Gdy byłam dzieckiem, byłam ciekawa, kim jest mój ojciec. Dorastałam w domu dziecka i z czasem jego nieobecność stała się dla mnie „normalna”. W wieku 14 lat poznałam ojca moich dzieci i wtedy w ogóle nie zależało mi na odnalezieniu taty – życie po prostu toczyło się dalej. Później się rozstaliśmy i właśnie wtedy, niemal nie szukając go, okoliczności poprowadziły mnie w jego stronę. Prowadzę swój biznes i pewnego dnia odwiedził mnie klient. Zagadaliśmy się, opowiedziałam mu, że nigdy nie poznałam ojca, a on pomógł mi go odnaleźć. Znaleźliśmy go w wiosce, w której mieszkał całe życie. Kiedy w końcu go spotkałam, przeżyłam uczucie, którego nie potrafię opisać – ogromną radość. Zaczęłam snuć z nim plany, podróżować, rozmawiać, robić drobne gesty. Kupowałam mu ubrania, rozpieszczałam, płaciłam za nasze wspólne wyjazdy, bez względu na to, czy miał pieniądze, czy nie. Widziałam, że jest zaniedbany, smutny, samotny i miałam wrażenie, że muszę nadrobić stracone lata. Mówił mi, że jest samotny, że ma dzieci na wsi, ale one nie pozwalają mu być z żadną kobietą, bo według nich każda chce tylko jego pieniędzy. Poprosiłam, żeby przedstawił mi kobietę, którą ponoć kocha – i zrobił to. Poznałam ją – skromną, pracowitą; opiekowała się nim i było widać, że ma dobre serce. Ale dzieci mojego ojca jej nie akceptowały. Wyzywali ją, wzywali policję, traktowali źle przy każdej okazji. Zapytałam ją, dlaczego tak się zachowują, a ona wyznała mi, że ojciec ma domy, ziemię i oszczędności, a dzieci nie pozwalają nikomu się do niego zbliżyć, bo boją się, że ktoś coś przejmie. Od tego momentu zaczęły się plotki: że pojawiłam się tylko po to, by zabrać mu wszystko. Nawet nie nosiłam jego nazwiska. On nalegał, żebym je przyjęła. Nie chciałam problemów, ale powiedział, że to jego wola i w końcu się zgodziłam. Wtedy wszystko się pogorszyło – krytyka i konflikty narastały. Moja więź z kobietą mojego ojca zacieśniła się. Zaproponowałam im nawet, by wzięli ślub po cichu – i tak się stało. Dzieci ojca były wściekłe – na niego i na mnie. Odpowiedziałam, że ojciec ma prawo być szczęśliwy. Ich małżeństwo miało wzloty i upadki, ale pewnego dnia zaprosiłam ich na wspólną podróż. Zazwyczaj jeździłam tylko z ojcem. Podczas tego wyjazdu jego żona spytała, jak się dorzucę do kosztów. Odpowiedziałam, że wcale – zawsze ja płacę, gdy jeździmy razem. Wtedy powiedziała coś, co mną wstrząsnęło: że nie zdawałam sobie sprawy jak jest naprawdę. Ojciec zawsze był dobrze sytuowany, dlatego dzieci go kontrolują. Nie pozwalają mu wydawać pieniędzy na siebie, na ubrania, na przyjemności. Myślałam, że ma środki ograniczone, bo mieszkał w nieukończonym domu i sprawiał wrażenie ubogiego, ale w rzeczywistości jego pieniędzmi zarządzali inni. Od tamtej pory zaczęłam go zachęcać, by korzystał z tego, na co zapracował. On jednak powtarzał, że dzieci mu nie pozwalają. Po ślubie żona namawiała go, by dokładał się do wydatków na wspólne życie. Za każdym razem, gdy go o to prosiła, wybuchał awanturą. W końcu dawał pieniądze, lecz zawsze po kłótni. Opowiadała mi wszystko i wydawało mi się to jak najbardziej uczciwe. Pewnego dnia była z nami, poprosiła go o pieniądze na obiad dla swojego ojca. Zareagował bardzo źle – kazał jej zapłacić, zrobił awanturę. Stanęłam po jej stronie. Spytałam ojca, czy chciałby, żeby mój mąż odmówił jedzenia swojemu teściowi. Powiedziałam, że nie jest w porządku traktować tak kobietę, która się nim opiekuje, gotuje, pierze i jest przy nim. Odpowiedział, że ma dosyć ciągłego proszenia go o pieniądze na dom. Wtedy zrozumiałam coś bolesnego: ojciec był skąpi wobec kobiety, która była zawsze obok, a bardzo hojny wobec dzieci, które nie troszczyły się o niego, tylko żądały pieniędzy. Ich związek się rozpadł. Dzisiaj ojciec mieszka sam. Niby jedna córka się nim opiekuje, lecz wszyscy wiemy, że to on utrzymuje ją, jej męża i dzieci. Pozostałe dzieci wydzwaniają tylko po to, by wydawać polecenia i dostawać pieniądze. Kobieta, która była przy nim, cały czas spotykała się z odmowami. Dziś nie mam z ojcem już tak bliskiego kontaktu. Kocham go, ale nie tak jak kiedyś. Nie zapraszam go na wspólne wyjazdy, rzadko się odzywam. Gdy ja nie zadzwonię, on też nie. Nie mogę już być taka sama. Jest mi strasznie smutno to przyznać, bo odnalezienie go było dla mnie ogromną radością, a teraz to tak, jakby nie istniał.

