Gdy moja córka powitała na świecie swoje siódme dziecko, zrozumiałam, że wyczerpały się we mnie wszelkie pokłady cierpliwości!

Słuchaj, muszę Ci się wygadać, bo już nie daję rady. Przez ostatnie dwadzieścia lat mieszkałam z Agnieszką i jej mężem, Tomkiem. Wiesz, mam już 65 lat, a w domu wiecznie gwar, bo te siedem wnuków lata po kątach od rana do wieczora. Każdy by myślał, że to cud, cała gromadka, ale jak przez większość dnia opiekujesz się dziećmi i słyszysz ten harmider, to człowiek po prostu pada z nóg. Agnieszka czasem chyba nie zauważa, ile dzieci już ma…
Pamiętam, gdy na świat przyszła szósta wnuczka, usiadłam z Agnieszką przy herbacie, żeby porozmawiać na poważnie. Wyobrażasz sobie tłumaczyć trzydziestopięcioletniej córce, że są różne metody antykoncepcji? Myślałam, że wtedy się opamięta, ale nie pojawiło się siódme dziecko i miałam wrażenie, że zaraz dostanę zawrotów głowy. Słowo daję, mamy w domu pięć pokoi, a mieszka tam dziewięć osób! To nie do ogarnięcia.
Gdyby nie to, że z mężem latami harowaliśmy, żeby postawić ten większy dom pod Krakowem i kupić trochę ziemi, nie wiem, gdzie byśmy się wszyscy pomieścili. Tomek teraz robi za gospodarza, mówi, że jest rolnikiem, Agnieszka mu pomaga, a ja? Siedzę w kuchni non stop, bo cała ta kompania ciągle głodna. Dzieci rosną i mają apetyt wyobraź sobie, że każdy chce coś innego, a wczorajszy obiad? Nie ma mowy, musi być świeżo.
Po szóstej wnuczce marzyłam, że Agnieszka mnie w końcu zrozumie i da chwilę wytchnienia od płaczu, brudnych pieluch i rozrzuconych zabawek, no ale nic z tego nie wyszło.
Zawsze trochę zazdrościłam mojemu bratu, Zbyszkowi, bo on od lat mieszka sam we Wrocławiu. Jego córka wyjechała do Anglii, więc rzadko się widzą. Ostatnio Zbyszek zadzwonił, że kiepsko się czuje, żebym przyjechała. No to bez wahania spakowałam się i pojechałam. Martwiłam się o niego, ale nie ukrywam, że poczułam ulgę, że wyrwałam się choć na chwilę. Odpoczęłam jak nigdy wcześniej w końcu mogłam poczytać książkę, włączyć ulubioną muzykę, obejrzeć coś w telewizji i w ciszy napić się kawy. Zbyszek już czuje się lepiej, ale ja, szczerze mówiąc, nie wiem, czy dam radę wrócić do naszego domu w podkrakowskiej wsi, gdzie zaraz od progu powita mnie dziecięcy gwar.
Chciałabym cieszyć się spokojną starością, a nie wciąż liczyć dni do chwili, kiedy wnuki podrosną. I nie mam pojęcia, jak powiedzieć rodzinie, że już nie chcę wracać do tego maratonu codzienności
Agnieszka dzwoni i prosi, żebym wróciła, bo sama nie daje rady. I powiedz mi teraz, co ja mam zrobić?