom od dawna był zaniedbany.
Zabraliśmy się z żoną do porządków. Aniela wysprzątała dom, ja zabrałem się za podwórko. Bałem się, że po tylu latach nieobecności dom się rozleci, ale nie. Po gruntownym sprzątaniu wszystko nabrało innego charakteru. Następnego dnia dojechały dzieci i razem dokończyliśmy sprzątanie. W ciągu jednego dnia dom znów stał się czysty i przytulny. Panie przygotowały kolację, a ja z synem zabraliśmy się za naprawę starego stołu i ławek pod gruszą.
Wtedy zauważyłem, że przygląda nam się zza płotu jakaś kobieta. Podeszła i przedstawiła się. Okazało się, że dopiero co kupiła dom po sąsiedzku. Przyjęliśmy ją uprzejmie na kolację. Miała na imię Barbara. Opowiadała, że mieszka tu sama. Kupiła córce dom nieopodal, córka ma trójkę dzieci. Sama Barbara również jest samotna, od dawna rozwiedziona. Dużo mówiła, ale w którymś momencie przestałem już jej słuchać. Wtedy poczułem pod stołem dziwny ruch pod moją nogą.
Spojrzałem w dół i zobaczyłem, że to stopa sąsiadki delikatnie mnie dotyka. Szybko odsunąłem nogę, ale ona powtarzała swój gest. Nigdy wcześniej nie znalazłem się w takiej sytuacji. Starałem się wstać i uciec z gracją, by żona niczego nie zauważyła. Sąsiadka wciąż dużo mówiła, dzieci zaczęły już marudzić. Bardzo pragnąłem, by wyszła. Kiedy sprzątaliśmy po kolacji, moja żona szepnęła, że Barbara jest kobietą bez ogłady. Musiałem się z tym zgodzić, choć nie wyznałem, co się działo pod stołem. Było mi wstyd. I podejrzewałem, że nie byłem pierwszym ofiarą Barbary.
Następnego dnia znów przyczaiła się przy naszym płocie. Moja żona podeszła i powiedziała jej, że mamy naprawdę dużo pracynie będzie już spotkań jak wczoraj.
A może jutro? zapytała Barbara z nadzieją.
Jutro też nie czas na wizyty. Proszę więcej do nas nie przychodzić.
To było odważne. Sąsiadka jeszcze długo mruczała coś pod nosem, ale nie zwracałem już na to uwagi. Uważam, że żona dobrze zrobiła. Nasza rodzina jest szczera i gościnna, ale od razu wyczuwamy ludzi, za którymi nie przepadamy i nie potrzebujemy utrzymywać takich kontaktów. Tak po prostu.