Jako dziecko byłam ciekawa, kim jest mój ojciec. Wychowałam się w domu dziecka i z czasem jego nieobecność stała się dla mnie czymś normalnym, trochę jak zima w Polsce zawsze wraca i człowiek po prostu się przyzwyczaja. Gdy miałam czternaście lat, poznałam ojca moich dzieci i wtedy w ogóle już nie w głowie mi były poszukiwania własnego taty. Życie poleciało dalej, jak Pendolino przez Mazowsze.

Później się rozstaliśmy i właśnie wtedy prawie bez wysiłku z mojej strony los sam skierował mnie znów na jego trop. Mam własną działalność i pewnego razu przyszedł do mnie klient. Zaczęliśmy gadać, wszystko szło jak po maśle, aż opowiedziałam mu, że nigdy nie poznałam ojca. On mi pomógł ot tak, bez ceregieli. Trafiliśmy na niego w wiosce gdzieś pod Lublinem, w której mieszkał całe życie.

Jak już do tego spotkania doszło, emocje mnie przerosły. Czysta radość, taki szczery zachwyt, że nie da się tego opisać. Od razu zaczęłam planować nasze wspólne wycieczki, niekończące się rozmowy telefoniczne, drobne prezenty. Kupowałam mu ubrania, rozpieszczałam, podróżowaliśmy razem do Zakopanego czy na Mazury wszystko opłacałam ja, nie oglądając się na to, czy on ma na koncie jakieś złotówki. Widząc, jaki był zaniedbany, smutny i samotny, czułam przymus, żeby nadrobić stracone lata.

On mi opowiadał, że jest sam, że w wiosce ma dzieci, ale nie pozwalają mu mieć kobiety, bo ich zdaniem każda, która się zbliża, tylko na jego pieniądze poluje. Poprosiłam, żeby mnie przedstawił tej kobiecie, co ponoć serce mu oddała. Poznałam ją skromna, pracowita Polka, która się nim zajmowała. W jej oczach i gestach widać było dobroć. Ale dzieci mojego ojca nie chciały jej znać. Wyzywały ją, wzywały policję, traktowały jak obcą przy każdej nadarzającej się okazji.

