OSTATNIA MIŁOŚĆ — Irenko, naprawdę nie mam już pieniędzy! Wczoraj oddałam ostatnie Natalii! Przecież wiesz, że ma dwójkę dzieci! Anna Felicja odkładała słuchawkę w totalnym rozgoryczeniu. Nie chciała nawet wspominać, co właśnie usłyszała od córki. — Jak to możliwe? Troje dzieci z mężem wychowałam, wszystko im poświęciłam. Każdemu wykształcenie dałam, wszyscy mają poważne stanowiska. A na starość nie mam ani spokoju, ani wsparcia… — Dlaczego tak wcześnie odszedłeś, Władku? Z tobą to jakoś było lżej! — pomyślała Anna Felicja, zwracając się w myślach do zmarłego męża. Serce ścisnęło nieprzyjemnie, ręka odruchowo sięgnęła po leki: — Zostały jeszcze tylko jedna czy dwie kapsułki. Jak się pogorszy, nie będę miała czym sobie pomóc. Trzeba pójść do apteki… Anna Felicja próbowała wstać, ale natychmiast opadła z powrotem na fotel — kręciło jej się w głowie. — Nic, zaraz tabletka zadziała… Ale czas mijał, a jej nie robiło się lepiej. Anna Felicja wybrała numer najmłodszej córki: — Natalka… — tylko tyle zdążyła wyszeptać do słuchawki… — Mamo, jestem na zebraniu, oddzwonię potem! Wybrała numer syna: — Syneczku, źle się czuję i leki mi się skończyły. Może po pracy… — Mamo, ja nie jestem lekarzem i ty też! Dzwoń po pogotowie, nie zwlekaj! — nawet nie dał jej skończyć. Anna Felicja westchnęła ciężko. — Cóż, syn ma rację. Jeśli za pół godziny nie przejdzie, trzeba będzie zadzwonić po karetkę. Ostrożnie odchyliła się na fotelu i zamknęła oczy. Żeby się rozluźnić, zaczęła liczyć do stu w myślach. Nagle, jakby z oddali, usłyszała dźwięk telefonu. — Halo! — odpowiedziała z trudem otwierając usta. — Aniu, dzień dobry! Tu Piotr! Coś mnie tknęło, żeby do ciebie zadzwonić… — Piotruś, źle się czuję. — Już jestem w drodze. Dasz radę otworzyć drzwi? — Ostatnio prawie zawsze są otwarte… Telefon wypadł jej z rąk. Nie miała już siły sięgać… — Trudno — pomyślała. Przed oczami przewijały się sceny z młodości: ona – taka młodziutka, pierwszoroczniaczka SGH. Dwóch przystojnych podchorążych z balonami. — Śmiesznie — wtedy pomyślała. Tacy duzi z balonami! Ach tak! To było 9 maja — Parada, świętowanie! I ona z tymi dwoma balonami, między Piotrem a Władkiem. Wybrała wtedy Władka. Był pewniejszy siebie, Piotr nieśmiały i cichy. Później los rozrzucił ich: z Władkiem pojechali służyć pod Warszawę, Piotr dostał przydział do NRD. Spotkali się dopiero po latach, już na emeryturze, w rodzinnym mieście. Piotr całe życie został sam, bez żony i dzieci. Ludzie pytali: „Czemu tak wyszło?” A on śmiał się: — W miłości mi nie poszło, może powinienem zacząć grać w karty! Anna Felicja słyszała jakieś głosy, rozmowę. Z trudem otworzyła oczy: — Piotr! Obok stał chyba lekarz pogotowia. — Spokojnie, zaraz jej się poprawi. Pan jest mężem? — Tak, tak! Lekarz dawał Piotrowi wytyczne. Piotr trzymał Annę za rękę aż w końcu jej się poprawiło. — Dziękuję ci, Piotruś! Już mi dużo lepiej! — Bardzo dobrze! A teraz wypij herbatkę z cytryną! Piotr został, przygotował coś w