ODRODZONE SZCZĘŚCIE – Proszę pana, przestań mnie śledzić! Mówiłam przecież, że jestem w żałobie po mężu. Nie nachodź mnie! Zaczynam się pana bać! – podnosiłam głos. – Pamiętam, pamiętam… Ale mam wrażenie, że ta żałoba jest raczej po pani samej. Przepraszam – nie dawał za wygraną mój adorator. …Odpoczywałam w sanatorium. Marzyłam o ciszy i śpiewie leśnych ptaków, nie o zaczepkach natrętnych facetów. Niedawno nagle zmarł mój mąż. Potrzebowałam dojść do siebie, zrozumieć tę niepowetowaną stratę. …Z Olegiem, moim mężem, zaczęliśmy remont mieszkania, odkładaliśmy pieniądze, ze wszystkiego rezygnowaliśmy, aż tu nagle… Oleg źle się poczuł, karetka nie pomogła. To był drugi zawał. Po pogrzebie zostałam bez drugiej połówki i bez remontu. Za to z dwoma synami nastolatkami. Ręce mi opadły. Jak przeżyć tę żałobę? W pracy przyznali mi turnus w sanatorium. Opierałam się. Nie chciałam nawet wychodzić z domu. Koleżanki jednak nalegały: – Nie jesteś pierwszą wdową, ani ostatnią. Masz dzieci. Musisz żyć! Jedź, Marysiu, przewietrz głowę. Uspokój myśli. Pojechałam więc z ciężkim sercem. Minęło już czterdzieści dni od śmierci męża. Ból nie ustępował. W sanatorium zamieszkałam z wesołą dziewczyną, Wiktorią. Promieniała szczęściem i radością. To mnie drażniło. Nie miałam ochoty dzielić się z nią swoim smutkiem. Zresztą po co? Otaczał ją uwodziciel – animator z sanatorium. Wiadomo – w takich miejscach pełno wdowców, rozwodników, samotnych. Ale mnie nie nabierze… Ostrzegałam Wiktorię – on pewnie żonaty na drugi czy trzeci raz. Wiktoria śmiała się: – Oj, nie straszcie mnie, Maryniu! Ja już życia poznałam… I „wróbelek” latał wieczorami na randki. Ja cały tydzień przesiedziałam w pokoju, czytałam książki, oglądałam telewizor, nawet nie pamiętam, co oglądałam. …Pewnego ranka obudziłam się w dobrym nastroju. Spojrzałam za okno – błogość! Pomyślałam, przejdę się po lesie, posłucham ptaków, pooddycham świeżym powietrzem. I wtedy spotkałam nieznajomego. Wypatrzyłam go już wcześniej w stołówce. Strasznie mi się nie spodobał – niski, bezczelny wzrok. Był o głowę niższy ode mnie. Brrr… Dziwny typ. Ale zadbany, ogolony na gładko, elegancko ubrany. Każdego dnia kłaniał mi się z szacunkiem przy kolacji. Odpowiadałam lekko, z grzeczności. Raz usiadł przy moim stoliku. – Nudzi się pani? – zagadał aksamitnym głosem. – Nie, – odpowiedziałam oschle. – Nie udawaj, pani. Smutek widać na twarzy. Może mogę pomóc? – nie odpuszczał. – Słusznie pan zgadł. Smutek po zmarłym mężu. Coś jeszcze? – wstałam, kończąc rozmowę. – Przepraszam, nie wiedziałem. Moje kondolencje. A jednak… może się poznamy? Waldek jestem – przedstawił