— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem Nikita miał czternaście lat i cały świat był przeciwko niemu. A raczej — nie chciał go zrozumieć. — Znowu ten łobuz! — mruczała ciotka Krysia z trzeciej klatki, pośpiesznie przechodząc na drugą stronę podwórka. — Wychowuje go tylko matka. I oto efekty! A Nikita szedł dalej, z rękami w kieszeniach podartych dżinsów, udając, że nie słyszy. Chociaż słyszał. Mama pracowała — znów do późna. Na kuchennym stole karteczka: „Kotlety są w lodówce, podgrzej sobie.” I cisza. Zawsze cisza. Tego dnia wracał ze szkoły, gdzie kolejny raz miał „poważną rozmowę” o swoim zachowaniu. Jakby nie rozumiał, że stał się dla wszystkich problemem. Rozumiał. Ale co z tego? — Hej, chłopcze! — zawołał do niego pan Wiesiek, sąsiad z parteru. — Widziałeś tu kulawego psa? Trzeba by go przegonić. Nikita przystanął. Spojrzał uważnie. Obok śmietnika rzeczywiście leżał pies. Nie szczeniak — dorosły, rudy z białymi plamami. Leżał nieruchomo, tylko oczy uważnie śledziły ludzi. Mądre oczy. I smutne. — Przegoni ktoś tego psa w końcu! — przytaknęła ciotka Krysia. — Chory pewnie! Nikita podszedł bliżej. Pies nie poruszył się nawet, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie — rozdarta rana, zaschnięta krew. — Na co stanąłeś? — zirytował się pan Wiesiek. — Weź kij i przegoń go! Wtedy coś w Nikicie pękło. — Spróbujcie go ruszyć! — rzucił ostro, zasłaniając psa swoim ciałem. — Przecież nikomu nie szkodzi! — Ależ obrońca… — zdziwił się pan Wiesiek. — I będę go bronił! — Nikita przykucnął przy psie, ostrożnie wyciągnął rękę. Pies powąchał palce i delikatnie je polizał. Coś ciepłego zalało chłopca w środku. Po raz pierwszy od dawna ktoś był dla niego dobry. — Chodź — szepnął do psa. — Chodź ze mną. W domu Nikita zrobił psu legowisko ze starych kurtek w kącie swojego pokoju. Mama była w pracy do wieczora — nikt nie będzie krzyczał ani wyganiał „zarazy”. Rana wyglądała źle. Nikita usiadł do internetu, czytał artykuły o pierwszej pomocy dla zwierząt, marszczył się na medyczne terminy, ale uporczywie zapamiętywał każde słowo. — Trzeba przemyć wodą utlenioną — mruczał, grzebiąc w apteczce. — Potem brzegi jodyną, tylko delikatnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie podawał łapę. Patrzył na Nikitę z wdzięcznością — tak, jak dawno nikt na niego nie patrzył. — Jak się nazywasz, co? — Nikita delikatnie bandażował łapę. — Rudy jesteś. Nazwę cię Rudy. Pies zaszczekał cicho — jakby się zgadzał. Wieczorem przyszła mama. Nikita spodziewał się awantury, ale mama tylko obejrzała Rudego, dotknęła bandaż. — Sam opatrzyłeś? — spytała cicho. — Sam. Poczytałem w internecie jak trzeba. — Czym go nakarmisz? — Coś wymyślę. Mama długo patrzyła na syna. Potem — na psa, który z ufnością lizał jej rękę. — Jutro idziemy do weterynarza — zdecydowała. — Zobaczymy, co z łapą. A imię już wymyśliłeś? — Rudy — odparł rozpromieniony Nikita. Po raz pierwszy od miesięcy nie było między nimi ściany niezrozumienia. Rano Nikita obudził się godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował wstać, popiskiwał z bólu. — Leż, leż — uspokoił go chłopiec. — Zaraz przyniosę wodę, dam coś do jedzenia. W domu nie było psiej karmy. Oddał ostatniego kotleta, namoczył chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale ostrożnie, wylizując każdą okruszynę. W szkole Nikita po raz pierwszy