23 listopada 2025
Dziś znowu myślę, jak często sami komplikujemy własne życie. Już w szkole, w trzeciej klasie liceum w Krakowie, wiedziałam, że Marek lubi mnie. Było to tak oczywiste, że nie musiał go ukrywać. Po lekcjach czekał przy naszej ławce, podchodził niczym wierny rycerz i opowiadał jakieś historyjki, a ja śmiałam się głośno. Jego zainteresowanie traktowałam jednak jedynie przyjacielsko.
Koledzy z klasy początkowo podszczypywali zarówno mnie, jak i Marka. Gdy nie było go przy mnie, pytali:
A czemu sama idziesz? Gdzie twoja ochrona?
Nie wiem odrzucałam to, śmiejąc się.
Zrozumiałam, że Marek jest zakochany i pozwoliłam mu robić, co chciał. Siedzieliśmy razem na lekcjach, pomagał mi przy sprawdzianach, był świetnym uczniem, podczas gdy ja ledwo wyciągałam trzy. Z przyjaciółką Różą dzieliłam się planami. Róża twierdziła, że Marek jest szczery i kiedyś zostanie dobrym mężem.
Och, Różo, nie podoba mi się, że Marek jest taki skromny i mieszka z mamą. Co mam z tego wziąć? Będzie zwykłym domowym facetem. A ja chciałabym pasji i ognia mówiłam w jedenastym roczniku.
Jagodo, nie myśl, że z Bartoszem zostaniesz prawdziwą żoną ostrzegała przyjaciółka. Nie można tak otwarcie okazywać chłopakowi, że się go podoba. W klasie wszyscy, łącznie z Markiem, wiedzą, że na niego patrzę.
Skąd wiesz, jak ma się zachowywać z chłopakami? Przecież nie spotkałaś jeszcze nikogo, cichosłyszałaś podśmiewałam się. A po co ukrywać? Bartosz też to zauważył, patrzymy na siebie w milczeniu.
Czytam, oglądam filmy odpowiedziała Róża. Mama zawsze mówi, że lepiej niech chłopak biega za tobą, a nie ty za nim.
Ja i Róża znamy się od dzieciństwa, nie mamy przed sobą tajemnic. Ja jestem impulsywna, ona cicha i skromna.
Szkolna miłość
Na balu maturalnym Bartosz nagle dostrzegł mnie w pięknej sukni, smukłą i prawie eteryczną. Podszedł, wziął mnie za rękę i zaprowadził na środku sali. Tańczyliśmy, tworząc piękną parę; wielu podziwiało nas. Marek stał w kącie, smutny, a Róża przyglądała się mu z troską.
Potem Bartosz zaproponował:
Chciałbym się z tobą spotykać. Dziś patrzę na ciebie zupełnie inaczej. Jesteś piękna, a uśmiech twój rozświetla całą salę.
Zgoda odpowiedziałam, próbując ukryć radość, choć nie wychodziło mi to. Czułam się jak w siódmym niebie.
Bartosz od dawna wiedział, co mnie kręci, ale wokół było tyle dziewczyn, że wybór był trudny. Jego serce było szerokie i pożądliwe. Tej nocy tańczyliśmy z całą klasą do rana, a potem sami, kiedy on odprowadził mnie do domu. Nie pomyślałam o Marku, który tego wieczoru odszedł wcześnie jego mama była chora. Dlaczego miałabym myśleć o Marku, kiedy obok jest Bartosz? Jak mówią: Rani się tych, którzy kochają, a dobrego nie rozumieją.
Od tej chwili snułam plany o życiu rodzinnym z Bartoszem, choć jeszcze musiałam kontynuować naukę. Czy naprawdę myśle się o szkole, gdy serce płonie? Opowiadałam Bartoszowi, jaka będzie nasza przyszłość, a on kiwnął głową.
Bartoszu, zamierzam studiować na Collegium Medycznym w Krakowie, a ty? zapytałam.
Nie planuję studiów. Z trudem zaliczyłem maturę zaśmiał się. Nauczyciele odetchnęli, gdy w końcu wyszedłem ze szkoły. Zostanę kierowcą w wojskowym rekrutacyjnym i pójdę na służbę.
