Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już za późno, ale jutro przyjedź do mnie. Przedstawię ci mojego młodszego brata, twojego syna. Do zobaczenia.
Chłopiec spał tuż pod drzwiami jej mieszkania. Iwona była mocno zdziwiona, że dziecko śpi na klatce tak wcześnie rano. Pracowała jako nauczycielka od ponad dziesięciu lat i nie wyobrażała sobie przejść obojętnie obok takiej sceny. Nachyliła się i lekko potrząsnęła jego wąskim ramieniem.
Hej, młody człowieku, obudź się!
Co? chłopiec poderwał się nieskładnie.
Kim jesteś? Dlaczego tutaj śpisz?
Ja nie śpię. Po prostu wasza wycieraczka jest taka miękka. Usiadłem i przysnąłem przez przypadek odpowiedział.
Iwona mieszkała w tym bloku dopiero od pół roku. Kupiła mieszkanie po rozwodzie, sąsiadów jeszcze nie znała, ale od razu poznała, że chłopiec nie jest stąd.
Na oko mógł mieć jedenaście, może dziesięć lat, stary, ale schludny ubiór. Przestępował z nogi na nogę, delikatnie podrygując.
Iwona pojęła, że dziecku nagli potrzeba:
Leć już do łazienki. Tylko szybko, bo spieszę się do pracy przepuściła go do mieszkania.
Spojrzał na nią nieufnie swoimi niespotykanie jasnoniebieskimi oczami.
Wyjątkowy kolor, pomyślała z nagła. Kiedy chłopiec wyszedł z łazienki i mył ręce, Iwona zrobiła mu kanapki z szynką.
Masz, przekąś coś.
Dziękuję! już stał w progu. Uratowała mnie pani, teraz spokojnie poczekam.
A na kogo czekasz? spytała Iwona.
Na babcię Antoninę Pietrówna. Mieszka tu obok. Może pani zna?
Antoninę trochę znam, ale dwa dni temu zabrano ją do szpitala pogotowiem. Wracałam z pracy, jak wynosili ją na noszach z klatki.
Do którego szpitala? chłopiec nerwowo zadrżał.
Wczoraj dyżurował dwudziesty szpital miejski, więc pewnie tam.
Rozumiem. A pani jak ma na imię? zdecydował się wreszcie zapytać.
Iwona Fedorowicz odpowiedziała w biegu.
W pracy Iwona znów zaplątała się w codzienny gwar nauczycielskich spraw, ale obraz chłopca wciąż powracał w myślach.
To chyba nie spełniony instynkt macierzyński nagle się we mnie odezwał rozważała z smutkiem. Dzieci nigdy nie miała, ot, powód rozwodu. Na męża nie była zła, oddała go kobiecie, która mu urodziła córkę.
Na dużej przerwie zadzwoniła do miejskiego szpitala i dowiedziała się, że babcięsąsiadkę dopadł udar. Stan ciężki, staruszka miała już 78 lat.
Po pracy znów spotkała chłopca na klatce tym razem siedział na parapecie okna.
Czekałem właśnie na panią! Babci jeszcze długo nie wypuszczą, nie wpuszczono mnie do niej.
Zapytała o imię.
Był to Feliks. Powiedział wyraźnie: Jestem Feliks, nie Felek.
Umtego, nakarmionego chłopca Iwona zaczęła wypytywać:
Uciekłeś z domu? Rodzice chyba już szaleją?
Rodziców nie mam, mieszkam u ciotki.
Więc ciotka pewnie nie wie, że tu jesteś? zaniepokoiła się Iwona.
Nie. Powiedziałem jej tylko, że jadę do babci. Przecież nie wie, że babcia leży w szpitalu. Nie chcę tam wracać, choć jest dobra, a prawie nie pije. Ale wujek to co innego codziennie zagląda do butelki, bywa zły. Mają już czwórkę dzieci, piąte w drodze, a jeszcze mój kłopot na głowie.
Powiedzieli, że oddadzą mnie do domu dziecka, ja tego nie chcę. Nie przeszkadzam pani za bardzo? Mama powtarzała, że jestem nadpobudliwy, cały po ojcu i tak samo jasnooki. Mama odeszła dwa lata temu.
Jak się twoja mama nazywała?
Nadzieja Aleksandrowna Martynenko. Była dobra, bardzo ładna, pracowała jako sekretarka dyrektora jakiejś fabryki chemicznej, nazwy nie pamiętam.
A tata? Iwona wyostrzyła uwagę.
Nie było taty. Nigdy nie miałem ojca Feliks przygasł.