kuchni, opiekował się Anną. Bał się jej zostawić samej, mimo że czuła się już nieco lepiej. — Wiesz, Aniu, całe życie kochałem tylko ciebie. Dlatego nie ożeniłem się nigdy. — Ach, Piotrze, z Władkiem żyliśmy dobrze. Kochał mnie, ja go szanowałam. Ale ty nigdy w młodości nic nie powiedziałeś. Nie wiedziałam, co czujesz… Ale co teraz, lata już minęły. — Aniu, a może to, co nam zostało, przeżyjmy szczęśliwie razem! Ile Pan Bóg da, tyle będziemy szczęśliwi! Anna Felicja położyła głowę na jego ramieniu, ujęła go za rękę: — A wiesz co? To świetny pomysł! — i zaśmiała się szczęśliwym śmiechem. Po tygodniu wreszcie zadzwoniła córka Natalia: — Mamo, co tam się działo? Dzwoniłaś, nie mogłam odebrać, potem zapomniałam… — Ach, nic już takiego. Ale skoro już dzwonisz, to chcę cię uprzedzić, żeby nie było niespodzianki — wychodzę za mąż! W słuchawce zapadła cisza. Słychać było tylko, jak córka nabiera powietrza i cmoka, próbując znaleźć słowa. — Mamo, chyba oszalałaś? Tyle lat na cmentarzu już cię wywołują do ewidencji, a ty zamąż? I kto to szczęściarz? Anna Felicja, cała się spięła, łzy napłynęły do oczu. Ale znalazła w sobie siłę, by powiedzieć spokojnie: — To moja sprawa! I odłożyła słuchawkę. Potem zwróciła się do Piotra: — No to dziś na pewno wszyscy troje przyjadą. Musimy być gotowi na szturm! — Damy radę! Bywało gorzej! — zaśmiał się Piotr. Wieczorem faktycznie pojawili się wszyscy troje: Igorek, Irenka i Natalka. — No, mamo, przedstaw tego swojego amanta! — zaczepnym tonem zaczął Igor. — A po co przedstawiać, przecież się znamy — z pokoju wyszedł Piotr. — Od młodości kocham Annę, a gdy zobaczyłem ją w takim stanie tydzień temu, wiedziałem, że nie mogę jej stracić. Oświadczyłem się, a ona się zgodziła. — Panie, pan już ma swoje lata, chyba zwariowałeś?! Jaka miłość w tym wieku?! — podniosła głos Irena. — A niby w jakim wieku? Nam dopiero po siedemdziesiątce, jeszcze pożyjemy, a mama do dziś piękna! — spokojnie odpowiedział Piotr. — Chyba chce pan zabrać mamie mieszkanie, co? — tu już chłodno, zawodowym tonem adwokatki, wypaliła Natalia. — Dzieci, miejcie choć trochę wstydu! Każde z was ma swoje mieszkanie! — Ale i tak mamy tu swoją część! — dodała Natalia. — Mnie nic nie trzeba, dam sobie radę gdzie mieszkać! — powiedział Piotr. — Ale wy, przestańcie źle mówić do mamy! — A ty, staruszku, kim jesteś, żeby się tu odzywać? — Igor ruszył groźnie do Piotra. Ale Piotr nawet nie drgnął. Wyprostowany, patrzył Igorowi prosto w oczy: — Jestem mężem waszej mamy, czy się to wam podoba, czy nie! — A my jesteśmy jej dziećmi! — krzyknęła Irena. — Jutro wyślemy ją do domu opieki albo do psychiatryka! — dorzuciła Natalia. — A guzik! Aniu, pakuj się, wychodzimy! Wyszli we dwoje, trzymając się mocno za ręce, nawet się nie obejrzeli. Było im wszystko jedno, kto i co o nich myśli. Byli szczęśliwi i wolni! Samotna latarnia świeciła im drogę, a dzieci patrzyły za nimi i nie mogły pojąć: jaka to może być miłość w wieku siedemdziesięciu lat?