się. Bał się mnie stracić, to było widać. – Marysia, – powiedziałam niechętnie i odeszłam. Od tej pory Waldek przysiadał codziennie do mojego stolika z bukiecikiem dzwonków – rosły wszędzie wokół. Przyznam, było miło. Ale nie chciałam rozwijać tej znajomości. Niepotrzebnie… Waldek nie odpuszczał. Zaczął chodzić ze mną wieczorami na spacery. Sama zaczęłam nosić buty na płaskim obcasie – żeby nie było disonansu. Jemu nie przeszkadzało ani niskie wzrost, ani lśniąca łysina. Zorientowałam się – kobiety zdobywał głosem. Nigdy nie słyszałam tak uwodzicielskiego głosu. Chyba wpadłam w jego sidła. Chodziliśmy już razem na tańce, do miasta po owoce… Waldek próbował zaprosić mnie do pokoju. Ja, jak żołnierz na warcie, trzymałam się dzielnie. Nareszcie przypomniał: – Marysiu, jutro wyjazd. Może wieczorem wpadniesz do mnie… na herbatę? Co ty na to? – Pomyślę, – odpowiedziałam wymijająco. …Przyszedł ostatni wieczór. Postanowiłam nie sprawiać Waldkowi przykrości i odwiedzić go, choć wiedziałam, czym to się skończy… Stół nakryty pięknie, samodzielnie przystrojony, smakołyki. „Pewnie pożyczył sztućce ze stołówki,” – pomyślałam z uśmiechem. Waldek galancko zaprosił mnie do stołu. Skądś pojawił się szampan. – Zaczynamy, Marysiu? Nie wiem, jak jutro się z tobą rozstać. Zostaw adres. Na pewno przyjadę, – powiedział smutno Waldek. – Zapomnisz po dwóch dniach. Znam was, facetów. Za co pijemy, Waldku? – byłam już gotowa na wszystko. – Za miłość, Marysiu, za miłość! – wzniosł toast Waldek. …Rano obudziliśmy się w objęciach. Boże, dlaczego tak się opierałam przez cały pobyt? Czemu od razu nie przyszłam do Waldka? Tyle czasu straconego! Jak nastolatka się zakochałam. A dziś trzeba się pakować i wracać do domu. …Pożegnałam się z Wiktorią. Płakała gorzko. – Co się stało, Wiki? – zapytałam. – Jestem w ciąży, Marysia. Nie wiem od kogo – szlochała dziewczyna. – Ten animator? – próbowałam się dowiedzieć. – Nie wiem. Poznałam tu jeszcze jednego… Był żonaty… – mówiła „wszystko wiedzący wróbelek”. – Oj, Wiktoria. Dzwoń po rodziców, niech przyjadą i ustalą, co dalej. Jak oni cię samą puścili? Chodźmy do kierownika sanatorium. Może coś wyjaśnimy – tłumaczyłam. Wiki wybiegła z płaczem. Tak, dziewczyno, nabierzesz się na różnych zalotników… Spakowałam się. Nie chciałam wyjeżdżać. W ciągu dwudziestu czterech dni wszystko stało się bliskie. Zwłaszcza Waldek… …Podjechał autobus. Waldek przyszedł mnie odprowadzić. Z bukietem dzwonków. Rozkleiłam się, mocno go przytuliłam. To już koniec romansu. Serce ścisnęło. Wydawało się, że gdyby Waldek mnie zawołał – rzuciłabym wszystko i wróciła… …Mieszkaliśmy z Waldkiem