od dawna nie kłócił się z nauczycielami. Myślał tylko o jednym — jak się czuje Rudy? Czy go nie boli? Czy nie tęskni? — Dziś jesteś jakiś inny — zdziwiła się wychowawczyni. Nikita tylko wzruszył ramionami. Opowiadać nie chciał — będą się śmiać. Po szkole biegł do domu, ignorując niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym skomleniem — już mógł stać na trzech łapach. — No, przyjacielu, na spacer chcesz? — Nikita zrobił ze sznurka prowizoryczną smycz. — Tylko ostrożnie, oszczędzaj łapę. Na podwórku działo się coś niesamowitego. Ciotka Krysia, widząc ich razem, prawie zakrztusiła się ziarnami słonecznika: — On go naprawdę do domu wziął! Nikita, zwariowałeś?! — A co w tym dziwnego? — odparł spokojnie chłopiec. — Leczę go. Wkrótce wyzdrowieje. — Leczyć?! — podeszła sąsiadka. — A pieniądze na leki skąd masz? Kradniesz matce? Nikita zacisnął pięści, ale się powstrzymał. Rudy przytulił się do jego nogi — jakby czuł napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje. Zbierałem z szkolnych śniadań — odpowiedział cicho. Pan Wiesiek pokręcił głową: — Wiesz, chłopcze, że wziąłeś prawdziwą istotę do domu? To nie zabawka. Trzeba go karmić, leczyć, wychodzić na spacery. Każdy dzień zaczynał się teraz od spaceru. Rudy szybko dochodził do siebie, już potrafił biegać, choć jeszcze lekko utykał. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Dobry pies! Daj łapę! Właśnie tak! Sąsiedzi obserwowali z daleka. Jedni kręcili głowami, inni się uśmiechali. Nikita nie zwracał uwagi na nic, tylko na oddane oczy Rudego. Zmieniał się. Nie od razu — powoli. Przestał pyskować, zaczął sprzątać w domu, nawet ocen się poprawiły. Miał cel. I to był dopiero początek. Po trzech tygodniach wydarzyło się to, czego Nikita najbardziej się bał. Wychodził właśnie z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła banda bezdomnych psów. Pięć albo sześć rzezimieszków — głodnych, z błyszczącymi oczami. Lider, ogromny czarny pies, wyszczerzył kły i ruszył w ich stronę. Rudy instynktownie schował się za plecami Nikity. Łapa nadal bolała — uciekać nie potrafił. A tamci wyczuli słabość. — Wracaj! — krzyknął Nikita, machając smyczą. — Odejdźcie! Ale banda nie odchodziła. Otaczała ich coraz szczelniej. Czarny lider warczał coraz głośniej, szykując się do ataku. — Nikita! — z góry rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa i biegnij! To była ciotka Krysia, która wyglądała przez okno. Za nią pojawiło się kilka kolejnych sąsiedzkich twarzy. — Nie wygłupiaj się! — krzyczał pan Wiesiek. — Przecież on utyka, i tak nie ucieknie! Nikita spojrzał na Rudego. Ten drżał, ale nie uciekł. Przytulił się do nogi opiekuna, gotowy dzielić każdą dolę. Czarny pies skoczył jako pierwszy. Nikita instynktownie zasłonił się rękoma, ale uderzenie trafiło w ramię. Ostre kły rozerwały kurtkę, przebiły skórę. A Rudy, mimo chorej łapy, mimo strachu — rzucił się bronić opiekuna. Wrzasnął zębami w nogę lidera, uczepił się jej całym ciałem. Rozegrała się walka. Nikita odpychał napastników rękami, nogami, próbował osłaniać Rudego przed kłami. Sam dostawał ugryzienia, zadrapania, ale nie wycofał się ani o krok. — Matko Boska, co się tu dzieje! — lamentowała z góry ciotka Krysia. — Wiesiek, zrób coś! Pan Wiesiek zbiegał ze schodów, chwytał kij, metalowy drut — co pod ręką. — Trzymaj się, chłopcze! — krzyczał. — Pomogę! Nikita