Zamknął drzwi tuż przed nosem
Mamo, wiem, że mnie nie kochasz…
Justyna zastygła z ręcznikiem w dłoni. Powoli odwróciła się do syna. Kuba stał w progu, pochmurny, z rękami schowanymi w kieszeniach dresowych spodni.
Co takiego? odłożyła ręcznik na blat. Skąd ci to przyszło do głowy?
Babcia powiedziała.
Oczywiście, babcia.
I co jeszcze powiedziała babcia?
Kuba wkroczył do kuchni, z podniesionym podbródkiem, w oczach upór cały ojciec.
Że odeszłaś od taty, bo nie chciałaś, żebym miał prawdziwą rodzinę. Żebym był szczęśliwym dzieckiem. Zrobiłaś to mi na złość.
Justyna przyglądała się synowi. Prawie dziesięć lat. Od dwóch lat mieszkali sami. Od dwóch lat Jacek był jakby wycięty z życia Kuby żadnego telefonu, żadnej wiadomości na urodziny. Za to Danuta, była teściowa, spotykała się z wnukiem co weekend i systematycznie wbijała mu do głowy swoje wersje wydarzeń.
Kuba Justyna starała się mówić spokojnie nie powinieneś aż tak słuchać babci. Ona nie wszystko wie, choć tak mówi.
Wie! przerwał jej Kuba, z zaciętą miną. Ona wie wszystko! Ty kłamiesz! Gdybyś mnie kochała, próbowałabyś utrzymać rodzinę! Nie składałabyś pozwu o rozwód. Nie niszczyłabyś wszystkiego!
Każde jego słowo raniło ją jak sztylet. Widziała drganie warg syna, błysk łez w jego oczach. Wierzył. Boże, jak bardzo wierzył w to, co mówi.
Kuba…
Tata by z nami mieszkał! Bylibyśmy razem!
Twój tata przez dwa lata ani razu do ciebie nie zadzwonił wyrwało się Justynie. Ani razu, rozumiesz?
Bo mu nie pozwalasz! Babcia mówi, że mu zabraniasz!
Odwrócił się i wybiegł z kuchni. Po chwili z korytarza dobiegł trzask drzwi do pokoju się zatrzasnęły.
Justyna stała przy stole. Połowa ściśniętych ręczników wciąż na blacie. Tykający zegar. I ogłuszająca cisza.
Opadła bezwładnie na stołek, zakryła twarz dłońmi. Łzy napłynęły same gorące, pełne żalu. Jacek zdradził ją, przez dwa miesiące spotykał się z koleżanką z pracy, a kiedy Justyna odkryła prawdę nawet nie przeprosił. Wzruszył ramionami: Tak bywa. Jak miała mu wybaczyć? Jak miała żyć z kimś, kto patrzył jej prosto w oczy i kłamał? A teraz Kuba uważał, że to ona tylko ona wszystko zrujnowała.
A Danuta, cała święta, plotła swoją siatkę kłamstw. Synek, jej oczko w głowie, niewinny, to żona była ta zła, nie potrafiła przemilczeć, znieść, uratować rodziny dla dobra dziecka.
Justyna wytarła policzki, spojrzała za okno. Dziecko prawie dziesięć lat. Nie rozumie. I chyba długo jeszcze nie zrozumie.
Trzy dni ciągnęły się jak guma. Kuba niby przy niej jadł śniadanie, wychodził do szkoły, wracał, odrabiał lekcje. Ale jakby zza szyby. Justyna pytała o szkołę burknął coś, wlepiając wzrok w telefon. Wołała na kolację przychodził, jadł w milczeniu, nie odrywał wzroku od talerza. Kiedy próbowała go przytulić na dobranoc odsuwał się, rzucał krótkie dobranoc i zamykał drzwi.
W piątek Justynie puściły nerwy. Po pracy wstąpiła do sklepu, nakupiła pełen koszyk tort czekoladowy, chipsy, które Kuba lubił, dużą pizzę z szynką i pieczarkami. Może razem obejrzą film. Może uda się pogadać jak dawniej.
