Elżbieta z ulgą i szczęściem wzdycha, pomagając dzieciom wsiąść do taksówki. Milenka ma cztery lata, Dawidek półtora roku. U dziadków spędzili cudowne chwile z domowym ciastem, czułymi objęciami, bajkami i przyjemnościami, na które w domu czasem nie ma aż tyle miejsca.
Elżbieta również cieszy się z tej wizyty. Rodzice, siostry, siostrzeńcy i bratanice rodzinne gniazdo przyjmuje bez oczekiwań i pytań. Mama zawsze częstuje takimi smakołykami, którym nie sposób odmówić. Choinka, która świeci tysiącem światełek i wisi na niej kolekcja przedziwnych, uroczo wiekowych ozdób. Tata przy stole wznosi toasty trochę przydługie, ale prosto z serca. Prezent od mamy zawsze trafiony, praktyczny, a przede wszystkim pełen troski.
Na chwilę Elżbieta czuje się znowu jak mała dziewczynka. Chciałaby tylko powiedzieć:
Mamusiu, tatusiu, dziękuję, że jesteście…
Razem z dziećmi siada do taksówki. Podróż mija spokojnie, dzieci szybko zasypiają przytulone do siebie na tylnej kanapie najedzone, szczęśliwe, zadowolone.
Po drodze Elżbieta prosi kierowcę, by na moment zatrzymał się przy niewielkim sklepiku przy szosie.
Zaraz wracam, tylko pieluchy i wodę muszę kupić rzuca kierowcy.
Wraca po kilku minutach, wsiada i nagle czuje, jak serce podchodzi jej do gardła.
Dzieci nie ma!
Kierowca rozmawia beztrosko z nieznajomą dziewczyną na przednim siedzeniu.
Ale o co chodzi wydusza z siebie Elżbieta.
Dziewczyna odwraca się gwałtownie:
Kim pani jest?! Co się tu dzieje?!
Kierowca tylko rozkłada ręce:
Nie wiem… po czym zwraca się do Elżbiety: Pani czegoś szuka?
Czyście powariowali?! Gdzie są moje dzieci?!
Dziewczyna zaczyna wrzeszczeć:
Jeszcze dzieci? Ty oszuście! i bije kierowcę torebką.
Co pan wyprawia, ludzi obcych do auta wpuszcza?! teraz krzyczy Elżbieta. Gdzie moje dzieci, pytam?!
Przez kilka minut w środku panuje totalny chaos krzyki, wymówki, machanie rękami, poczucie niesprawiedliwości.
Aż nagle otwiera się drzwi Stoi starszy pan, pochyla się i spokojnie mówi:
Proszę pani, to nie jest pani samochód. Pani auto stoi trochę dalej.
Elżbieta zamarza, po chwili z impetem zamyka drzwi, wyskakuje i biegnie kilka metrów dalej do identycznej, jasnej taksówki.
Otwiera tylne drzwi.
Na tylnej ławce śpią jej dzieci dwa aniołki nawet nie drgnęły.
Elżbieta oddycha głęboko, jakby właśnie wróciła z samego brzegu przepaści. Wsiada, zatrzaskuje drzwi i cicho rzuca:
Jedziemy
W tym momencie wybucha śmiechem prawdziwym, nerwowym, oczyszczającym. Kierowca też zaczyna się śmiać, wyciera łzy i wyraźnie okazuje ulgę, że wszystko skończyło się tak dobrze, a nie tragedią za to z historią na całe życie.
Elżbieta patrzy na śpiące dzieci i nagle wszystko sobie uzmysławia: rodzice na co dzień są łagodni, zmęczeni, roześmiani, czasem rozkojarzeni. Ale wystarczy iskra niepokoju, by obudził się w nich lew!
Bez chwili wahania, bez strachu i kalkulacji tylko jedno uczucie: chronić!
Taka jest miłość rodziców której nie widać, gdy jest dobrze, lecz jest jak skała, gdy trzeba bronić własnych dzieci.
