Wiesz co, muszę ci się zwierzyć, bo nie umiem tego już nosić sama. Mąż nigdy mnie nie zdradził, ale od lat przestał być moim mężem rozumiesz, o co chodzi? Siedemnaście lat razem, poznaliśmy się młodzi, zaczęliśmy pracę, imprezowaliśmy, mieliśmy wspólne plany na przyszłość. Na początku był czuły, rozmowny, okazywał miłość był obecny, wiesz? Nie był ideałem, ale byłam pewna, że jest po mojej stronie.
Potem przyszło małżeństwo, zaczęły się obowiązki, robota, rachunki, prowadzenie domu. Wszystko się zmieniało. Sama nie zorientowałam się, kiedy ten moment się wydarzył, nie był jakiś przełomowy. Nie było zdrady, nie przyłapałam go na żadnych dziwnych rozmowach. Nikt nowy się nie pojawił. Po prostu pewnego dnia poczułam, że już nie patrzy na mnie tak, jak dawniej. Rozmowy ograniczyły się do spraw do załatwienia: co kupić, co zapłacić, o której wyjść z domu. Przestaliśmy pytać siebie nawzajem, jak się czujemy.
Jak opowiadałam mu o czymś, kiwał głową, nie odrywając wzroku od telefonu albo telewizora. Jak siedziałam cicho, nawet nie spytał, co się dzieje. Bliskość wyparowała bez słowa. Najpierw myślałam, że to stres w pracy, potem, że po prostu jest zmęczony, a potem, że to już pewnie rutyna. Mijały tygodnie i nie działo się między nami kompletnie nic. Spaliśmy niby razem, ale tyłem do siebie, każdy po swojej stronie łóżka.
Próbowałam się zbliżyć, zagadać, zaproponować jakieś wspólne wyjście, planować coś na przyszłość. On zawsze tłumaczył się zmęczeniem, górą spraw w robocie, a najczęściej mówił:
Porozmawiamy jutro.
Tylko, że to jutro nigdy nie nadchodziło.
W pewnym momencie poczułam, że nie jestem już żoną, tylko współlokatorką. Dzieliliśmy wydatki, rutynę, rodzinne obowiązki. Na spotkaniach rodzinnych i wśród znajomych był wzorem męża spokojny, pracowity, uprzejmy. Każdy by pomyślał, że jesteśmy idealną parą. Nikt nie widział ciszy, jaka zapadała u nas w domu. Nikt nie zauważył tej pustki.
Próbowałam z nim rozmawiać tyle razy Mówiłam, że czuję się samotna, że bardzo mi go brakuje, że potrzebuję od nas więcej niż tylko dzielenia się rachunkami i obowiązkami. Nigdy się nie denerwował. Nigdy nie podnosił głosu. Odpowiadał zawsze podobnie:
Nie przesadzaj.
Tak wyglądają długie małżeństwa.
Przecież jest okej, nie?
I to najbardziej mieszało mi w głowie nie było wielkich awantur, nie było zdrady, a jednak nie było miłości. Czułam się niewidzialna w swoim własnym małżeństwie.
Lata mijały. Przestałam się starać, przestałam o niego zabiegać, nawet nie opowiadałam już mu o swoich przeżyciach. Zaczęłam trzymać wszystko dla siebie. Przyzwyczaiłam się, że niczego nie oczekuję i że to już chyba nie ma znaczenia. Czasem myślałam, że może to ze mną jest coś nie tak, może chcę za dużo.
Teraz już wiem, że nie każda samotność zaczyna się od spakowanej walizki.