Iwona już wiedziała, dlaczego ta przypadkowa znajomość z jasnookim chłopcem zapadła jej tak w serce. Oczy! Takie same widziała tylko u jednej osoby swego ojca.
A jej ojciec był właśnie dyrektorem fabryki.
Z wrażenia aż zabrakło jej tchu: Romanse dyrektora z sekretarką banalna sprawa? Wiedział, że sekretarka urodziła mu syna? Czy zauważył, że zniknęła nagle z biura?
A ona? Nadała synowi jego imię musiała go bardzo kochać
Iwona była jedynaczką. Choć w dzieciństwie marzyła o rodzeństwie.
Skocz proszę do sklepu po chleb. Masz, sklep jest naprzeciwko. Wysłała Feliksa i szybko wykręciła numer do ojca:
Tato, pamiętasz Nadzieję Aleksandrową Martynenko? Dziś już późno, ale jutro przyjedź do mnie. Przedstawię ci twojego syna, mojego brata. To wszystko, dobranoc. Reszta jutro! rzekła Iwona i odłożyła słuchawkę.
Pościeliłam ci na sofie w salonie, idź pod prysznic i połóż się powiedziała Iwona do Feliksa, gdy wrócił.
Nie wiedziała jeszcze, co będzie dalej. Ale była pewna, że nie odda brata do patologicznej rodziny czy do domu dziecka. Tego była absolutnie pewna.
Ojciec przyjechał nazajutrz rano. Zwykle w weekendy Iwona odsypiała trudny tydzień, dziś jednak wstała świtem prawie nie zmrużyła oka w nocy.
Bardzo kochała ojca zawsze był blisko, niemal codziennie obecny w jej życiu, inne niż matka.
To on był wsparciem w kryzysie, on zachęcił ją kiedyś do wyboru pedagogiki, mimo sprzeciwów matki, która uważała nauczycielskie powołanie za godne przeciętniaków i przegranych.
Matka, choć ze wsi, nie postrzegała siebie jako takiej. Ojciec natomiast pobłogosławił jej małżeństwo i pomagał los pokonać po rozstaniu.
Ojciec był jak zwykle: schludny, dystyngowany, w wyprasowanych spodniach i wypolerowanych pantoflach. Elegancki zapach perfum podkreślał całość wizerunku poważnego, odnoszącego sukcesy mężczyzny.
Co ty za historie opowiadasz? Brataś mi znalazła? Całą noc nie spałem, rozmyślałem tak przywitał się w progu.
Cicho, tato, mój gość jeszcze śpi. Chodź na kuchnię, śniadanie gotowe, pewnie jesteś głodny?
Opowiedziała mu wszystko.
To dziwne tak, była u mnie Nadzieja Martynenko, świetna sekretarka, młoda, piękna. Patrzyła zakochanymi oczami. Sami wiesz, jestem tylko mężczyzną takie zainteresowanie trudno zignorować.
Nie wytrzymałem. Sam rozumiesz idealnych mężczyzn nie ma. Dumałeś, że zostawiłbym twoją matkę? Nawet mi się to nie śniło.
Pewnego dnia Nadzieja spytała, czy nie chciałbym mieć syna. Odpowiedziałem, że wystarczy mi córka, na syna już za późno.
Potem jej matka ciężko zachorowała. Nadzieja poprosiła o roczną opiekę i wyjechała do rodzinnej wsi.
Sekretarkazastępczyni była już leciwa. Sama Nadzieja wróciła może po roku. Promieniała zdrowiem.
Żartowałem, czy wyszła za mąż tak, wyszła, urodziła syna, mąż dobry, mieszkanie wynajmują. Oficjalnie zachowała nazwisko panieńskie. Wtedy już mieliśmy stosunki wyłącznie służbowe.
Trzy lata temu zachorowała ciężko, długo była na zwolnieniu, potem nagle zmarła. Dowiedziałem się, podpisując dokument o zasiłek. Wielka szkoda. Była taka młoda. Próbujesz mi tu syna wsklejać, a przecież ona miała męża zakończył ojciec.
W tym czasie obudził się i chłopiec. Zaraz zajrzał do kuchni, grzecznie się przywitał. W tej chwili ojciec aż pobladł gdy stanęli koło siebie, podobieństwo było nie do podważenia.
Chodźmy się poznać! powiedział ojciec, wyciągając lekko drżącą dłoń. Feliks Mikołajewicz.
Feliks Feliksowicz Martynenko odpowiedział chłopiec, uśmiechając się nieśmiało i podał rękę.
Obaj unieśli w tym samym momencie brwi.
Dziś tylko Feliksów mam w domu! Iwona z uśmiechem spojrzała na nich.
