Młody kierowca autobusu miejskiego w Warszawie udzielił wszystkim pasażerom niezwykle cennej lekcji życia. Jego zachowanie to prawdziwy przykład godnej podziwu postawy

Dziś byłem świadkiem niezwykłego gestu młodego kierowcy autobusu PKS, 25-letniego Pawła Nowaka z Krakowa. Oto co się wydarzyło.
Na jednym z przystanków wsiadła starsza pani, mogła mieć około 80 lat; całą sytuację obserwowałem z bliska. Wyjęła z torebki złożoną chusteczkę, w której trzymała drobne oszczędności. Starannie odliczyła odpowiednią kwotę i poprosiła kierowcę, żeby zatrzymał się na kolejnym przystanku przy sklepie spożywczym. Paweł zatrzymał się, jak zwykle. Babcia podała mu pieniądze i powiedziała:
Dziękuję, mój drogi chłopcze.
Ale on pieniędzy nie przyjął! Zamknął portfel, uprzejmie ją poprosił, by chwilę poczekała i obiecał, że za kilka minut wróci. Błyskawicznie pobiegł do pobliskiego sklepu i kupił dla niej cztery litry mleka, śmietanę, bochenek chleba, paczkę makaronu i trochę mięsa. Przyniósł zakupy, wręczając je starszej pani. Babcia stanowczo odmówiła, mówiąc:
Nie trzeba, emerytury mam wystarczająco na chleb i podstawowe rzeczy.
Paweł odpowiedział jej spokojnie:
Jeśli tych zakupów pani nie przyjmie, będę musiał je wyrzucić.
Starsza pani rozpłakała się, dziękowała mu ze łzami w oczach i życzyła wszystkiego dobrego… Po chwili Paweł wrócił za kierownicę. Wtedy jedna z pasażerek, kobieta po czterdziestce, zaczęła głośno komentować:
Naprawdę warto było wydawać własne pieniądze i opóźniać wszystkich dla zwykłych podziękowań?
Paweł odwrócił się do niej, otworzył drzwi i powiedział:
Przez takich ludzi jak pani starsi sądzą, że cała młodzież jest krnąbrna i samolubna, bo nie potraficie nauczyć własnych dzieci niczego prócz zawiści i obłudy!
Kobieta wysiadła z autobusu czerwona jak burak! Brawo, Paweł! Oby więcej takich ludzi jak Ty!