już opadał z sił pod naporem bandy, gdy usłyszał znajomy głos: — A spadać! To była mama. Wyskoczyła z klatki z wiadrem wody, ochlapała psy. Dzika banda odskoczyła, warcząc. — Wiesiek, pomóż! — zawołała. Pan Wiesiek podbiegł z kijem, inni sąsiedzi zeszli z pięter. Banda bezdomnych psów zrozumiała, że nie wygra, rzuciła się do ucieczki. Nikita leżał na asfalcie, przyciskając do siebie Rudego. Oboje we krwi, oboje drżeli. Ale żyli. Cało. — Synku — mama uklękła obok, ostrożnie oglądała rany. — Ale mnie przestraszyłeś… — Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. — Rozumiem — odpowiedziała cicho. Ciotka Krysia zeszła na podwórko, stanęła blisko. Patrzyła na Nikitę dziwnie — jakby widziała go pierwszy raz. — Chłopcze — wydusiła. — Mogłeś zginąć… Przez jakiegoś psa… — On nie „przez psa” — niespodziewanie wtrącił się pan Wiesiek. — On przez przyjaciela. Rozumiesz różnicę, Krystyno? Sąsiadka skinęła głową. Łzy spływały jej po policzkach. — Chodźcie do domu — powiedziała mama. — Trzeba opatrzyć rany. Rudemu też. Nikita z trudem podniósł się, wziął Rudego na ręce. Pies piszczał, ale ogon lekko drgał — cieszył się, że opiekun jest blisko. — Zaczekajcie — zatrzymał ich pan Wiesiek. — Jutro jedziecie do weterynarza? — Jedziemy. — To ja was zawiozę. Samochodem. I za leczenie zapłacę — pies okazał się bohaterem. Nikita spojrzał zdziwiony: — Dziękuję, panie Wiesiek. Ale dam radę sam. — Nie dyskutuj. Odpracujesz — oddasz. A na razie… — poklepał chłopca po ramieniu. — Na razie jesteśmy z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi pokiwali głowami. Minął miesiąc. Zwykły październikowy wieczór, a Nikita wracał z lecznicy, gdzie teraz pomagał wolontariuszom w weekendy. Rudy biegał obok — łapa zagojona, utykanie prawie znikło. — Nikita! — zawołała ciotka Krysia. — Zaczekaj! Chłopiec przystanął, gotów na kolejną kazanie. Ale sąsiadka wręczyła mu siatkę z karmą. — To dla Rudego — powiedziała nieśmiało. — Dobra karma, droga. Tak dbasz o niego. — Dziękuję, ciociu Krysiu — odparł szczerze Nikita. — Ale mamy już karmę. Pomagam w lecznicy, pani doktor Anna płaci mi. — Weź i tak. Przyda się na przyszłość. W domu mama szykowała kolację. Uśmiechnęła się do syna: — Jak w lecznicy? Anna zadowolona z ciebie? — Mówi, że mam dobre ręce. I cierpliwość. — Nikita pogłaskał Rudego po głowie. — Może zostanę weterynarzem. Naprawdę myślę o tym. — A nauka jak? — W porządku. Nawet Pani od fizyki chwali mnie. Mówi, że jestem bardziej uważny. Mama kiwnęła głową. Przez ten miesiąc syn zmienił się nie do poznania. Nie pyskuje, pomaga w domu, nawet z sąsiadami rozmawia. Przede wszystkim — ma cel. Marzenie. — Wiesz — powiedziała — jutro przyjdzie Wiesiek. Chce ci zaproponować jeszcze jedną pracę. Znajomy ma hodowlę, potrzebuje pomocnika. Nikita rozświetlił się: — Naprawdę? Mogę zabrać Rudego? — Myślę, że tak. Przecież to już prawie pies służbowy. Wieczorem Nikita siedział na podwórku z Rudym. Ćwiczyli nową komendę — „pilnuj”. Pies ochoczo wykonywał ćwiczenia, patrząc oddanymi oczami. Pan Wiesiek podszedł, usiadł obok na ławce. — Jutro na pewno pojedziesz do tej hodowli? — Pojadę. Z Rudym. — To połóż się wcześnie. Będzie ciężki dzień. Gdy pan Wiesiek odszedł, Nikita jeszcze trochę posiedział na podwórku. Rudy położył pysk na kolanach opiekuna, westchnął z zadowoleniem. Odnaleźli się. I już nigdy nie będą samotni.