Mam pięćdziesiątkę na karku, a rok temu żona spakowała manatki, zabrała dzieci i wyszła z domu. Ulotniła się, kiedy mnie nie było, a gdy wróciłem, zastałem pustkę głucha cisza, nawet pies patrzył na mnie z wyrzutem (no dobra, pies już wcześniej wyczuwał atmosferę).
Kilka tygodni temu przyszedł mi polecony: żądanie alimentów. Od tamtej pory z wypłaty co miesiąc znika mi konkretna kwota, i to z automatu. Żadnego dżentelmeńskiego dogadywania się, żadnego chciałbym, ale nie mogę po prostu regularny przelew z mojego konta na jej. Ani się nie zdążę przywitać z pieniędzmi, a już ich nie ma.
Nie będę udawał aniołka. Zdradzałem. Kilka razy. Nigdy się nie kajałem, ale i nie tłumaczyłem. Wszystko było zawieszone w półsłówkach, ona mówiła, że wymyśla, że jej się przewiduje, że dramatyzuje.
Nie byłem łatwy do współżycia. Krzyczałem. Wybuchałem bez powodu. W domu było tak, jak ja chciałem, kiedy chciałem reszta mogła się dostosować, a jak ktoś miał inne zdanie, to słyszał ton mojego głosu i już wiedział, co robić. Zdarzało mi się rzucić talerzem, pilotem, gazetą… Ręki nigdy nie podniosłem, ale straszyłem nie raz, nie dwa.
Moje dzieci bały się mnie. Dotarło do mnie późno, bardzo późno. Gdy wracałem, nagle w domu cisza jakby wszyscy grali w stój, bo widzę!. Gdy mówiłem głośniej, po sekundzie już słyszałem trzaskające drzwi od ich pokoju. Moja żona, Agnieszka, chodziła na paluszkach, ważyła słowa, unikała tematów zapalnych. Myślałem, że mnie szanuje. Teraz wiem, że się po prostu bała.
Wtedy nie obchodziło mnie to zupełnie. Ja byłem król zarabiałem, przynosiłem pieniądze, ustalałem zasady.
Kiedy zdecydowała się odejść, poczułem się zdradzony. Jak ona śmie?! A potem zrobiłem głupotę życia postanowiłem nie płacić ani grosza. Nie dlatego, że nie miałem, tylko żeby nauczyła się rozumu. Myślałem, że prędzej czy później wróci, zmęczy ją to wszystko, dojdzie do wniosku, że beze mnie nie da rady. Powiedziałem jej jasno: chcesz pieniędzy wracasz do domu. Nikogo na odległość utrzymywać nie będę.
Ale ona nie wróciła. Poszła prosto do adwokata, złożyła wniosek o alimenty, pokazała wszystkie paragony, faktury, dowody, co tylko miała. Sąd się z tym nie cackał decyzja o natychmiastowym zajęciu pensji, i już.
Od tamtej pory widuję tylko okrojoną wersję mojej wypłaty. Nic nie ukryję, nawet paragonu z Żabki. Kasa znika zanim zdążę ją powąchać.
Nie mam już żony. Dzieci w domu też nie mam czasem widujemy się, niby przypadkiem, bardziej oficjalnie niż przy spotkaniu z listonoszem. Nic mi nie mówią. Nie jestem już nikomu potrzebny.
Sytuacja finansowa? Panie, dramat. Płacę czynsz za kawalerkę, alimenty, spłacam długi na życie zostaje tyle, co na zupkę chińską z Biedry. Czasem mnie to wszystko strasznie denerwuje. A czasem zwyczajnie mi wstyd.
Moja siostra powiedziała kiedyś: Sam sobie winien. Po prostu.Cóż, nie mogę się z nią kłócić. Próbowałem udawać, że to wina świata, że los się sprzysiągł przeciwko mnie, ale prawda jest taka, że zapracowałem sobie na samotność własnym krzykiem, własnym ego i brakiem wyobraźni. Pamiętam dni, kiedy dom tętnił życiem, a ja nie doceniałem ciszy myślałem, że mogę ją kupić albo wykrzyczeć.
Ostatnio, kiedy przeglądałem stare pudełko ze zdjęciami, znalazłem rysunek od młodszej córki. Ja i ona na ławce w parku, obok drzewa. Podpisane niezdarną ręką: Dla tatusia, żeby był wesoły. Nie byłem wtedy wesoły, nie doceniłem też tego obrazka leżał zakurzony latami.
Dziś powiesiłem go na lodówce. Dla siebie samego jak kartkę powieszoną do góry nogami, żeby zawsze przypominała, co straciłem i ile jeszcze mogę odzyskać, jeśli kiedyś przyjdzie taka okazja.
Nie naprawię wszystkiego, nie zmażę przeszłości. Ale mogę przestać użalać się nad sobą i posprzątać swój bajzel. Tak właśnie postanawiam: zmyć podłogę, którą kiedyś trzaskałem butami. Zadzwonić, choćby usłyszeć tylko ciszę w słuchawce. Przeprosić choćby tylko w myślach, jeśli nie chcą rozmawiać.
Mam pięćdziesiątkę na karku. Zanim stuknie mi sześćdziesiątka, chciałbym móc spojrzeć w lustro i nie odwrócić wzroku. To będzie mój własny, dżentelmeński układ już nie z nią, nie z dziećmi. Ze sobą. I tylko ode mnie zależy, czy kiedyś znów usłyszę w domu zwykły śmiech zamiast głuchej ciszy. Może to za dużo, ale muszę spróbować.