Będziesz musiał służyć, ale poczekam, nie wątp, że przyjdziesz obiecałam, przytulając się do niego.
Nie wątpię. Służę, wrócę i wziemy ślub mówił, mocno mnie obejmując. Wskazywał, że bardzo chce bliskości i daje mi subtelny sygnał.
Nie rób tego namawiałam go. Wrócisz, złożymy wniosek i wtedy będę twoją. Tak wychowała mnie mama.
Bartosz przyjął to bez protestu, ale nie wiedziałam, że po powrocie z wojska oddali się do wolnej Anny, bardziej otwartej, i dopiero rankiem wróci do domu.
Odprowadzałam Bartosza do wojska i czekałam. Marek wielokrotnie do mnie zaglądał.
Jagodo, Bartosz nie jest tym, kogo potrzebujesz w życiu. Uwierz mi mówił, a ja śmiała się, uważając go za przyjaciela.
Marek był jedynym synem samotnej matki, leżącej w łóżku od lat. Sam się o nią troszczył, czasem wzywał sąsiadkę Wandy, by umytała mamę.
Postawię matkę na nogi, wtedy będę miał więcej czasu mówił znajomym, studiując w miejscowym kolegium, nie wyjeżdżając na uczelnię w innym mieście.
Czekanie i rozczarowanie
Mijały miesiące, Bartosz wrócił z wojska. Po zajęciach pobiegłam do niego, roztrzepana. Wpadłam do jego domu i zobaczyłam go w objęciach innej dziewczyny, śmiejących się razem. Stres ogarnął mnie, jakby mnie spalił prąd, i wybiegłam, nie patrząc w drogę.
Mama łagodziła:
Córeczko, mówiłam ci, że Bartosz cię nie zasługuje, a Marek zawsze cię ostrzegał. Ale jesteś uparta. Wciągnęłaś się w myśl, że oprócz Bartosza nie potrzebujesz nikogo.
Później dowiedziałam się, że Ania, z którą przyłapałam Bartosza, spodziewa się dziecka i wkrótce weźmie ślub. Wtedy poszłam do Marka i zaproponowałam mu małżeństwo na przekór Bartoszowi. Być może Marek już domyślał się, co się dzieje.
Dwa lata minęły. Żyliśmy z Markiem spokojnie, nie kłóciliśmy się. Jego mama zmarła, więc zostaliśmy w ich domu. Czułam, że mąż kocha mnie całym sercem i czegoś więcej niż szacunek, ale nie mogłam się otworzyć. Zwiłowałam się w skorupkę, odsuwałam się od świata i nienawidziłam go za to.
Pewnego dnia, wracając ze sklepu, nagle spotkałam Bartosza. Kiwnąłem, chciałam przejść obok, ale on wziął mnie za rękę.
Cześć, Jagodo. Przepraszam, że cię zraniłem.
Już dawno ci wybaczyłam odparłam. Nasze drogi się rozeszły. Muszę iść.
Poczekaj. Posłuchaj mnie. Kocham tylko ciebie. Wiem, że czekałeś na mnie po wojnie i nie spotkałeś nikogo. Z Anną się rozstaliśmy. Dziecko nie było moje. Ona mnie oszukała mówił szczerym głosem, a ja uwierzyłam.
Czy to prawda, Bartoszu? nie mogłam uwierzyć własnym uszom.
To prawda, nie mam powodu kłamać.
Zamknęłam drzwi i znów skomplikowałam sobie życie.
Życie wróciło do góry nogami. Myślałam tylko o Bartoszu. Zdradziłam Marka.
Jagodo, co robisz? krzyczała mama. Pożałujesz. Marek naprawdę cię kocha, a Bartosz ci nie jest warty.
Nie rozumiecie! odparłam. Kocham go.
Marek i mama powtarzali to samo: nie popełniaj takiego błędu, on już cię zdradził raz, po co kolejny raz?
Kilka tygodni później czułam się najszczęśliwszą osobą na świecie. Bartosz przychodził z pracy trochę podchmielony, a ja zamykałam na to oczy, bo wciąż nosiłam różowe okulary. Pewnego poranka znalazłam na jego koszuli odcisk pomadki.
