Mam 65 lat i choć zawsze byłam raczej spokojna o swój wygląd, ostatnio siwe włosy zaczęły wygrywać walkę – nie pojedyncze pasma, lecz całe kosmyki, zwłaszcza przy odrostach. Wizyta u fryzjera nie wydawała się już tak prosta jak kiedyś – czas, cena, kolejki… Pomyślałam więc, że może sama sobie poradzę w domu. W końcu całe życie farbowałam włosy – co mogło pójść nie tak? Poszłam do osiedlowej drogerii, nie do profesjonalnego fryzjerskiego sklepu. Poprosiłam panią o „farbę na siwe włosy” i wybrałam zwykły kasztanowy – żadnych szaleństw. Opakowanie wyglądało porządnie, z uśmiechniętą kobietą o pięknych włosach i napisem „100% pokrycia siwych włosów”. Nic więcej nie czytałam. Wróciłam do domu pewna, że za godzinę wszystko będzie jak dawniej. Ubrałam starą koszulkę, przygotowałam ręcznik, wymieszałam składniki zgodnie z instrukcją i nałożyłam farbę przed lustrem w łazience. Na początku kolor wydawał się ciemny, jak zwykle. Odczekałam wymaganą ilość czasu, zmyłam farbę… i zobaczyłam w lustrze siebie z włosami w odcieniach bzu, fioletu i jakiejś nieopisanej mieszanki, a siwych włosów ani śladu – pytanie tylko, jakim kosztem… Suszarka nie pomogła, a kolor stał się jeszcze mocniejszy. Wyglądałam raczej jak nastolatka z modowego bloga, niż jak 65-letnia kobieta. Zadzwoniłam do córki na wideo – ledwo powstrzymała śmiech: „Mamo, co Ty zrobiłaś?” Poprosiłam tylko, żeby zamówiła mi wizytę u fryzjera. Następnego dnia musiałam wyjść z domu – założyłam chustkę, ale fiolet wciąż przebijał. W sklepie sąsiadka zapytała, czy mam nowy styl. W piekarni usłyszałam, że jestem odważna – tylko kiwałam głową, jakby wszystko było zamierzone. Dwa dni później oddałam się w ręce fryzjerki, która widząc mnie, tylko westchnęła: „To się zdarza częściej, niż myślisz.” Wyszłam z porządną fryzurą, lżejszym portfelem i cenną lekcją: są rzeczy, które wydaje się, że wciąż można robić jak dawniej… dopóki nie spojrzy się w lustro z fioletowymi włosami. Od tego czasu nauczyłam się, że siwe włosy przychodzą bez pytania i że pewne bitwy lepiej zostawić profesjonalistom. To nie dramat rodzinny, tylko prawdziwa anegdota.

Mam już 65 lat i choć przez większość życia byłam dość pogodzona ze swoim wyglądem, ostatnio siwe włosy zaczęły wygrywać nierówną walkę. Nie było już mowy o pojedynczych nitkach całe pasma, zwłaszcza u nasady, pojawiały się coraz śmielej. Wyprawa do fryzjera przestała być dla mnie tak łatwa i oczywista, jak kiedyś. Z czasem, pieniędzmi i kolejkami zaczęłam rozważać, czy nie lepiej będzie samodzielnie pofarbować włosy w domu. W końcu przez większość życia sama radziłam sobie z farbowaniem. Co mogłoby pójść nie tak?

Wybrałam się do najbliższej drogerii, a nie do profesjonalnego sklepu fryzjerskiego. Powiedziałam młodej ekspedientce, że szukam farby na siwe włosy. Zapytała mnie o kolor, więc odparłam: zwykły kasztan, nic szalonego. Pokazała mi pudełko, które wyglądało solidnie, z elegancką kobietą na okładce. Na opakowaniu przeczytałam: 100% pokrycia siwych włosów. To mnie przekonało. Nie zwracałam uwagi na pozostałe informacje. Wróciłam do mieszkania przekonana, że za godzinkę cała sprawa będzie załatwiona.

Założyłam starą koszulkę, wyjęłam ręcznik, wymieszałam zawartość zgodnie z ulotką i zaczęłam nakładać farbę przy łazienkowym lustrze. Na początku wszystko wyglądało jak zawsze: kolor był ciemny. Usiadłam i czekałam wskazany czas, a w międzyczasie zmywałam naczynia i sprzątałam kuchnię.

Po mniej więcej dwudziestu minutach zauważyłam coś dziwnego. Spojrzałam w lustro, a moje włosy zamiast kasztanowych zaczęły się mienić na fioletowo. Uznałam, że to efekt światła w łazience, i powiedziałam sobie, że pewnie przesadzam.

Kiedy jednak przyszła pora na spłukiwanie, poczułam, że popełniłam poważny błąd. Woda zabarwiała się najpierw na liliowo, potem na bardzo ciemny brąz i na końcu prawie na czarno. Popatrzyłam na siebie w zaparowanym lustrze zobaczyłam kobietę z liliową i fioletową poświatą na włosach, kolorem, jakiego nie potrafiłam nawet nazwać. Siwych włosów rzeczywiście nie było, ale jakim kosztem?

Próbowałam wysuszyć włosy suszarką, licząc, że po wyschnięciu odcień się zmieni. Nic z tego. Przeciwnie kolor zrobił się jeszcze bardziej intensywny. Wyglądałam raczej jak nastolatka z modowego katalogu sprzed lat, niż jak starsza pani. W końcu sama się z siebie roześmiałam, bo cóż innego mogłam zrobić?

Zadzwoniłam do córki, Agnieszki, przez wideochat. Gdy tylko mnie zobaczyła, ledwie powstrzymała śmiech.
Mamo co ty sobie zrobiłaś?!
Odpowiedziałam tylko:
Zarezerwuj mi proszę wizytę u fryzjera.

Następnego dnia musiałam wyjść z domu. Przewiązałam głowę chustką, ale fiolet i tak przebijał się spod materiału. W sklepie spożywczym sąsiadka zapytała, czy to taki nowy styl. Pani w piekarni pochwaliła moją odwagę do kolorów. Kiwałam tylko głową, jakbym wszystko miała przemyślane.

Po dwóch dniach poszłam do fryzjera, już bez żadnej dumy. Fryzjerka, pani Barbara, od razu zorientowała się w sytuacji. Uśmiechnęła się i powiedziała:
Proszę się nie martwić, to się zdarza częściej, niż pani myśli.

Wyszłam z salonu z porządnie ułożonymi włosami, lżejszym portfelem (o dobre 150 złotych) i jasną nauczką są rzeczy, które może i robiło się samemu przez lata dopóki nie zostanie się z fioletową fryzurą. Od tamtej pory pogodziłam się z dwoma rzeczami siwe włosy przychodzą nieproszonymi gośćmi i niektóre bitwy lepiej powierzyć specjalistom.

To nie była rodzinna tragedia, lecz prawdziwy, polski anegdotyczny przypadek, do którego teraz wracam z uśmiechem i odrobiną nostalgii.