Dzisiaj znowu długo myślałam o mojej teściowej i o tej naszej działce, którą dostaliśmy po jej rodzicach. Szczerze mówiąc, wciąż nie mogę do końca pojąć jej reakcji, kiedy zobaczyła, jak wygląda nasz ogród.
Teściowie mieli kiedyś swoją działkę pod Krakowem. Kiedy zaczęło brakować im sił i zdrowia, uznali, że najlepiej będzie przekazać ją mnie i Wojtkowi, bo ja jestem żoną ich syna. Babcia zawsze była miłośniczką ogrodnictwa uprawiała ogórki, pomidory, jabłka, kisiła warzywa, a potem dzieliła się przetworami z sąsiadkami. Teraz cała odpowiedzialność leżała na moich barkach.
Działka stała się dla nas czymś innym miejscem na grilla, odpoczynek w weekendy i wspólne posiedzenia przy kawie. Ale była pewna pułapka… Ja zupełnie nie miałam ochoty ani czasu na uprawianie ogrodu warzywnego. Wojtek uznał, że najlepiej będzie zamienić ten teren w ogród pełen kwiatów. Zarabiamy na tyle dobrze, że spokojnie możemy kupić warzywa i owoce na targu albo w Biedronce, więc całkiem zrezygnowaliśmy z grządki, a w to miejsce zasialiśmy trawę. Teraz mamy piękny, duży trawnik.
Teściowa zdębiała, gdy przyszła odwiedzić naszą działkę i zobaczyła, że nie ma ani jednego warzywa czy owocu. Stwierdziła, że jestem tragiczną gospodynią i że wszystko psuję, na co się wezmę. Według niej marnuję wszystko, co mnie otacza. Ostatnio przyszedł do niej znajomy i spytał o jej słynne ogórki kiszone. Wyjęła wtedy słoik z ususzonymi kwiatami i rzuciła mu, że to już wszystko, co jej zostało z dawnych zapasów. Dodała, żeby zabrał ten słoik do domu będzie miał co postawić na stole, skoro jej synowa nie nadaje się nawet do ogrodu, a wszystko, co można jeść, się już skończyło.
Byłam zszokowana jej zachowaniem i ledwo powstrzymałam łzy. Jednak zaraz potem wymyśliła coś jeszcze oznajmiła, że chce mieć znowu własną działkę, na której będzie mogła siać i sadzić warzywa po swojemu. Naprawdę nie wiem, co powinnam zrobić. Wszystko mieliśmy już zaplanowane, a teraz wygląda na to, że zamiast trawnika i małego basenu dla dzieci, znowu będziemy mieć działkę warzywną. Czasem po prostu czuję się bezradna wobec oczekiwań bliskichNie chciałam znowu walczyć ani z teściową, ani z własnym sumieniem. Przez kilka dni wpatrywałam się w nasz zielony trawnik, słuchając śmiechu dzieci i wyobrażając sobie rabaty warzywne babci. A potem któregoś ranka, pijąc kawę z Wojtkiem na tarasie, zapytałam nieśmiało:
A może podzielimy ogród na dwie części? Basen i miejsce do wypoczynku zostaną, ale obok zostawimy kawałek ziemi dla babci.
Wojtek najpierw skrzywił się niepewnie, ale po chwili westchnął i uśmiechnął się, ściskając moją dłoń.
No dobra. Przynajmniej dzieciaki zobaczą, jak rośnie marchewka i ogórek.
Zadzwoniłam do teściowej, zaprosiłam ją na herbatę i opowiedziałam o pomyśle. Najpierw patrzyła z niedowierzaniem, potem chciała wiedzieć, czy na pewno nie żartuję. W końcu, z zupełnie innym błyskiem w oku, powiedziała:
Już ja wam pokażę, jak się robi warzywnik!
Kilka tygodni później na naszym trawniku pojawiły się pierwsze grządki. Dzieci biegały z konewkami, Wojtek sam budował mały tunel foliowy, a ja nauczyłam się odróżniać cukinię od dyni. Teściowa wróciła do życia opowiadała historie o swoim dzieciństwie i uczyła nas, jak kisi się ogórki tak, żeby chrupały.
A gdy przyszedł znajomy po ogórki, teściowa już nie musiała wyciągać suszonych kwiatów. Tym razem podała mu słoik pełen chrupiących, zielonych ogórków, mówiąc z uśmiechem:
Takie robi się tylko z rodziną.
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę prawdziwą gospodynią w jej oczach. Ale odkąd ogród stał się naprawdę wspólny, znów zaczęliśmy w nim radośnie spędzać czas razem.