OSTATNIA MIŁOŚĆ

Inezko, nie mam już pieniędzy! Wczoraj wszystko, co miałam, oddałam Hani! Przecież wiesz, że ma dwójkę dzieci!
Stefania Antonina odłożyła słuchawkę, zmartwiona do granic możliwości.
Nie chciała nawet myśleć o tym, co przed chwilą usłyszała od córki.
Czemu tak się dzieje? Trójkę dzieci z mężem wychowała, o wszystkich dbała. Wszyscy wykształceni, mają dobre zawody. A teraz, na stare lata, nie ma ani spokoju, ani pomocy.

Czemu ty, Zbyszek, tak wcześnie ode mnie odszedłeś, z tobą było łatwiej pomyślała Stefania Antonina, zwracając się w myślach do zmarłego męża.
Nieprzyjemne ściśnięcie serca, ręka mimowolnie powędrowała po tabletki: Została mi jedna albo dwie kapsułki. Jak poczuję się gorzej, nie będzie czym się ratować. Do apteki trzeba iść.
Stefania próbowała się podnieść z fotela, ale od razu opadła z powrotem, bo kręciło jej się w głowie.
Nic, zaraz tabletka zadziała i wszystko przejdzie.
Czas jednak mijał, a lepiej nie było.

Wybrała numer najmłodszej córki:
Haniu zdążyła tylko powiedzieć do słuchawki…
Mamo, jestem na spotkaniu, oddzwonię potem!

Stefania zadzwoniła do syna:
Synku, źle się czuję. Tabletki się skończyły. Czy możesz po pracy syn nawet nie wysłuchał jej do końca.
Mamo, ja nie jestem lekarzem, ty też nie! Dzwoń po pogotowie, nie czekaj!

Stefania ciężko westchnęła.
No tak, syn miał rację. Jak nie przejdzie w pół godziny, będzie trzeba zadzwonić po karetkę.
Ostrożnie rozłożyła się w fotelu, zamknęła oczy i zaczęła liczyć do stu, żeby się wyciszyć.

Z oddali, jakby przez mgłę, doleciał jakiś dźwięk. Co to? Ach, telefon!
Halo? z trudem otwierając usta, odpowiedziała Stefania.
Stefa, z tej strony Piotrek! Co u ciebie? Coś miałem złe przeczucie i postanowiłem zadzwonić!
Piotrek, coś mi niedobrze.
Już jadę! Dasz radę otworzyć drzwi?
Piotrek, u mnie od dawna zamki stoją otworem.

Słuchawka wyślizgnęła się z dłoni Stefani, zabrakło jej sił, by po nią sięgnąć.
No trudno pomyślała.

Przed oczami, jak na starym filmie, migotały obrazy z młodości: oto ona, młodziutka pierwszoroczna na akademii ekonomicznej, dwóch zabawnych kadetów z balonikami.
Śmieszne pomyślała wtedy Stefcia tacy dorośli, a z balonikami!
No tak, to przecież dziewiąty maja, parada, zabawa miejska! I ona między Piotrkiem i Zbyszkiem, każdy trzyma balonik.

Wybrała wtedy Zbyszka, bo był odważniejszy, a Piotrek miał w sobie coś zamkniętego, był nieśmiały.
Los ich rozdzielił: ona z Zbyszkiem wyjechali służyć pod Krakowem, Piotrek dostał przydział do NRD.
Spotkali się znowu dopiero po latach, w rodzinnym Siedlcach, gdy obaj mężczyźni byli już na emeryturze.
Piotrek przez całe życie był samotny, bez żony, dzieci.
Ludzie pytali, dlaczego tak się stało…
A on tylko żartował:
Nie mam szczęścia w miłości, może zacznę grać w karty!

W mroku Stefania usłyszała jakieś głosy, rozmowę. Z trudem rozkleiła powieki:
Piotrek!
Obok Piotrka lekarz z pogotowia.
Nic się nie martwić, zaraz jej będzie lepiej. Jest pan jej mężem?
Tak, oczywiście!

Lekarz dawał Piotrkowi wskazówki.
A Piotrek nie opuszczał jej ręki, aż Stefania poczuła się lepiej.
Dziękuję ci, Piotrze! Już mi dużo lżej!
Doskonale! Napij się herbaty z cytryną.

Piotrek został. Chodził po kuchni, gotował, doglądał Stefanię. Chociaż już czuła się o wiele lepiej, Piotrek bał się zostawić ją samą.
Wiesz, Stefa, ja całe życie kochałem tylko ciebie. Dlatego się nie ożeniłem.
Eh, Piotrek, z Zbyszkiem żyłam dobrze, kochaliśmy się. Ty w młodości nic nie mówiłeś, nie wiedziałam nawet, co naprawdę czujesz. Ale na co teraz o tym mówić? Lata przeminęły, czas nie wróci.

Stefa, a może to, co nam zostało, przeżyjemy razem, szczęśliwie? Ile Bóg da, tyle będziemy razem.
Stefania oparła głowę na jego ramieniu, złapała go za rękę.
No to chodźmy w to razem! powiedziała i zachichotała z radości.

Po tygodniu, wreszcie, zadzwoniła córka Hania:
Mama, co tam, dzwoniłaś, potem zapomniałam, wiesz, tyle na głowie
A, już dobrze. Skoro już dzwonisz, powiem ci, żeby nie było niespodzianki: wychodzę za mąż!
W słuchawce zapadła cisza, słychać było jak Hania nabiera powietrza do płuc i cmoka, szukając słów.
Mama, czyś ty rozumu nie postradała? Tobie już dawno powinni odliczać obecność na cmentarzu, a ty za mąż?! I kto jest tym wybrańcem?