Bartoszu, wyjaśnij mi to włożyłam odcisk pod nos i zapytałam, skąd to się wzięło.
Nie wiem, skąd, udawał. Może ktoś chciał nas pokrzyżować.
Takie były jego wymówki. Często przychodził w stanie podwójnym, z pomadką na ustach. Złożymy wniosek rozwodowy, ale ostatecznie go zabrałam i odeszłam. Nie dzwonił, nie szukał mnie. Zamieszkałam u mamy.
Ostrzegała mnie mama, ostrzegał Marek. Nie słuchałam, miłość mnie zgubiła! rozmyślałam nocą. Dlaczego zdradziłam Marka? Czy to los?
Nie ma winy losu, to ja sama zamknęłam drzwi w naszym małżeństwie. Teraz krzyczę z rozpaczy.
Coraz częściej myślę o Marku, chcę się do niego wyznać, ale duma mnie hamuje. Pewnego wieczoru zobaczyłam go na progu domu.
Jagodo, może to nawet dobrze, że tak się stało. Teraz wiesz, kto naprawdę cię kocha powiedział, nie patrząc w oczy.
Rzuciłam się do niego:
Dziękuję, kochanie. Wreszcie rozumiem, dziękuję, że przyjechałeś.
Po raz trzeci wzięliśmy ślub. Zmieniłam się. Byłam wdzięczna mężowi. Mamy syna, Gucia. Obaj cieszą się jego obecnością. Marek pomaga we wszystkim, a ja czuję jego miłość i troskę.
Nieszczęście przychodzi nieoczekiwanie
Kiedy Gucio miał pięć lat, wracaliśmy z przedszkola, a spotkała nas znajoma pani.
Jagodo, nie zauważyłaś, że Marek cię zdradza?
Jak to? Nie, nigdy nie zauważyłam. On nie jest zdolny
Mężczyźni nie są zdolni Ale widziałam go u sąsiadki Weroniki, z jej córką, bawił się z nią w ogrodzie. Wychodził z jej domu. Bądź czujna odezwała się i odjechała.
Nie mogłam ruszyć się z miejsca, choć Gucio ciągnął mnie za rękę.
To niemożliwe! myślałam. Muszę go obserwować.
Śledziłam go i naprawdę zobaczyłam go z małą dziewczynką. Bez słowa zabrałam syna i wyjechałam do Róży w małym miasteczku, od razu złożyłam wniosek rozwodowy. Nie rozumiałam, jak Marek mógł to zrobić.
Po pewnym czasie spotkałam Marka z synem. Był chudy i zmęczony, zatrzymał nas przy domu, w którym tymczasowo mieszkaliśmy.
Jagodo, musimy porozmawiać.
O czym? Nie chcę słuchać
Źle zrozumiałaś To ja jestem winny. Nie miałem wyboru. Kobieta, z którą byłem, była żoną mojego przyjaciela Igora. Igor zginął w wypadku, a ona zachorowała na nowotwór. Prosiła mnie, żebym opiekował się jej córką, kiedy nie mogła odebrać jej z przedszkola. Chciała, żebym po jej śmierci zabrał dziewczynkę do domu dziecka, bo sama była sierotą. Kiedy odjechałaś z Guciem, postanowiłem, że wezmę Alinkę pod opiekę. Dlatego przyjechałem, żeby wszystko wyjaśnić. Niestety, za późno
Byłam w szoku, ale zebrałam się w sobie, objęłam byłego męża. Wróciliśmy trójką do domu, rozstaliśmy się po raz trzeci na zawsze.
Alinkę adoptowaliśmy, wychowaliśmy razem jak brat i siostra. Dzieci dorosły, założyły własne rodziny. Teraz z Markiem i Guciem jesteśmy otoczeni wnukami. Często gromadzimy się w naszym domu. Zawsze dziękuję losowi, że dał mi miłość, szczęście, kochanego męża i dzieci, choć nie od razu. Trzy razy wyszłam za mąż, a za każdym razem za tego samego człowieka. Takie rzeczy się zdarzają.
