Pamiętam, jak kiedyś mój były mąż, Olgierd Krzyżanowski, stanął w drzwiach i poprosił o wybaczenie, gdy dowiedział się o moim awansie.
Gratuluję, Jadwiga Wiktoriańska! Teraz jesteś regionalną dyrektorką. Krzesło jeszcze ciepłe od poprzedniego szefa, a Ty już w nim wyglądasz, jakbyś je wykuwała. Szczerze mówiąc, cieszę się, że to właśnie Ty dostałaś to stanowisko, a nie jakiś warszawski łobuz.
Stefania Mazur, szefowa działu kadr i jednocześnie stara przyjaciółka, z hukiem położyła na biurku grubą teczkę i usiadła w fotelu dla gości. Promienieła, jakby sama właśnie otrzymała podwyżkę.
Uśmiechnęłam się, ocierając dłonią gładką powierzchnię dębowego blatu. Było dziwnie, bo piętnaście lat harowałam w tej firmie. Zaczynałam jako zwykła administratorka, znosiłam kaprysy klientów, nocami dopinałam raporty, poprawiałam cudze błędy. A teraz własny gabinet z widokiem na panoramę Warszawy, firmowy samochód i pensja, o której kiedyś nie mogłam nawet pomyśleć głośno.
Dziękuję, Stef. Gdyby nie Twoje wsparcie, gdy trzy lata temu myślałam o rezygnacji, nie byłoby tego wszystkiego.
Nie ma sprawy! odrzekła Stefania, machając ręką. Ty nie odszedłabyś. Masz stalowy charakter. Pamiętasz, w jakim byłeś stanie? Rozwód, depresja, Olgierd, co ciągle się łamał. A Ty ugryzłaś zęby i wróciłaś do pracy. To nagroda za wytrwałość. A propos Olgierda Nie uwierzysz, kogo wczoraj widziałam w hipermarkecie.
Imię byłego męża wciąż wywoływało we mnie zimny dreszcz, choć minęły już trzy lata ciszy, spokoju i odbudowy własnej wartości, którą on latami destrukcyjnie podcinał.
Kogo? Czy naprawdę jego?
Samego Olgierda. I miał wygląd, powiedzmy, nieco podupadły. Pamiętasz, jak wędrował w stylu twórczej duszy? Teraz jego poszukiwania zaprowadziły go do działy wyprzedaży. Nosząc podarte kurtki, które jeszcze przy mnie kupowaliśmy, łapczywie sięgał po najtańsze pierogi i piwo w promocji.
Może po prostu ma ciężki okres wzruszyłam ramionami, choć wewnątrz rozkwitało złośliwe zadowolenie.
Trudny okres zaczyna się, gdy postanowił, że nowa kochanka będzie go utrzymywać tak, jak Ty kiedyś. rzuciła Stefania. Dobra, nie rozpominajmy się. Wieczorem świętujemy?
Oczywiście, ale jutro. Dziś chcę tylko wrócić do domu, napełnić wannę i poczuć, że wreszcie jestem wielkim szefem.
Wieczorem zaparkowałam nowiutki crossover przy wejściu do budynku, który kojarzył się już z elitą. Mieszkanie wzięłam na kredyt rok temu, gdy przychody pozwoliły mi spłacić już prawie wszystko. Konsjerż skinął głową i otworzył przejście.
Wjeżdżając na piętro, wyobrażałam sobie spokojny wieczór z książką, lecz gdy wyszłam z windy, przy drzwiach stał nieznajomy mężczyzna, trzymając w rękach trójkątny bukiet z trzema nieświeżymi różami owiniętymi w folię.
Serce na chwilę przestało bić to był Olgierd.
Zestarzał się. Najpierw rzuciło się w oczy worki pod oczami, przerzedzone włosy, blask, którym kiedyś się chlubił, zniknął. Gdy zobaczył mnie, rozkwitła w nim uśmiech, który dawniej działał hipnotycznie, a teraz wydawał się patetyczny i żałosny.
Jadweczko! Cześć! Przyszedłem zrobić niespodziankę. Dzwoniłem pod domofon, nikt nie otwierał, więc podeszłam do sąsiadki i przeskoczyłem. Myślałem, że poczekam.