Stefania zacisnęła się w sobie, łzy napłynęły jej do oczu, ale zebrała się w sobie i spokojnym, stanowczym głosem odpowiedziała:
To moja sprawa!
I rozłączyła się.

Potem zwróciła się do Piotra:
No, Piotruś, dziś wszyscy troje się tu zlecą! Szykujmy się, będzie szturm!
Poradzimy sobie! zaśmiał się Piotr.

Wieczorem, rzeczywiście, na progu pojawiła się trójka: Igor, Inezka i Hania.
No, mama, przedstaw nam swojego amanta! ironicznie rzucił Igor.
A po co przedstawiać? Przecież mnie znacie, wszedł z pokoju Piotr. Od zawsze kocham Stefanię, a kiedy zobaczyłem ją w tym stanie tydzień temu, wiedziałem, że nie mogę jej stracić. Oświadczyłem się, przyjęła.

Słucha pan, panie aktorze emerycie, pan się całkiem pogubił? Jaka miłość w tym wieku?! zapiszczała Inezka.
Jakim to “tym wieku”? spokojnie zapytał Piotr. Mamy ledwo po siedemdziesiątce, życie przed nami! A wasza mama dalej dama!
Czyli chcecie podstępem wyrwać matce mieszkanie, tak? z prawniczą nutą spytała Hania.
Dzieci, miejcie bojaźń Bożą! Po co mi wasze mieszkanie? Każdy ma swoje!
No ale w połowie to nasze! Hania dodała z uporem.
Mi nic nie jest potrzebne! powiedział Piotr. Ale krzyczeć na mamę nie pozwolę! Słuchać się nie da!
A ty co, stary Casanova, jeszcze się tu wydzierasz?! Kto cię pytał o zdanie? Igor ruszył na Piotra jak kogut do walki.

Piotr nie drgnął, tylko spojrzał mu prosto w oczy.
Jestem mężem waszej mamy, czy tego chcecie, czy nie!
A my jej dzieci! wrzasnęła Inezka.
I jutro zrobimy jej papiery do domu starców albo do szpitala dla wariatów! wtórowała Hania.
O, nie, nie! Pakuj się, Stefa, wychodzimy!

Szli we dwoje, mocno ściskając się za ręce, i ani razu nie obejrzeli się za siebie. Było im wszystko jedno, co inni powiedzą. Byli szczęśliwi i wolni. A pojedyncza latarnia rozświetlała im senne, ulotne schody do nowego życia.

A dzieci patrzyły za nimi, nie mogąc zrozumieć: jak można kochać, mając siedemdziesiąt latKiedy już zniknęli za rogiem ulicy, Stefania wciągnęła głęboko powietrze. Ustami ledwie drgał uśmiech może z ulgi, może z narastającej radości. Piotr objął ją mocniej ramieniem, przystanęli przy starym, kasztanowym drzewie.

Wiesz, Stefa, ja nigdy balonika do końca nie wypuściłem mruknął, patrząc na nią z czułością.

Spojrzała z niedowierzaniem, przymrużając oczy jak młoda dziewczyna.

Ty balonik?! Przecież ja myślałam, że pękł już dawno!

On leciał gdzieś obok mnie, przez wszystkie te lata szepnął.

Przytulili się do siebie rozpogodzeni jak dzieci, którym nikt nie zabroni raz jeszcze pobiec na karuzelę. On wyjął z kieszeni dwa cukierki landrynki, ich ulubione z dzieciństwa, i wręczył jej jeden.

Od dzisiaj codziennie będę cię nimi karmił obiecał uroczyście.

Zapadł zmrok, a z oddali dobiegały dźwięki letniego koncertu ktoś, jakby na ich cześć, wygrywał na akordeonie starą melodię Miłość ci wszystko wybaczy. Stefania zaśmiała się głośno i zatańczyła z Piotrem pod kasztanem, śmiejąc się przez łzy.

Nikt im nie mógł już zabrać tej chwili. Nikt nie miał mocy nad ich nowym wspólnym życiem choćby miało ono trwać tydzień, rok czy tylko ten jeden, najpiękniejszy wieczór.

A gdy po raz pierwszy od wielu lat spojrzeli w rozgwieżdżone niebo, Stefania szepnęła:

Wiesz, Piotrusiu Teraz dopiero zaczynam się nie bać.

I tak już zostali pod kasztanem, z rękami splecionymi, gotowi na każdy świt, który miał dla nich nadejść.