w innych miastach. Kontakt tylko listowny był możliwy. I taki list dostałam… od jego żony. Pisała, że wszystko wie. „Nic ci się nie uda, bo ja mam trzydzieści lat, a ty czterdzieści.” Nie odpowiedziałam. Po co? …A pół roku później niespodziewanie pojawił się Waldek. Moich synów bardzo to zdziwiło, ale taktownie nic nie powiedzieli. – Waldek? Przejezdny czy jak? – zapytałam (chciałam usłyszeć: „Na zawsze do ciebie”). – Albo jak… Nie wyrzucisz mnie, Marysiu? – nieśmiało przytulił się do progu. Chłopcy poszli do swojego pokoju. – Wchodź. Jak to się stało? List od żony przywiozłeś? – ironizowałam. – Przepraszam, Marysiu. Pisałem do ciebie list, żona go znalazła… Przyznaję się. Rozwiedliśmy się – spowiadał się Waldek. – Waldku, nie wiedziałam, że masz żonę… Gdybym wiedziała, nic by nie było, uwierz. I co teraz? – nie wiedziałam, jakie ma plany. – Może się pobierzemy, Marysiu? – zaproponował Waldek. – Nie wiem. Przecież mam dzieci. Widzisz, jak chłopcy na to zareagują? Nie mogę tak z dnia na dzień – miałam wątpliwości, ale się cieszyłam. – Dzieci są wspaniałe. Mam dziesięcioletnią córkę – zaskoczył mnie Waldek. – Córkę? Zostawiłeś ją? – zapytałam zdziwiona. – Skąd, Marysiu, zabiorę ją. Matka trochę popija. Będziemy mieli szczęśliwą rodzinę – zszokował mnie „pan młody”. – Poczekaj, Waldku, jaką szczęśliwą rodzinę? Ja twojej córki nie znam, a ty już mnie matką jej mianowałeś. Za szybko! Muszę się zastanowić. Porozmawiam z chłopcami. Na razie wejdź, nakarmię cię, „panie młody z ogonem” – uśmiechnęłam się. Szczęśliwej rodziny, rzecz jasna, nie było. Były awantury, rozstania… Różne charaktery. Nie każdy umie odpuścić w sporze. …Czas pędził nieubłaganie. Mój starszy syn Andrzej i Alinka (córka Waldka) wzięli ślub i… odwrócili się od nas. Przypomnieli stare żale. Nałożyli na nas mnóstwo pretensji. Twierdzili, że nie powinniśmy rozbijać rodzin, że Waldek nie miał prawa zostawić pijącej żony, a ja, będąc wdową, nie powinnam szukać nowej miłości. Andrzej i Alinka przeprowadzili się do wynajętego mieszkania. Ja i Waldek wzruszaliśmy ramionami i… kochaliśmy się mimo wszystko. …Minął rok. Zbuntowane dzieci nie wracały. Alinka dzwoniła do Waldka tylko w dniu jego urodzin. …Po trzech latach zaprosili nas z Waldkiem w odwiedziny. Byliśmy zaskoczeni, ale poszliśmy. Okazało się, że Alinka i Andrzej doczekali się synka. To był nasz wspólny z Waldkiem wnuk. Radość była ogromna! Przy stole Alinka i Andrzej przeprosili nas: zrozumieli, że życie różnie się układa i trzeba wybaczać. Dlatego synkowi dali na imię Mirosław – niech w rodzinie będzie pokój. Oto nasze z Waldkiem odrodzone szczęście…

