Jako dziecko byłam ciekawa, kim jest mój ojciec – dorastałam w domu dziecka i z biegiem lat jego nieobecność stała się dla mnie „normalna”. W wieku 14 lat poznałam ojca moich dzieci i wtedy wcale nie czułam potrzeby, by szukać mojego ojca – życie po prostu toczyło się dalej. Po rozstaniu los sam skierował mnie ku niemu – przez przypadek, gdy pracowałam już na własny rachunek, dzięki klientowi odnalazłam ojca w jego rodzinnej wsi. Nasze pierwsze spotkanie przyniosło mi radość, której nie da się opisać. Planowałam z nim wspólne podróże, rozmawialiśmy niemal codziennie, kupowałam mu ubrania, dbałam o niego, jeździliśmy razem i zawsze pokrywałam koszty, niezależnie od tego, czy miał pieniądze. Opowiadał mi, że jest samotny, bo jego dzieci z wioski nie pozwalają mu mieć partnerki – każda kobieta według nich chce go tylko dla pieniędzy. Poprosiłam, by przedstawił mi tę kobietę, którą uważa za bliską. Poznałam ją: skromną, pracowitą i oddaną, ale dzieci ojca jej nie akceptowały – obrażały ją, wzywały policję, traktowały ją źle przy każdej okazji. Gdy spytałam dlaczego, wyznała, iż ojciec ma domy, ziemię i pieniądze w banku, a dzieci pilnują, by nikt się do niego nie zbliżył z obawy o majątek. Potem zaczęto plotkować, że ja pojawiłam się tylko po to, by odebrać mu wszystko. Nawet nie nosiłam jego nazwiska, lecz on nalegał, żebym je przyjęła – zrobiłam to tylko z jego woli, choć nie chciałam problemów. Od tej pory konflikty jeszcze się nasiliły. Z kobietą mojego ojca łączyła mnie coraz silniejsza więź. Zaproponowałam, by pobrali się w tajemnicy i tak się stało. Dzieci były wściekłe na nas oboje. Tłumaczyłam im, że ojciec ma prawo być szczęśliwy. Ich małżeństwo miało wzloty i upadki, aż w końcu zaprosiłam ich na wspólny wyjazd. W trakcie podróży kobieta zapytała mnie o udział w kosztach – odparłam, że zawsze wszystko opłacam, gdy jadę z ojcem. Wtedy wyznała mi coś, co mną wstrząsnęło – że ojciec od zawsze był dobrze sytuowany, dlatego dzieci go kontrolują. Nie pozwalają mu wydawać na siebie, na przyjemności, na ubrania. Byłam przekonana, że ledwo wiąże koniec z końcem, bo mieszkał w niewykończonym domu i wyglądał na zaniedbanego, a tak naprawdę inni zarządzali jego pieniędzmi. Od tego czasu namawiałam go, by cieszył się tym, na co pracował całe życie. Ale powtarzał, że dzieci mu nie pozwalają. Po ślubie kobieta nalegała, by dołożył się do domu, do jedzenia, do codziennych wydatków. Każdą prośbę przyjmował z gniewem – po kłótni, z trudem, dawał pieniądze. Dla mnie jej prośby były zupełnie zrozumiałe. Pewnego dnia poprosiła go, by kupił obiad dla jej ojca – wybuchł awanturą. Wzięłam jej stronę. Spytałam go, czy chciałby, żeby mój mąż odmówił jedzenia jego ojcu. Powiedziałam, że nie powinien tak się zachowywać wobec kobiety, która się nim opiekuje. Odparł, że jest zmęczony wiecznym wyciąganiem pieniędzy na dom. To wtedy zrozumiałam coś bardzo bolesnego: ojciec był skąpy dla kobiety, która się nim opiekowała, a hojny wobec dzieci, które interesowały się nim tylko dla pieniędzy. W końcu ich związek się rozpadł. Dziś mieszka sam. Teoretycznie jedna córka się nim opiekuje, wszyscy jednak wiemy, że to on utrzymuje ją, jej męża i dzieci. Reszta dzieci dzwoni tylko, by żądać pieniędzy – on przesyła im je bez wahania. Tej kobiecie, która była przy nim, zawsze odmawiał. Nie jestem już dla niego taka sama jak kiedyś. Kocham go, ale nie tak jak wcześniej. Nie zapraszam go na wyjazdy, prawie nie mamy kontaktu. Jeśli ja się nie odezwę, nie dzwoni. Nie potrafię być taka jak dawniej. Smutno mi to przyznać, bo odnalezienie ojca było dla mnie spełnieniem marzeń, a teraz czuję, jakby go wcale nie było.

Kiedy byłam dzieckiem, ciekawiło mnie, kto właściwie jest moim ojcem. Wychowywałam się w domu dziecka pod Warszawą i z czasem brak ojca stał się dla mnie czymś zupełnie normalnym jak brak persymonów w polskim sklepie. W wieku czternastu lat poznałam tatę moich dzieci, a wtedy absolutnie nie spieszyłam się, by szukać swojego ojca. Życie toczyło się swoim biegiem, a ja szłam z prądem Wisły.

Później się rozstaliśmy, a wtedy zupełnie przypadkowo los zaprowadził mnie w kierunku ojca. Prowadzę swój mały biznes (taka typowa Magda-sprzedaję-wszystko-co się da) i pewnego dnia pojawił się u mnie klient. Pogadaliśmy chwilę o pogodzie (bo o czym innym w Polsce?), rozmowa zeszła na rodzinę, a ja bez zastanowienia wyznałam, że nigdy nie spotkałam swojego ojca. Ten klient, bardziej pomocny niż niejedna ciocia z Radomia, zaoferował swoją pomoc. W efekcie odnaleźliśmy ojca w małej wiosce niedaleko Łomży, tam gdzie czas płynie wolniej niż w korku na Alejach Jerozolimskich.