Przepchnęła drzwi mieszkania, zaniosła zakupy do kuchni.
Kuba! Chodź, zobacz, co kupiłam!
Cisza.
Kuba?
Przeszła korytarzem, otworzyła drzwi jego pokoju. Cisza. Rozłożone łóżko, podręczniki na biurku… Brak plecaka. Kurtki również nie ma na wieszaku.
Sięgnęła po telefon, wykręciła numer Kuby. Długie sygnały, potem odrzucił. Napisała wiadomość: Gdzie jesteś? Zadzwoń do mnie. Dwie niebieskie ptaszki przeczytał.
Odpowiedzi brak.
Dzwoniła ponownie. I znów. Za piątym razem odrzucił.
Co się dzieje…
Palce ślizgały się na ekranie. Jeszcze jedno połączenie. I kolejne. Sygnały, sygnały, sygnały.
Kliknięcie.
Halo?
Kuba! Justyna przycisnęła telefon do ucha. Gdzie jesteś? Co się stało? Wszystko w porządku?
W porządku.
Głos spokojny, aż za bardzo.
Gdzie jesteś? Dlaczego wyszedłeś?
Jadę do taty. Teraz będę z nim mieszkał.
Justyna zastygła po środku korytarza.
Jak to?!
Babcia mówiła, że tata chciał mnie do siebie zabrać. W sądzie chciał. Ale przeszkodziłaś i zostałem z tobą. A ja nie chcę już z tobą żyć. Lepiej mi będzie z tatą.
Kuba, poczekaj…
Krótki sygnał.
Numer nie odpowiadał poza zasięgiem lub wyłączony.
Justyna biegała po mieszkaniu, narzucała kurtkę, upuściła torbę, w panice zamawiała taksówkę. Adres Jacka znała na pamięć.
Dwadzieścia minut w korkach. Dwadzieścia minut gryzienia paznokci i zamartwiania się.
Taksówka zatrzymała się pod blokiem. Wybiegła, nie czekając na resztę z ceny, pobiegła pod klatkę i zamarła.
Na ławce pod klatką siedział Kuba. Kurtka rozpięta, plecak obok. Twarz spuchnięta, zaczerwieniona, ramiona drżały.
Płakał.
Justyna podbiegła, uklękła na mokrym chodniku, chwyciła go za ramiona. Zimno od razu przeniknęło przez spodnie, ale nie poczuła nic.
Nic ci nie jest? Jadłeś coś? Co się stało? Czemu płaczesz?
Dłonie same szukały jego rąk, twarzy, sprawdzały cały, żywy, tu z nią. Policzki jak lód, nos czerwony z zimna, rzęsy sklejone łzami.
Kuba spojrzał w jej oczy. zaczerwienione, opuchnięte tyle było w nich bólu, że Justynie coś zacisnęło się w gardle.
Tata mnie wygonił.
Zastygła. Ręce zastygły na jego ramionach.
Co takiego?
On tam mieszka z inną. Mają malutkie dziecko wysmarkał nos, starł łzy rękawem. Nawet mnie nie wpuścił do mieszkania. Powiedział, żebym wrócił do mamy. I zamknął drzwi. Prosto przed moim nosem.
Głos drżał przy końcu, odwrócił głowę, próbując się schować. Ramiona się trzęsły.
Justyna przytuliła go mocno, ukryła twarz w jego włosach pachniały zimnym wiatrem i dziecięcym szamponem. Kuba się nie odsunął. Pierwszy raz od trzech dni wręcz odwrotnie, przytulił się mocno, chwycił jej kurtkę.
Wracamy szepnęła, gdy trochę się uspokoił. Wyjaśnimy to wszystko raz na zawsze.
Taksówka do domu Danuty jeszcze kwadrans. Kuba milczał, patrzył przez okno na światełka latarni. Justyna trzymała go za rękę, a on nie cofał dłoni. Mała, lodowata rączka w jej palcach.
Drzwi otwarły się od razu, jakby teściowa czekała. Szlafrok, wałki we włosach, kapcie z pomponami uosobienie domowego ciepła. W oczach tylko coś chłodnego, ostrożnego.