Powoli podeszłam do drzwi, nie sięgając po klucze. Chciało mi się odwrócić i odejść, lecz ciekawość i nowo odzyskana pewność trzymały mnie w miejscu.
Witaj, Olgierd. Co cię tu sprowadza? Nie widzieliśmy się od trzech lat. A przy rozstaniu kazałeś mi zniknąć z twojego życia na zawsze, żeby nie psuć ci karmy swoimi narzekaniami i przyziemnością.
Olgierd zachichotał nerwowo, szarpiąc folię wokół róż.
Cóż, kto by się pamiętał Byłem wtedy w emocjach, nie rozumiałem, co robię. Kryzys wieku średniego, po prostu. Jadweczko, wyglądasz jak po rozkwicie! Ten garnitur drogi, prawda? Ten kolor pasuje ci świetnie.
Olgierd, przejdźmy do rzeczy. Po co przyszedłeś?
Może wpuścisz mnie? Nie na klatce schodowej gadać. Przecież nie jesteśmy obcymi. Dziesięć lat razem przeżyliśmy, to nie jest żart.
Zawahałam się chwilę. Wpuścić go do swojego zamku, do perfekcyjnie odrenowowanego świata, w którym nie było miejsca na jego skarpetki i pretensje, nie chciałam. Ale zostawić go przy drzwiach, by czekał na mnie jutro, byłoby głupie.
Wejdź, ale nie na długo. Mam plany.
Olgierd wszedł, rozglądając się z głodu. Mieszkanie było moją dumą jasne barwy, designerskie meble, drogie obrazy. Nie było hałasu, tylko przestrzeń i styl. Zdjął brudne buty, a ja zmarszczyłam brwi, patrząc, jak depcze po jasnym dywanie.
Co to za pałac zauważył. Mieszkasz tu sama?
Tak.
Słyszałem, że poszłaś w góry. Stałaś się dyrektorem? Powinno cię to bogacić, prawda?
Poszłam do kuchni, nie zapraszając go dalej, ale on podążył za mną, usiadł przy stole, opierając ręce na kamiennej blacie.
Skąd te wszystkie informacje? Śledzisz mnie?
Po co śledzić? Miasto małe, plotki latają szybko. Spotkałem wspólnych znajomych, co mi opowiedzieli. Mówią: Twoja Jadwiga już wznosi się wysoko. Szczerze się cieszę! Pamiętasz, jak mówiłem, że masz potencjał?
Wypiłam łyk wody, którą napełniłam szklanką.
Mówiłeś? Przez dziesięć lat nazywałeś mnie szarą myszą, twierdziłeś, że moja kariera to jedynie przenoszenie papierów i muszę być wdzięczna, że taki talent jak ja mogę z tobą współistnieć. Nazywałeś moją pracę biurowym niewolnictwem.
Motywowałem cię! wpadł w słowo Olgierd. Przeciwieństwem, żebyś się obraziła i udowodniła. Widzę, że zadziałało! Czyli i ja mam swój wkład w twój sukces.
Spojrzał na mnie oczekująco, jakby liczył na wykrzyknik podziękowań. Nie rozpoznawałam już tego mężczyzny, którego kiedyś kochałam po uszy. Przed mną siedział przeciętny nieudacznik, chcący przysiąść do czyjejś chwały.
Herbata? zapytałam sucho.
Proszę, i coś do niej, jeśli masz. Jestem głodny jak wilk.
Gdzie pracujesz?
Tymczasowo w taksówce. Mój projekt z kryptowalutą pamiętasz? się spóźnił, partnerzy mnie zawiedli. Szukam nowej drogi. A Ania z którą byłem nie rozumiała mnie. Była chciwa, potrzebowała tylko pieniędzy. Gdzie wziąć te pieniądze, dopóki startup nie wystartuje?
Postawiłam przed nim filiżankę i miseczkę z herbatnikami.
Czyli Ania cię wyrzuciła?
Rozstaliśmy się za obopólną zgodą! wybuchnął Olgierd, po czym zarumienił się. Powiedziała, że jestem nieudacznikiem. Wyobrażasz sobie? Ja! Człowiek z dwoma wyższymi wykształceniami. A ja daję jej futro, Malediwy Gdzie dusza? Gdzie wsparcie? Ty, Jadwiga, byłaś inna. Rozumiałaś, potrafiłaś czekać.