Author Kacper WiśniewskiReading 9 minViews 24

Proszę pana, przestań mnie śledzić! Przecież mówiłam panu, że jestem w żałobie po mężu. Proszę mnie nie prześladować! Zaczynam się pana naprawdę bać! zaczęłam podnosić głos.

Pamiętam, pamiętam Ale mam wrażenie, że ta żałoba jest raczej po pani samej. Przepraszam, nie ustępował mój adorator.

Odpoczywałam w sanatorium pod Warszawą. Marzyłam tylko o ciszy i śpiewie ptaków w lesie, nie o uporczywych zalotach obcych mężczyzn. Niedawno nagle zmarł mój mąż, Marek. Musiałam jakoś się pozbierać, oswoić z tą nieodwracalną stratą.

Jeszcze niedawno z Markiem zaczęliśmy remontować nasze dwupokojowe mieszkanie na Ursynowie, oszczędzaliśmy każdy grosz, odmawialiśmy sobie wszystkiego. I wtedy, nagle, Marek źle się poczuł pogotowie nie dało rady go odratować. Drugi zawał serca okazał się śmiertelny. Pochowałam męża, a została mi niedokończona kuchnia i dwójka dorastających synów Szymon i Maciek. Ręce mi opadły. Jak dalej żyć?

W pracy zaproponowali mi turnus w sanatorium. Nie chciałam nawet wychodzić z domu, ale koleżanki nalegały: Nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią wdową. Dzieci cię potrzebują, musisz żyć dalej. Jedź, Marto, odetchnij, uporządkuj myśli.

I tak, niechętnie, zgodziłam się.

Minęło właśnie 40 dni od śmierci Marka. Ból nie słabł. W sanatorium zamieszkano mnie z wesołą, pełną energii dziewczyną Jagodą. Rozświetlała cały pokój swoją radością, co trochę mnie drażniło. Nie miałam ochoty dzielić się swoim żalem. Po co zresztą zawracać młodej dziewczynie głowę?

W Jagodę z miejsca wdał się animator, Piotrek, typowy czaruś sanatoryjny. Ja dobrze znałam takich panów każdy albo rozwodnik, albo samotny. Ostrzegałam Jagodę, że skończy to się łzami. Spokojnie, Marto śmiała się Jagoda. Nie jestem taka naiwna!

Wieczorami ptaszek” latała na randki, a ja cały tydzień nie ruszałam się z pokoju. Czytałam, ale nie pamiętałam później ani słowa, wpatrywałam się w ekran telewizora, choć niczego tam nie widziałam.

Pewnego poranka obudziłam się jednak spokojniejsza, postanowiłam przejść się leśną ścieżką. Potrzebowałam ciszy. Wtedy zaczepił mnie nieznajomy z sanatoryjnej stołówki. Krótki, z błyszczącą łysiną i przenikliwym spojrzeniem. Był o głowę niższy ode mnie i w pierwszej chwili mnie odpychał. Ale był dbający o siebie, ogolony, schludny, a pod wieczór zawsze przynosił mi mały bukiecik dzwonków zerwanych przy drodze.

Nie będę ukrywać to było miłe, ale nie zamierzałam się angażować. Nie teraz. On jednak nie dawał za wygraną. Zaczął towarzyszyć mi podczas wieczornych przechadzek, nie przejmując się moimi butami bez obcasów ani swoim wzrostem czy łysiną. Domyśliłam się, że kobietę potrafił oczarować głosem jego tembr był niesamowity. Sama siebie zaskoczyłam, że zaczynam się do niego przywiązywać.

Zaczęliśmy chodzić razem na tańce, jeździć autobusem do pobliskiego miasteczka po owoce Kilka razy zapraszał mnie do swojego pokoju. Uparcie odmawiałam.

W końcu przypomniał mi:
Martusiu, jutro już odjazd. Może wpadniesz wieczorem na herbatę?

Odpowiedziałam ogólnikowo, że się zastanowię.

Nadszedł ostatni sanatoryjny wieczór. Żal mi się zrobiło odrzucać zaproszenie. Przyszłam. Stół nakryty elegancko, kolacja, nawet szampan się znalazł. Zostaw mi adres, Marto. Przyjadę do ciebie, zobaczysz mówił trochę smutno.

Oj, zapomnisz o mnie drugiego dnia. Zresztą za co pijemy, Waluś?

Martusiu, za miłość, tylko za miłość! wznieśliśmy toast.

Rano obudziliśmy się przytuleni. Czemu tyle się opierałam? Przecież czułam, że się zakochałam. A tego dnia musiałam już wrócić do Poznania.

Pożegnałam się z Jagodą. Siedziała na łóżku, zapłakana.

Co się stało, Jagódko? spytałam.

Jestem w ciąży, Marto. Sama nie wiem, z kim… wyznawała przez łzy.

To Piotrek? próbowałam wydobyć od niej szczegóły.

Nie wiem Poznałam jeszcze jednego chłopaka, z sąsiedniego pensjonatu. On ma żonę Ach, Marto

Dzwoń do rodziców, niech przyjadą, pomogą ci, a na razie chodźmy do dyrekcji, może coś się wyjaśni doradzałam.

Jagoda wybiegła z pokoju.