Gdy w końcu się spotkaliśmy, poczułam euforię, której nie da się opisać nawet najlepszym barszczem. Z miejsca zaczęłam robić plany wspólne wyjazdy w Bieszczady, długie rozmowy o życiu i drobne gesty: kupowałam mu ubrania na bazarku, rozpieszczałam go, jeździliśmy razem do Zakopanego, a ja zawsze płaciłam bez względu na to, czy miał przy sobie złotówki, czy nie. Widziałam, jak jest zaniedbany, smutny i samotny. Czułam, że muszę nadrobić wszystkie stracone lata.

Mówił mi, że jest sam i że ma dzieci w wiosce, ale one nie pozwalają mu mieć partnerki bo ich zdaniem każda kobieta chce tylko sięgnąć po jego oszczędności. Poprosiłam więc, żeby przedstawił mi tę kobietę, którą ponoć kocha. Poznałam ją skromna, pracowita, taka po polsku opiekowała się nim i widać było, że jej naprawdę zależy. Ale dzieci mojego ojca nie chciały jej zaakceptować. Wyzywały ją od niewiadomo czego, dzwoniły po policję i traktowały ją gorzej niż pechowca, który pomylił pociągi na Dworcu Centralnym.

Zapytana, dlaczego dzieci to robią, wyznała, że ojciec ma kilka domów, ziemię i konto w banku, a dzieci boją się, że ktoś im coś sprzątnie sprzed nosa. Typowe, jakby to były ziemie odziedziczone po czasach szlacheckich.

Od tej pory zaczęły się plotki. Mówiono, że zjawiłam się tylko po to, by przejąć majątek. Nawet nie nosiłam jego nazwiska! On jednak chciał mi je nadać wręcz nalegał. Ja nie chciałam problemów, ale on się uparł, że to jego wola. Ostatecznie zgodziłam się. I, rzecz jasna, było tylko gorzej: krytyki przybrały na sile, a konflikty wychodziły na wierzch jak grzyby po deszczu.

Moja relacja z partnerką ojca stała się jeszcze silniejsza. Po cichu zaproponowałam im ślub. Zrobili to po cichutku, jak na zakazanym weselu w PRL-u. Dzieci wpadły w jeszcze większy szał i na ojca, i na mnie. Rzuciłam im, że każdy ma prawo do szczęścia, nawet jeśli szczęściem jest wspólne oglądanie Familiady. Życie po ślubie bywało różne, ale zaprosiłam ich kiedyś na wspólną wycieczkę do Krakowa. Dotychczas podróżowałam tylko z ojcem. Podczas tego wyjazdu jego żona zapytała, ile dołożę się do kosztów. Odparłam, że jak zawsze nic, przecież sama finansuję te nasze eskapady.

Wtedy usłyszałam coś, co zburzyło moje wyobrażenia: że ojciec zawsze był dobrze ustawiony, dlatego dzieci go pilnują jak Orliki w majówkę. Nie pozwalają mu wydawać na siebie ani grosza. Myślałam, że nie ma pieniędzy, bo mieszkał w niedokończonym domu i wyglądał jakby mu się życie nie kleiło, a on po prostu nie miał do nich dostępu.

Od tamtej pory starałam się go przekonać, by wreszcie zaczął korzystać z owoców swojej pracy. Ale odpowiadał zawsze, że dzieci nie pozwalają. Po ślubie żona zaczęła go delikatnie prosić, by dorzucił się do domowych wydatków. Zawsze kończyło się awanturą, ale w końcu dawał, choć z miną, jakby płacił ostatniego grosza za świeży chleb w piekarni. Żona żaliła mi się i szczerze mówiąc wydawało mi się to zupełnie w porządku.

Pewnego dnia byliśmy razem, a ona poprosiła ojca, by kupił obiad dla jej taty. Ojciec no cóż, zareagował jak rodowity poznaniak na myśl o wydaniu dodatkowych pięciu złotych: rzucił, że ona powinna zapłacić, bo on już nie ma siły. I zrobił awanturę. Stanęłam w jej obronie i spytałam, czy chciałby, by mój mąż odmówił jedzenia jego teściowi. Powiedziałam mu, że nie może tak traktować kobiety, która o niego dba, pierze mu skarpety i gotuje schabowe. On odparł, że już nie może wytrzymać ciągłego proszenia o pieniądze na dom.

Wtedy dotarło do mnie coś, co naprawdę mnie zabolało: ojciec potrafił być sknerą wobec kobiety, która była przy nim codziennie, a równocześnie sypał złotówkami na dzieci, które myślały o nim tylko wtedy, gdy potrzebowały pieniędzy.

W końcu jego związek się rozpadł. Teraz mieszka sam. Niby któraś córka się nim zajmuje, ale wszyscy w rodzinie wiedzą, że to on utrzymuje ją, jej męża i dzieciaki. Pozostałe dzieci tylko dzwonią z kolejnymi zamówieniami, a on przelewa im pensję, zanim zdąży powiedzieć nie mam pieniędzy!. Kobiecie, która była przy nim, odmawia wszystkiego.

Nie jestem już taka sama wobec niego. Kocham go, ale nie tak jak kiedyś. Nie zapraszam na wycieczki, prawie nie rozmawiam. Gdy sama nie zadzwonię, on także milczy. Nie potrafię wrócić do dawnej bliskości. Jest mi przykro to przyznać, bo jego odnalezienie było dla mnie jak wygrana w totka. Teraz mam wrażenie, jakby zupełnie zniknął z mojego życia.