Wyobraź sobie, mamo została nagle z trójką dzieci na ulicy! Nasz tata zabrał pieniądze ze sprzedaży mieszkania, które należały do mamy, i po prostu zniknął.
Do trzydziestego ósmego roku życia moi rodzice nie mogli mieć dzieci. Lekarze rozkładali ręce, nikt nie wiedział, o co chodzi. Mama w końcu pogodziła się ze swoim losem, że pewnie nigdy nie zostanie mamą. Tata nie przejmował się tym za bardzo. Zawsze tylko powtarzał: Nie martw się, nic się nie dzieje. Wyglądało na to, że dzieci nie były mu do niczego potrzebne.
Mama jednak w głębi serca dalej modliła się do Boga, żeby chociaż jedno dziecko się pojawiło. I stał się cud, czy to przypadek, czy może za sprawą Pana Boga urodziłam się ja.
Mama była wtedy najszczęśliwsza pod słońcem. Ale ojciec już wtedy był dla niej nieznośny, a gdy płakałam w nocy jako niemowlę, wpadał w panikę. Rok po mnie przyszli na świat moi bracia bliźniacy. Mama śpiewała Bogu dziękczynienie z całych sił. Spełniło się jej największe marzenie: została mamą. A jak zareagował ojciec? No cóż, jak się można spodziewać dzieci nie były mu potrzebne. W głowie miał zupełnie inny plan.
Namówił mamę, żeby zgodziła się na sprzedaż mieszkania. Przekonywał ją, że z takim gromadką lepiej będzie kupić większe i ewentualnie dołożyć do tego kredyt. Mama mu uwierzyła. Ale jak tylko pieniądze pojawiły się na koncie, tata uciekł bez śladu. Do dziś nie wiemy, gdzie się podział.
Mama została z trójką dzieci i bez dachu nad głową. Co jej zostało? Przeprowadziła się z nami do swoich rodziców, naszych dziadków. Tak więc mieszkaliśmy razem nasza czwórka plus babcia i dziadek w dwóch pokojach. Wtedy mama kompletnie straciła zaufanie do mężczyzn i związków. Musiała mocno się sprężać wykarmić i ubrać trójkę dzieci naprawdę nie jest łatwo.
Tak minęły kolejne lata. Najpierw pożegnaliśmy babcię, potem dziadka zostało więcej miejsca. Pewnego letniego dnia mama zabrała nas do parku na plac zabaw. Przechodził tamtędy pan w jej wieku, który spróbował nawiązać rozmowę. Mama nie była do tego przekonana, więc grzecznie mu odmawiała. Ale widywaliśmy się w tym parku często, aż w końcu mama się przełamała, wymieniła się numerem telefonu i umówili się na kawę.
Minęły dwa miesiące i przeprowadziliśmy się wszyscy do dużego, trzypokojowego mieszkania razem z Adamem. Został naszym ojczymem. Powiem ci, że od tego momentu nasza dziecięca codzienność zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Adam naprawdę zastąpił naszego ojca wspólnie się cieszyliśmy z sukcesów i razem przeżywaliśmy porażki. Teraz jesteśmy już dorośli, a dla nas Adam to po prostu tata. Widzisz, kobieta z dziećmi to wcale nie musi być ciężar. Zawsze można odnaleźć szczęście. Mój biologiczny ojciec zostawił nas w trudnej sytuacji, ale Adam, jak prawdziwy facet, przygarnął nas i dał nam szczęśliwe dzieciństwo.