Zapytałam ją wprost: Dlaczego oni tak strasznie cię nie cierpią?, a ona wyjaśniła, że mój ojciec ma domy, ziemię nawet pod przyszłą obwodnicę oraz pieniądze na koncie w PKO, i boją się, że ktoś mu podkupi dorobek życia.

No i wtedy zaczęły się plotki. Szeptano, że zjawiłam się po to, by mu odebrać wszystko, co ma. Nawet nie nosiłam jego nazwiska! On jednak uparł się, żebym przyjęła jego nazwisko. Kłóciłam się z nim o to, ale kiedy powiedział, że to jego wola, w końcu uległam. I wtedy się zaczęło krytyka, spory, nieprzyjemności na każdym kroku.

Za to z tą kobietą mojego taty polubiłyśmy się coraz mocniej. W końcu poradziłam im, żeby wzięli ślub po cichu. Zrobili to! Dzieci się wściekły, na niego i na mnie. Tłumaczyłam, że ojciec ma święte prawo być szczęśliwy. Małżeństwo miało swoje wzloty i upadki, ale w końcu, już jako oficjalna żona, zaprosiłam ich once na wspólny wyjazd. Zwykle jeździłam tylko z ojcem, a tu taki rodzinny pierwszy raz.

W trakcie tej eskapady żona mojego ojca zapytała, ile dorzucę się do kosztów. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że ja zawsze płacę wszystko, jeśli jadę z ojcem. Wtedy wypaliła, że wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż myślałam. Że mój ojciec zawsze miał się nieźle finansowo, dlatego dzieci go kontrolują. Nie pozwalają mu wydawać pieniędzy na siebie, na przyjemności, na nowe ubrania A ja, patrząc na jego niedokończony dom i minę wiecznie niezadowolonego, myślałam, że go nie stać. Tymczasem kasę liczyły dzieci.

Od tej pory zaczęłam go zachęcać, żeby korzystał z życia i wydawał oszczędności na swoje potrzeby. Ale on marudził, że dzieci mu nie pozwalają. Gdy wreszcie się ożenił, żona zaczęła prosić, żeby włożył coś na utrzymanie domu, na jedzenie czy rachunki. Za każdym razem odpalała się drama najpierw burza, a potem z łaski coś dorzucał. Dla mnie to było totalnie niesprawiedliwe.

Pewnego razu, gdy byliśmy razem, ona poprosiła go, żeby kupił obiad dla jej taty. Ojciec wpadł w szał kazał jej płacić, stwierdził, że ciągle to samo, zrobił awanturę. Stanęłam w jej obronie. Spytałam, czy chciałby, żeby mój mąż odmówił jedzenia mojemu ojcu. Powiedziałam mu, że to nie w porządku tak traktować kobietę, która gotuje dla niego, pierze mu ciuchy i się nim opiekuje. Odpowiedział, że już ma dość ciągłych żądań na temat kasy.

Wtedy po raz pierwszy nieuchronnie mnie uderzyło: mój ojciec dla kobiety, która go pielęgnowała, był skąpy, a dla dzieci, które tylko go wykorzystywały, potrafił być hojny jak święty Mikołaj z Torunia.

Na koniec ich małżeństwo się rozpadło. Teraz ojciec mieszka sam. Niby jedna córka się nim opiekuje, ale wszyscy wiemy, że to on utrzymuje ją, jej męża i dzieciaki. Pozostałe dzieci dzwonią, wydają polecenia i on śle im przelewy bez wahania. A tej kobiecie, która była mu bliska, zawsze odmawiał.

Już nie jestem z nim taka jak kiedyś. Kocham go, ale to nie ta sama miłość. Nie zapraszam go już na wyjazdy, prawie nie mamy kontaktu. Jeśli ja nie zadzwonię, to on nie dzwoni wcale. Nie potrafię wrócić do tego, co było. Jest mi smutno to przyznać, bo jego odnalezienie było moją wielką nadzieją, a teraz mam wrażenie, jakby nie istniał.