Dwa bukiety dla mamy
Ulubionym miejscem małego Bartka w domu była szafa. Ogromna, starożytna, ciemnobrązowa szafa stała w rogu pokoju, który dzielił z rodzicami. Drzwi, ciężkie dla małych rączek Bartka, skrzypiały i jęczały przy każdym otwarciu. Chłopiec wrzucał do środka swoje najprostsze zabawki misia z podartyą uszkiem, klauna w wielkim niebieskoczerwonym kapeluszu, którego podarowała mu mama na Sylwestra, oraz konika. Tak, właśnie konika.
Koń kiedyś był czarny, z grzywą lśniącą jak pióra kruka. Z czasem czarny plastik pękał i miejscami wypalał się na słońcu, ale grzywa pozostała prawie nienaruszona. Bartkowi bardzo podobał się ten konik i często podawał mu trawkę.
Szafa była dla Bartka tajemnym światem, jego Narnią, w której działy się prawdziwe cuda: klaun był rycerzem, który jeździł na wiernym koniu i bronił pięknej księżniczki przed złym misiem. Co się działo dalej, chłopiec jeszcze nie wymyślił, a w najciekawszych momentach gry zaczynała go szukać babcia.
Babcię Bartka jakoś przerażał. Zawsze miała brudne, splątane ręce (bo przecież po całym dniu sprzątania w domu, gdy rodzice byli w pracy). Jej twarz pokryta była zmarszczkami niczym pole po nowej wiosennej orce. Głos miał ostry i głośny, jak szczekanie ich psa Azora, który cały rok spędzał w budce na dworze i, jak się wydawało, przeziębił się, szczekając chrapliwie i szarpliwie.
Bartkowi bardzo współczuło Azorowi, zwłaszcza zimą, kiedy szalony lutyowy wiatr ledwo nie zrywał okien, a zamieć zasypywała budę prawie całkowicie. Pewnej wyjątkowo mroźnej nocy mały wymknął się cichcem z domu, w flanelowej piżamie z misiów i w skarpetkach, i wślizgnął się przez zaspy, by uratować psa. W połowie drogi dogonił go zdenerwowany głos mamy i wściekły krzyk babci. Mama stała w progu w rozpiętej na ramieniu torbie, wpatrywała się w ciemność i wołała:
Synu, Bartku, gdzie jesteś?
Za nią nadawała się babcia:
Wróć, kurwowy synu! Po co się wkręcałeś? Cały w sprawy swojego nieobecnego taty, takiego jakby nie miał głowy!
Nieobecny tata zawsze był poza domem miał bardzo ważną pracę. Chłopiec nie do końca rozumiał, kim jest dalekobieżny kierowca, ale pewnie coś ważniejszego niż on, bo tata przyjeżdżał rzadko, poklepał syna po plecach, zapytał co słychać? i odszedł spać.
Babcia nazywała go dalekobabi, a mama zasłaniała oczy i mówiła:
Nic, kochanie, damy radę! Jesteś moim szczęściem, już prawie dorosły chłopiec. Zobacz, co ci dam. To jest tatowy zegarek. Tak jak u dorosłych. Tata przyjedzie, kiedy małe i duże wskazówki spotkają się na dole, a w okienku, gdzie data, zobaczysz cyfrę 12. Zapamiętasz? Nie zgub go.
Bartek był bardzo dumny, że ma tatowy zegarek, dokładnie taki jak u dorosłych. Mimo to nieco zawstydzało go patrzenie, jak jego kolega Frycek radośnie skacze obok ojca w niedzielny poranek z wędkami w rękach: tata ma duży wędkarz, a Frycek ma małą wędkę i wiaderko, w którym nigdy nie łapie nic wartościowego.
Nawet sześciolatka Jagoda, którą Bartkowi szczerze wydawało się, że jest głupia, bo wciąż nie potrafi czytać, w przeciwieństwie do niego, który w pięć lat potrafił głośno przeczytać napisy Apteka i Optometria (choć nie do końca rozumiał różnicę), co tydzień dumnie wsiadała w białego Poloneza swojego taty i jeździła z nim na bazar.
Bartek marzył, że pewnego dnia tata zabierze go do swojego wielkiego ciężarówki, w której pracuje, i pojedą razem w męskie sprawy. Ale w te rzadkie dni, kiedy tata był w domu, nie było już miejsca dla Bartka: kłócili się z mamą. Mama płakała, babcia jęczała, tata stukał w drzwi i wybiegał na zewnątrz, by zapalić papierosa. Mały chował się w swojej ukochanej szafie i płakał, przyciskając do siebie wiernego misia. Prawdziwi mężczyźni przecież nie płaczą, ale ani miś, ani klaun nikomu o tym nie powie. To ich tajemnica z Bartkiem.
Tego dnia była urodzinowa okazja mamy. Bartek pędził do domu z podwórka, kiedy nagle stanął. Na chodniku naprzeciw zobaczył tatę, który trzymał za łokieć młodą kobietę w czerwonej sukni. Ona się śmiała, a w jego rękach lśnił bukiet róż tak duży i piękny, że serce Bartka zamarło.
Dla mamy! pomyślał w głowie. Dziś przyszedł dzień mamy! To na pewno dla niej! i serce mu zabiło od radości.
Wieczorem mama i babcia postawiły świąteczny stół: pachnące ziemniaki prosto z piekarnika, przezroczysty galaretkowy rosół w miseczkach, chrupiące ogórki z piwnicy i ogromny tort udekorowany różowymi różami z kremu. Niestety, jednej róży na torcie brakowało: Bartek nie wytrzymał i podciągnął ją wcześniej niż trzeba. Kiedy goście już usiedli przy stole, wrócił tata. Trzymał w rękach bukiet ale inny. Skromne białe chryzantemy owinięte szarym papierem. Mama rozbłysła, objęła go za szyję i, jak mała dziewczynka, śmiała się ze szczęścia.
Bartek wciągnął powietrze, już otworzył usta, by zapytać, gdzie są te pierwsze kwiaty, dokąd się podziały. Lecz spojrzał na mamę była tak piękna w nowej różowej sukni, która jej bardzo pasowała, a jej policzki zaróżowiały się od radości albo od tańca. Bartek zamilkł.
Później siedział w swojej ciemnej szafie, pośród misia i klauna, i obracał na nadgarstku tatowy zegarek. Kiedyś tak ważny, dorosły, magiczny. Wskazówki stały nieruchomo, jakby nieżywe. Kilka razy próbował je ruszyć, ale na próżno. Łzy podsunęły się do oczu, ale tym razem nie zapłakał. Nagle zrozumiał: płakanie nic nie daje. Nie jest już małym chłopcem, który czeka na tatę z drogi.
Bartek położył zegarek na półkę, między misia a klauna, i cicho zamknął drzwi szafy. Teraz w jego Narnii nie było już cudów.
W pokoju mama nuciła półgłosem, rozpakowując prezenty. Bartek podszedł, objął ją za talię i poczuł, jak się porusza.
Jestem z tobą, mamo powiedział cicho, ale zdecydowanie. Zawsze będę przy tobie.
Morał tej opowieści jest prosty: najcenniejsze w życiu nie są bukiety ani zegarki, ale miłość, bliskość i odwaga, by iść naprzód, nawet gdy świat się zmienia.
