Nazywam się Janusz i mam 61 lat. Obecnie nie mieszkam w Polsce. Od trzech lat jestem wdowcem. Kiedy Zofia odeszła, zostałem w tym samym domu, w którym wspólnie wychowaliśmy dzieci, ale wszystko nagle stało się zbyt wielkie i puste. Moje dzieci mieszkają w innych miastach, mają swoje rodziny. Dzwonią do mnie w niedzielę, odwiedzają mnie na Boże Narodzenie, a przez resztę roku jestem sam razem z ciszą.
Przepracowałem 38 lat jako nauczyciel w szkole podstawowej. Przechodząc na emeryturę, myślałem, że odpocznę, ale prawda jest taka, że nie wiedziałem, co począć ze sobą. Pierwsze miesiące spędzałem całymi dniami przed telewizorem, odżywiałem się byle jak, przestałem o siebie dbać.
Kiedy córka Milena odwiedziła mnie po dłuższym czasie, niemal się rozpłakała:
Tato, wyglądasz jak cień człowieka.
Miała rację.
Pół roku temu zrozumiałem, że nie mogę tak dalej żyć. Zacząłem codziennie rano spacerować po parku koło domu. Jest tam ławeczka pod starym klonem, naprzeciwko małego stawu z kaczkami. Tam siadam każdego dnia. To miejsce ciche, ale nie samotne. Tętni życiem.
Jakieś dwa miesiące temu zauważyłem kobietę. Krótkie, siwe włosy, duże okulary, zawsze barwny sweter bez względu na pogodę. Siadaliśmy na przeciwległych ławkach. Kiwnęliśmy sobie głowami.
Aż pewnego dnia, usiadła na mojej ławce.
To pańska ławka? spytała z uśmiechem.
Nie moja, ale zwykle tu siadam.
To proszę, dołącz pan do mnie. Jest miejsce dla dwojga.
Tak to się zaczęło.
Opowiedziałem jej o Zofii. Jak kochała kaczki. Mówiła, że są wolne, ale zostają, bo ktoś się nimi opiekuje.
Spojrzała na mnie spojrzeniem ludzi, którzy doświadczyli straty.
Pięć lat temu ja. Mąż. Nowotwór powiedziała cicho.
Od tego dnia staliśmy się towarzyszami jednej ławki.
Czasem rozmawialiśmy, czasem po prostu milczeliśmy razem. Pewnego razu przyniosła w termosie kawę. Innym razem ja przyniosłem jej chleb dla kaczek. Śmiała się jak dziecko, kiedy je karmiliśmy.
Ma na imię Bogumiła.
Pewnego dnia podarowała mi własnoręcznie zrobiony niebieski sweter. Mój ulubiony kolor, choć nigdy jej o tym nie mówiłem.
Codziennie na pana patrzę uśmiechnęła się. Człowiek uczy się dostrzegać.
Rozmawialiśmy o życiu, o stracie, o tym, co jest tu i teraz. O tym, że miłości nie da się zastąpić, ale w sercu jest więcej miejsca, niż przypuszczamy.
Wczoraj po raz pierwszy od trzech lat zaprosiłem kogoś do mojego domu. Gotowałem według przepisu Zofii. Nie wyszło idealnie, ale było prawdziwe.
Rozmawialiśmy długo. Śmialiśmy się. Dzieliliśmy wspomnieniami.
Gdy wychodziła, objęła mnie na długo.
Takie uściski przypominają, że się wciąż żyje.
Dziś znów poszedłem do parku. Była tam, z dwiema książkami.
Jedna dla pana powiedziała. Poczytajmy razem.
Usiadłem trochę bliżej.
I po raz pierwszy od trzech lat poczułem nadzieję.
Nie wiem jeszcze, czym jesteśmy dla siebie z Bogumiłą. I nie muszę tego wiedzieć od razu.
Wiem tylko, że już nie boję się jutra.
Nazywam się Janusz.
I to nieznajoma z parku przywróciła mi chęć do życia.
W życiu nawet po najtrudniejszych stratach warto otworzyć się na drugiego człowieka i zaufać, że każdy dzień może przynieść coś dobrego. Bo nadzieja często czeka bardzo blisko wystarczy usiąść na ławce i spojrzeć wokół.