Spakowałam walizkę, przez 24 dni wszystko zdążyło się stać znajome, szczególnie Waldek

Podjechał autobus. Waldek przyszedł mnie odprowadzić, z bukietem dzwonków. Uściskałam go z całego serca. To już koniec naszego krótkiego romansu. Ale serce ścisnęło się boleśnie gdyby tylko poprosił, rzuciłabym wszystko i została z nim…

Z Waldkiem dzieliła nas odległość on mieszkał w Gdańsku, ja w Poznaniu. Kontakt mogliśmy mieć tylko przez listy. Jeden z nich przechwyciła… jego żona. Napisała do mnie dość obcesowo że wie o wszystkim, ale nic mi się nie uda, ona ma trzydzieści lat, ja czterdzieści. Nie odpisałam jej po co.

Pół roku później, ku mojemu zdziwieniu, Waldek zapukał do moich drzwi. Synowie patrzyli na niego zdumieni.

Waldek? Przejazdem jesteś? zapytałam niepewnie. (W sercu miałam nadzieję: Powiedz, że na zawsze!).

No raczej na zawsze. Nie wyrzucisz mnie? zawahał się w progu.

Synowie poszli do siebie.

Dawaj, co cię tu przywiodło? List od żony ci przywieźć? zażartowałam z przekąsem.

Przepraszam, Marto. Pisałem do ciebie, żona przeczytała… Rozwiedliśmy się wyznał.

Waldek, nie wiedziałam, że miałeś żonę… Gdybym wiedziała, nic by nie było. I co teraz? patrzyłam na niego niepewnie.

Marto, ożeńmy się! zaskoczył mnie Waldek.

Sama nie wiem. Mam dzieci. Widzisz, jak chłopcy na ciebie patrzą. Nie mogę się tak po prostu zdecydować miałam mnóstwo wątpliwości, choć poczułam ulgę.

Dzieci są wspaniałe. Mam dziesięcioletnią córkę, Ulę zaskoczył mnie Waldek.

Jak to? Zostawiłeś ją?

Ależ skąd! Zabiorę Ulę do nas, jej mama pije Zbudujemy prawdziwą rodzinę! roztaczał wizje.

Zwolnij, Waldek Ja nawet nie znam twojej córki. Zacznijmy od rozmowy z moimi synami. Zobaczymy. Wpadnij, dam ci coś zjeść, oświadczyniec z przyczepką! uśmiechnęłam się.

Oczywiście, nie było sielanki. Były awantury, dni ciszy, rozbieżności charakterów. Każdy nosił w sobie swoje urazy.

Czas gnał naprzód.

Mój starszy syn Andrzej i Ula córka Walka zakochali się w sobie i wyprowadzili razem na wynajmowane mieszkanie. Przypomnieli nam stare żale, mówili, że nie powinniśmy byli burzyć rodzin, że nie trzeba było się żenić drugi raz. Andrzej zarzucał mi, że jako wdowa mogłam żyć tylko dla synów, Waldek słyszał, że niepotrzebnie zostawił matkę Uli.

My z Waldkiem tylko wzruszaliśmy ramionami i, mimo wszystko, kochaliśmy się coraz mocniej.

Minął rok dzieci nie wracały, Ula dzwoniła tylko na imieniny ojca.

Dopiero po trzech latach zaprosili nas na obiad. Pojechaliśmy pełni niepokoju i ciekawości. Okazało się, że Andrzej i Ula zostali rodzicami chłopczyka. Naszego wspólnego wnuka!

Za stołem przeprosili nas za żale i pretensje.

Zrozumieliśmy mówili że w życiu różnie bywa. Trzeba umieć wybaczać. I szanować rodziców, bo dali nam życie. Dlatego nazwaliśmy synka Mirosław niech przynosi pokój do rodziny.

Tak oto zyskałam z Waldkiem nasze nowonarodzone szczęście. I dzięki temu wiem dziś jedno: warto pozwolić sobie na drugą szansę, warto wybaczać i pielęgnować to, co w życiu najcenniejsze miłość i rodzinę.