Wyciągnął rękę, by objąć moją dłoń, ale odciągnęłam ją z obrzydzeniem.
Nie czekałam, pracowałam. Gdy ty leżałeś na kanapie i szukałeś siebie, ja brałam dodatkowe roboty, uczyłam się angielskiego w nocy i znosiłam twoje kpiny. Gdy dostałam pierwsze awanse, zrobiłeś scenę, że poświęcam ci za mało czasu. Potem spakowałeś rzeczy i odjechałeś do Ani, bo była lekka i inspirująca.
Myliłem się, Jadwigo! uderzył pięścią w stół, ale zaraz spojrzał przerażony, czy nie porysował blatu. Przyznaję, byłem głupi. Młodość i namiętność to tylko łuska. Zrozumiałem, że prawdziwa miłość to to, co mieliśmy więź dusz. Myślałem o tobie te trzy lata.
Naprawdę? uśmiechnęłam się ironicznie. Zwłaszcza gdy wyniosłeś nasz samochód i zabrałeś wszystkie sprzęty, w tym mój laptop z dokumentami?
Po co wspominasz? Nie chcę złośliwości. Potrzebowałem wtedy pieniędzy na start Jadwigo, zaczynamy od nowa? Jesteśmy idealną parą. Ty teraz silna, ja twój dumny mężczyzna. Zmieniam się. Będę cię nosił na rękach, prowadzę dom, dopóki ty w biurze.
Patrzyłam na niego i widziałam nie skruszającego się męża, a raczej rekina wyczuwającego krew w tym wypadku zapach pieniędzy. Oglądał mieszkanie, oceniał remont, mój nowy samochód, słyszał o dyrektorskiej posadzie i pomyślał: oto przystań, w której mogę pożywić się i spać spokojnie.
Chcesz wrócić do mnie?
Do nas! poprawił się Olgierd z entuzjazmem. Zostawiłem kilka rzeczy w samochodzie, najważniejsze. Myślę, że jeśli mi wybaczysz, od razu zostanę. Co krępuje? Jesteśmy dorośli. Samotność to ból, kobieta nie radzi sobie sama. Potrzebny mężczyzna w domu przykręcić półkę, naprawić kran.
Rozbawiło mnie to.
Półkę? Mam aplikację Mąż na godzinę. Jeśli potrzebuję przykręcić półkę, przyjeżdża wykwalifikowany facet, robi to w dwadzieścia minut, sprząta i odjeżdża. To koszt tysiąc złotych. Nie muszę go karmić latami, prać skarpetki i słuchać wykładów o jego nieuznanej genialności.
Olgierd wyciągnął twarz.
Stałaś się cyniczna. Pieniądze cię zepsuły. Ja proponuję rodzinę, ciepło, a ty mówisz mąż na godzinę.
Stałam się realistką. Nie dajesz mi rodziny, szukasz sponsora. Ania cię wyrzuciła, nie masz gdzie mieszkać, nie masz pieniędzy. A ja właśnie dowiedziałam się, że twoja szara mysz stała się dyrektorką. Bingo! Wrócisz, powiesz kilka komplementów, podarujesz bukiet i znów będziesz przyklejać się.
To nieprawda! krzyknął, ale oczy błądziły. Kocham cię!
W tym momencie w jego kieszeni zadzwonił telefon. Dzwonek był głośny i ostry. Spojrzał na ekran, zrobić minę, ale odłożył.
Kto? zapytałam.
To sprawa służbowa.
Dzwonek zadzwonił ponownie.
Weź, zgodziłam się. Może to pilne.
Olgierd niechętnie włączył głośnik.
Halo!
Olek, synu! rozległ się głos byłej teściowej, Zyny Petrycznej, w kuchni. Co? Jesteś u niej? Porozmawialiście? Czy się zgodziła?
Olgierd zarumienił się i próbował ściszyć dźwięk, ale ręce nie słuchały.
Mamo, jestem zajęty, oddzwonię
Nie oddzwonię! Powiedz jej o kredycie! Powiedz,W tej chwili Jadwiga podniosła głowę, odwróciła się od drzwi i zdecydowanie zamknęła rozdział swojego życia.