Feliks młodszy poszedł się umyć, a Feliks starszy spojrzał z niedowierzaniem na córkę.
Nic nie rozumiem Syn byłby jak ja za młodu. Przecież ona wyszła za mąż, urodziła syna
Wcale nie odparła Iwona wyjechała, by w tajemnicy urodzić. Z danych kadrowych wynika, że była wtedy na urlopie macierzyńskim. O ślubie wspomniała, byś nie miał wyrzutów sumienia. Feliks mówi, że nigdy ojca nie miał. Tato nigdy!
Jest jeszcze jedno Nadzieja nie miała rodzeństwa. Skąd ta ciotka i babcia? zamyślił się ojciec.
Feliks wszedł w tej chwili do pokoju i usłyszał resztę rozmowy:
Ciocia Walka to nasza daleka krewna. Przyjechali do miasta, gdy mama już nie wstała z łóżka. A babcia Tońka to matka cioci Walki. Po śmierci mamy zabrali mnie do siebie. Z wynajmowanego mieszkania musiałem się wyprowadzić. Rodzina dostała za to jakiś zasiłek, ale wujek ciągle powtarzał, że to za mało.
A pana, panie Feliksie Mikołajewiczu, pamiętałem od zawsze mama miała pana fotografię na lustrze, a teraz leży w albumie. Myślałem, że to ulubiony aktor mamy. Pytałem ją kiedyś, kto to taki. Miała mi powiedzieć, jak podrosnę.
Iwona nakarmiła Feliksa śniadaniem i wysłała do kina na poranny seans kino było tuż obok.
Tato, masz jeszcze wątpliwości? spytała.
Chyba nie, ale trzeba będzie zrobić badanie DNA. Rodzinę trzeba będzie uznać przez sąd odpowiedział ojciec.
Później przyszła histeria, napięcie i udawany stan przedzawałowy Ludwiki, żony Feliksa Mikołajewicza. Uspokoiła się i wyjechała nad morze. Po pewnym czasie spojrzała chłopcu w oczy.
Feliks jej się spodobał, ale nie chciała wychowywać go na co dzień zdrowie już nie to. W gości tak, na stałe nie.
Mam pomoc domową, ale ona nie zastąpi wychowawczyni powiedziała.
Nikt jej nie zmuszał. Feliks Mikołajewicz spędzał z synem dużo czasu; odnajdywał w nim swoje rysy i upodobania obaj nie lubili kaszy manny, za to uwielbiali koty.
U żony Feliksa starszego była alergia na koty, u Feliksa młodszego nigdy nie było takiego miejsca, gdzie można by przygarnąć kociaka.
Obaj jednakowo zabawnie seplenili. A podobieństwo w wyglądzie było równie uderzające.
W końcu zakończono wszelkie formalności i Feliks starszy uroczyście wręczył chłopcu nowe dokumenty:
Od dziś z mocy prawa jesteś moim synem. Zawsze byłeś, tylko o tym nie wiedziałem. Jeśli mi przebaczysz, będę szczęśliwy. Mów na mnie jak chcesz, ale pamiętaj nigdy już nie będziesz sam. Jestem twoim ojcem. Masz też Iwonę swoją siostrę.
Ja od razu wiedziałem, że pan jest moim tatą uśmiechnął się Feliks. Od pierwszego spotkania.
Dzieci dzisiaj bywają naprawdę bystre! Feliks Mikołajewicz objął syna.
Iwona zauważyła łzy w oczach ojca, ale szybko opanował wzruszenie. Feliks został z Iwoną, do Ludwiki czasem chodzi w odwiedziny, a ojciec bywa codziennie. Razem z siostrą zaadoptowali kotka.
Pewien starszy pan rozdawał kocięta przy hipermarkecie Feliks wybrał najchudszego. Nazwał go Mruczek. Wtedy Feliks poczuł się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie!
PS:
Feliks Mikołajewicz postawił na grobie Nadziei biały marmurowy pomnik. Często razem jeżdżą z Feliksem na cmentarz, przynoszą kwiaty.
Pewnego razu, gdy przynieśli świeże kwiaty, Feliks powiedział:
Wiesz, tato, dzień przed śmiercią mama mi powiedziała, żebym nie płakał. Że nie zniknie całkiem. Przejdzie tylko do innego świata i będzie tam nade mną czuwać.
Obiecała, że nawet stamtąd postara się mi pomagać. I dopiero teraz rozumiem, że to ona sprawiła, że znalazła mnie Iwona, a potem i ty! Na pewno w to wierzę! Wierzysz mi, tato?
Oczywiście, wierzę odpowiedział ojciec.