Ojej Danuta pokręciła głową, cofnęła się do przedpokoju matka cię tu przyprowadziła? Chce cię nastawić przeciwko ojcu? Przeciwko mnie?
Kuba przekroczył próg. Justyna patrzyła na jego drobne, napięte plecy jeszcze tak dziecinne pod tą za dużą kurtką.
Babciu podniósł głowę, i Justyna usłyszała w tym głosie coś nowego, doroślejszego okłamałaś mnie?
Danuta zamrugała. Na sekundę maska się zsunęła.
Co? Kubusiu, o czym mówisz?
Byłem u taty. Wyrzucił mnie. Dlaczego?
Justyna obserwowała, jak zmienia się twarz teściowej. Jak zanika maska troskliwej babuni, jak szukające spojrzenie tuła się bez celu, od wnuka do synowej.
Kubusiu, to wszystko przez twoją matkę, ona…
Powiedziałaś mi, że mama nie pozwala mi z tatą rozmawiać. Że nie wolno mu dzwonić. Że tęskni i czeka na mnie. Zacisnął pięści aż po białe kostki. To dlaczego zamknął mi drzwi przed nosem? Dlaczego nawet nie chciał pogadać? Czemu patrzył na mnie jak na obcego?
Nie rozumiesz, on jest teraz zajęty, ma ciężki okres…
Może to mama miała rację? Głos Kuby podniósł się, a Danuta się cofnęła. Że już mu nie zależy? Że cała nasza rodzina go nie obchodzi? Tam ma nową żonę, dziecko. Wszyscy tacy szczęśliwi. Po co mu ja? Jestem tylko zbędnym dodatkiem!
Danuta wyprostowała się, uniosła podbródek. W oczach błysnęło coś drapieżnego.
To matka cię tego nauczyła! wskazała palcem na Justynę. To wszystko przez nią, to ona rozwaliła rodzinę…
Dosyć!
Kuba ryknął tak głośno, że Justyna aż podskoczyła. Echo poszło po klatce schodowej.
Kłamiesz! Mam dość twoich kłamstw! Dwa lata wmawiałaś mi bajki o tacie, a on nawet raz nie zadzwonił w urodziny! Ani razu! Już tu nie przyjdę. I nie dzwoń. Skoro tata mnie nie chce ja też nie będę go chciał. Was obydwojga. Odwrócił się, chwycił Justynę za rękę. Mamo, chodź.
Danuta stała w drzwiach, blada, z rozchylonymi ustami. Justyna pierwszy raz w życiu ujrzała ją taką zdezorientowaną, kruchą, bez swojego żelaznego pancerza.
Do widzenia powiedziała i zamknęła za sobą drzwi.
W domu Kuba zjadł dwa kawałki zimnej pizzy i wypił trzy herbaty z sokiem malinowym. Siedział na sofie opatulony kraciastym kocem, osowiały, z czerwonym nosem. Za oknem panował już mrok, a lampa rzucała na twarz syna ciepłe cienie.
Mamo.
Tak, synku?
Przepraszam cię.
Justyna odstawiła filiżankę. Spojrzała na syna na te chuderlawe barki, potargane włosy, upartą zmarszczkę między brwiami.
Starałaś się zawsze dla mnie, a ja… zawsze się starałaś, wszystko robiłaś dla mnie. Pracowałaś, gotowałaś, bawiłaś się ze mną. A ja tylko babci słuchałem. Wierzyłem jej, a nie tobie. Kuba spuścił wzrok, szarpał frędzle koca. Więcej tak nie będzie. Będę sam myślał. Będę wierzył tym, których widzę, a nie tym, którzy dużo mówią.
Justyna uśmiechnęła się, przysiadła bliżej, pogładziła syna po głowie. Nie odsunął się. Wręcz przeciwnie oparł się o jej ramię, jak wtedy, gdy był zupełnym brzdącem.
Lekcja okazała się bolesna. Nawet bardzo bolesna. Ale wszystko wskazywało na to, że Kuba zrozumiał…
