Byłam w tym związku przez pięć lat. Dwa lata byliśmy małżeństwem, wcześniej trzy lata mieszkaliśmy razem. Gdy byliśmy narzeczeństwem, prawie cały czas dzielił nas dystans widywaliśmy się raz na trzy miesiące, a był też rok, kiedy spotkaliśmy się tylko dwa razy przez jego pracę. Wtedy nie przeszkadzało mi to. Wręcz przeciwnie czułam, że mamy związek idealny. Tęskniliśmy za sobą, płakaliśmy podczas rozmów, okazywaliśmy miłość przez wiadomości i rozmowy wideo. Nigdy się nie kłóciliśmy. On nie był zazdrosny, ja także nie. Szanując swoją przestrzeń, on wychodził do znajomych na kolację, ja potrafiłam iść na imprezę i to nie miało znaczenia. Nawet pomagał mi wybierać ubrania. I nie chodziło o prowokujące stroje często powtarzał, że ta sukienka jest za obcisła i lepiej wybiorę coś, co wygląda korzystniej. Nigdy mnie nie kontrolował. Wręcz przeciwnie był ze mnie, z mojego ciała dumny. Wszystko wydawało się zdrowe, spokojne, wręcz wymarzone.
Pewien grudzień był szczególnie trudny, bo wiedzieliśmy, że nie zobaczymy się na Święta ani na Sylwestra. Byliśmy rozczarowani i smutni. Wtedy zaproponował, żebym się do niego przeprowadziła do Krakowa. Przemyślałam to, porozmawiałam z rodziną wsparli mnie, powiedzieli, że jeśli tego chcę, powinnam spróbować. Zrezygnowałam z pracy i wyjechałam.
Pierwsze miesiące były w porządku. Pierwszy rok razem był czasem przełamywania przyzwyczajeń uczenie się, kto jaki jest rano, kto jak reaguje gdy jest głodny, co nas drażni. Ponieważ byłam bez pracy, zajmowałam się domem. Wszystko szło lekko.
W drugim roku było jeszcze lepiej. Byliśmy drużyną, zakochani po uszy. Chcieliśmy być razem bez przerwy jeśli nie był w pracy, byliśmy nierozłączni. Wyglądaliśmy jak świeżo po ślubie. Byłam pewna, że podjęłam dobrą decyzję.
Ale w trzecim roku zaczęło się coś psuć. Wracał coraz później. Zawsze mieliśmy włączone udostępnianie lokalizacji na telefonach, aż pewnego dnia po prostu wyłączył ją bez słowa. Zaczął wracać o piątej czy szóstej rano, mimo że na ósmą miał być w pracy. Wchodził, brał prysznic, jadł śniadanie, wychodził bez tłumaczenia. Kłótnie stały się codziennością.
Pewnego dnia wydarzyło się coś, czego nigdy nie zapomnę. Znalazłam na jego białej koszuli ślady makijażu. Podkład i szminka na kołnierzu i na rękawie. To nie była mała plama. To było oczywiste. Zażądałam wyjaśnień. Wtedy powiedział mi coś, co wryło mi się w pamięć że musiał szukać tego, czego już mu nie daję, bo zrobiłam się nudna, skupiona tylko na sprzątaniu i porządkach. To było ponad wszystko. Nie powiedział wprost: zdradziłem cię, ale tego też nie zaprzeczył. Potwierdził to, nie wypowiadając tych słów.
Rozpadłam się. Płakałam dniami i nocami. Dosłownie czułam ból w piersi, nie wiedziałam, jak ruszyć dalej, jak z tego wyjść. Zdecydowałam więc, że zrobię coś dla siebie. Wróciłam na siłownię. Kiedyś ćwiczyłam, ale kiedy zaczęliśmy razem mieszkać, odpuściłam. Tam poznałam mężczyznę. Rozmawialiśmy, było miło. Pewnego dnia zaprosił mnie na drinka, a ja tym razem to ja zasugerowałam, żebyśmy poszli do niego. Zgodził się. Mieliśmy się spotkać po południu. Oboje wiedzieliśmy po co.
Wracając rano z siłowni, myśl nie dawała mi spokoju: to nie może być prawda, zdradzę go, choć na to zasłużył. Ale zaraz potem pomyślałam: Nie. Nie będę taka jak on. Podjęłam decyzję kończę to wcześniej.
Czekałam, aż wróci do domu na obiad. Nie wpuściłam go nawet do sypialni. Usiadłam z nim w jadalni i powiedziałam, że koniec, zdradził mnie i nie chcę wiedzieć z kim ani od kiedy. Wszystko kończy się tu, teraz. Odpowiedział, żebym nie przesadzała, że tamta kobieta nic dla niego nie znaczy, że to nie to samo co ze mną, że możemy to naprawić. Odrzekłam, że nie chcę już próbować.
Nie wspomniałam, że spotkałam kogoś innego, nie przyznałam się do własnych pokus. Po prostu powiedziałam, że odchodzę. Walizki miałam już spakowane. Zapytał, gdzie pójdę i czy ktoś tam na mnie czeka odpowiedziałam, że teraz to nieistotne, zobaczę, co dalej.
Wyszłam z tego mieszkania z walizkami i skierowałam się do tamtego mężczyzny. Gdy zobaczył mnie z bagażem, wystraszył się. Wytłumaczyłam mu, że właśnie zostawiłam męża, a rano wracam do rodzinnego Poznania. Chciałam tylko, żeby był przy mnie tę jedną noc. Zgodził się.
To była najintensywniejsza noc w moim życiu. Może to był gniew, ból, może wszystko, co kumulowałam przez lata nie wiem było to coś zupełnie innego niż cokolwiek, czego doświadczyłam wcześniej, nawet z byłym mężem.
Następnego dnia kupiłam bilet za ostatnie oszczędności kilkaset złotych i wróciłam do rodziców. Nie miałam gdzie się podziać, więc znowu zamieszkałam w dziecięcym pokoju. Nie chciałam już nic wiedzieć o moim byłym mężu. To wszystko wydarzyło się dwa lata temu. Teraz jestem sama, znowu pracuję, wynajmuję mieszkanie. Nie żałuję decyzji, którą podjęłam. Byłam o krok od zdrady. Ale wiedziałam, gdzie się zatrzymać, jak zakończyć najpierw sytuację, zanim stanę się kimś podobnym do niego.
