Lidio, ten twój Kacper mi w ogóle nie gra, stwierdziła matka po pierwszym spotkaniu z narzeczonym córki.
Posłuchaj więc, Lidio, i zapytaj, co jej w nim nie podoba (zdarza się, że po prostu ktoś nie przypada do gustu, a innym razem ujawniają się zachowania, które zakochana dziewczyna może przeoczyć) wtedy mogłaby potoczyć się zupełnie inna historia.
Lidia jedynie wzruszyła ramionami i odparła, jakby sama znała prawdę.
Nikt ci nigdy nie podoba się. Dlatego skończyłaś sama, chociaż mogłabyś wyjść za mąż nawet ze mną w pakiecie.
Mamo, dużo rozumiesz mruknęła Zofia Ignacewna.
Skąd wniosłaś, że nic nie rozumiem? Bo jestem młodsza? Nie mam problemu dostrzec, że przyciągałeś uwagę mężczyzn, a oni zdawali się być przyzwoici. Ty jednak odrzucałaś ich po kolei, nie patrząc w oczy.
Nie patrząc? powiedziała filozoficznie matka, po czym przerwała spór. No dobrze, Lidio, odłóżmy tę dyskusję. Wypowiedziałam już swoje zdanie, skoro przyprowadziłaś mi Kacpra, sam zdecyduj, czy mu ufasz, czy samodzielnie wybierzesz, kto cię zasługuje.
Mamo, przypominam, że już jest za późno na decyzje odpowiedziałam, trzymając w brzuchu rosnące dziecko. Jestem w ciąży z Kacem. A mój maluch nie wyrośnie bez ojca.
Część urazy Angeli tak naprawdę Anny wobec matki wynikała z braku ojcowskiej postaci w jej życiu. W szkole była jedyną dziewczyną, której nie było ojca. U dwóch koleżanek ojcowie zmarli, ale to nie to samo, co nigdy go nie mieć. Anny ojciec był, dopóki nie skończyła trzech lat, potem rozwiedli się z matką i po prostu zniknął.
Na koniec ojciec płacił alimenty, lecz nie interesował się losem córki. Anny czuła, że to wina matki, że nie wprowadzono do domu ojczyma. Może byśmy żyli dobrze pomyślała choćby nie kochał nas tak, jak niektórzy ojcowie w klasie.
Dlatego postanowiła, że ojciec jej dziecka będzie zawsze przy niej nawet jeśli Konstantyn nie jest ideałem, kocha ją i będzie kochał dziecko.
Gdy test ojcostwa wyszedł pozytywnie, Konstantyn natychmiast zaproponował, że przekształci drugie pomieszczenie w mieszkaniu w pokój dla dziecka. Jego zachowanie rozczuliło Anię do łez, a słowa matki o czymś nie tak w Kacprze nie mogły tego zburzyć.
Niewiele później, kiedy ich córka Krysia skończyła rok, zaczęło się robić jasno, co tak naprawdę nie podobało mamie w Kacprze. Mąż codziennie chodził do pracy, ale nie pomagał przy małej Krysii.
Podpała to matka Anny, Helena Władysławna, opowiadając, jak sama radzi sobie z dwójką dzieci, domem i pracą zaraz po porodzie, choć w jej bloku nie było nowoczesnego sprzętu, jaki miał ich nowy apartament. Nie liczyła jednak, że w ich miejscowości nie ma już żłobków dzieci po kilku tygodniach trafiają od razu do domu rodziców, a potem do przedszkola z całodobową opieką.
Helena ograniczała się do przygotowywania śniadań i prania, a w ich mieszkaniu była już pralki, choć nie tak zaawansowane jak te w nowoczesnych blokach. Pokazywała więc wzór życia, do którego miałaby naśladować.
Pierwszy problem pojawił się, gdy żłobek w ich mieście w Łodzi po prostu nie istniał. Kobiety były zmuszone zostawać z dzieckiem 24 godziny na dobę. Niektórzy mieli pomoc od mężów, inni od matek, ale Zofia Ignacewna mieszkała w innym mieście i nie była jeszcze na emeryturze, więc Anna musiała sama walczyć.
Wciąż wierzyła, że Kacper ją kocha i ich rodzina jest w porządku aż do chwili, gdy pewnego dnia, podczas kąpieli, w całym mieszkaniu zabrzmiał alarm przeciwpożarowy. To zdarzyło się już dwa razy w roku, ale zawsze był fałszywy. Kacper nie zareagował, więc Anna, po umyciu włosów, włożyła szlafrok i ruszyła sprawdzić, co się dzieje.
Zastała otwarte drzwi wejściowe, a z klatki schodowej wlewał się dym. Błyskawicznie schwyciła Krysę, zawinęła ją w koc i ruszyła w stronę poddasza. Przeskoczyła przez strych na sąsiedni korytarz. Na zewnątrz zobaczyła zdezorientowanego Konstantyna, który trzymał w drżących rękach nowy komputer do gier, a na szyi wisiła Ojciec Roku kamerkę wideo, a w kieszeni leżały tablet i telefon.
Ojej… wymruczała. Gdyby nie dziecko w ramionach, pewnie zabiłaby tego podwórkowego konia. Zamiast tego podbiegła i kopnęła go w najbardziej wrażliwe miejsce, przeklinając jak portowy chłopik.
Najgorsze było to, że zamiast przeprosić i wyjaśnić sytuację, Kacper oskarżył Anię o szaleństwo, mówiąc, że zaspokoił się w najlepszy możliwy sposób czyli uratował swoją komputerową gratkę, a nie żonę ani dziecko.
Oczywiście po tym rozstali się. Przez pół roku teściowa wtrącała się, próbując ich znowu złączyć, tłumacząc nie niszczcie rodziny. Na szczęście matka Anny przyjęła ją i wnuka z powrotem pod swój dach.
Mamo, miałeś rację, nie powinnam była się wiązać z Kacem. Teraz rozumiem, że mógł mnie zostawić w potrzebie powiedziała Anna.
Pamiętasz, jak spotkaliśmy się przy wejściu, a sąsiadujący terier szczekał? wspominała Helena, podnosząc rękę na niechcianego psa. Ten Archi to wcale nie zły, tylko się boi. A Kacper uciekał, nie chroniąc cię ani dziecka.
Anna już nie liczyła na kochającego męża i ojca. Zrozumiała, że sama może wychować dziecko i że nie zawsze obecność ojca w domu jest gwarancją szczęścia. Czasem lepiej jest być samotną matką niż żyć z kimś tylko dla ładnego obrazu.
Teraz, gdyby Krysia kiedyś zapytała, dlaczego rosła bez ojca, Anna opowie prostą historię: Twój tata w chwili kryzysu ruszył ratować swój laptop, telefon i kamerę, a nie nas. Może kiedyś w podeszłym wieku będą mu potrzebne te same gadżety, ale nie liczy się to już w ocenie córki.
Tak kończy się nasza opowieść o matce, córce i decyzjach, które ratują serca i domy.
