Odkąd nasz syn ożenił się, przestał nas odwiedzać. Teraz ciągle jest u swojej teściowej. Ona zawsze wymaga natychmiastowej pomocy. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak sobie radziła, zanim jej córka wyszła za naszego syna.
Nasz syn jest żonaty już ponad dwa lata. Po ślubie dzieci zamieszkały osobno w mieszkaniu, które kupiliśmy synowi, gdy zaczynał studia na Uniwersytecie Warszawskim. Od dzieciństwa otaczaliśmy go wsparciem i zrozumieniem. Już przed ślubem samodzielnie mieszkał, bo jego kawalerka znajdowała się blisko miejsca pracy.
Nie powiem, że nie lubiłam synowej po prostu od początku wydawało mi się, że ta dziewczyna nie jest jeszcze gotowa na bycie żoną. Była raptem dwa lata młodsza, a jednak nadal zachowywała się jak dziecko: bywała kapryśna i często nieodpowiedzialna. Mój syn był łagodny i zastanawiałam się, jak poradzi sobie w życiu z takim dzieckiem.
Poznawszy ją i jej mamę, zrozumiałam wiele. Mimo że teściowa była w moim wieku, zachowywała się naprawdę infantylnie. Może znacie ludzi, którzy nawet będąc dorośli, wciąż potrafią się zachowywać jak dzieci? Zawsze oczekują wsparcia, nie umieją samodzielnie rozwiązywać problemów. Matka synowej była już sześć razy rozwiedziona, kiedy córka brała ślub z naszym synem.
Nie mieliśmy ze sobą wspólnych tematów ona żyła we własnym świecie, ale przynajmniej nie narzucała nam się zbytnio. Nasz kontakt ograniczał się do wymiany grzecznościowych życzeń na ślubie.
Od pierwszych dni zauważyłam niepokojące sygnały: przed ślubem synowa już co chwilę prosiła syna, żeby jechał do jej mamy raz zepsuty kran, raz trzeba było zmienić gniazdko, raz półka w kuchni się oderwała. Na początku przymykałam na to oczy nie miała nikogo do pomocy, to i dobrze, że może liczyć na mojego syna.
Z czasem jednak liczba usterek w mieszkaniu teściowej nie malała. Syn coraz rzadziej zaglądał do nas, tłumacząc, że jedzie z żoną do jej mamy. Potem zaczęli u niej także spędzać wszystkie święta, a u nas byłam tylko ja z mężem i moją teściową.
Smutno mi było, kiedy syn przestał przychodzić na rodzinne uroczystości, ale zabolało jeszcze bardziej, gdy zaczął odmawiać wsparcia, kiedy tego potrzebowaliśmy.
W tym czasie kupiliśmy nową lodówkę i poprosiliśmy syna, żeby nam pomógł ją przynieść z klatki schodowej. Syn początkowo się zgodził, ale potem zadzwonił, że nie da rady muszą jechać do teściowej, bo pralka przecieka.
Kiedy mąż zadzwonił do syna, usłyszał na głośnomówiącym głos synowej: Przecież twoi rodzice mogą wynająć firmę przeprowadzkową, to nie ich pierwsza lodówka! Syn przyszedł w końcu, ale był wyraźnie zdenerwowany.
Tato, mogliście przecież zamówić usługę! rzucił szybko. Teraz muszę sam targać lodówkę!
Zaczęłam się zastanawiać: czemu teściowa nie wynajęła hydraulika, skoro to przeciekająca pralka? Może w jej świecie nie ma takich fachowców? Syn tłumaczył, że teściowa już nie raz została oszukana przez różnych złotych rączek, którzy brali pieniądze, a niczego nie naprawiali.
Wtedy mój mąż nie wytrzymał żartów i powiedział, że chyba jej mama nie nadaje się do obsługi urządzeń, ale za to prowadzenie barana pewnie opanowała do perfekcji. Syn bardzo się zdenerwował i wyszedł. Ja nie wtrącałam się w tę sprzeczkę choć przyznałam mężowi rację, bo rzeczywiście nowa rodzina synowej ciągle wykorzystywała mojego syna, a o nas zapomniał.
Po tej kłótni syn ponad dwa tygodnie nie odzywał się do męża. Mąż uznał, że nie zamierza wyciągać ręki na zgodę. Syn z kolei stwierdził, że odwiedzi nas dopiero, kiedy ojciec go przeprosi. Znalazłam się w sytuacji bez wyjścia serce matki chce się pogodzić z synem, a rozum podpowiada, że mąż ma rację i sprawy trzeba nazwać po imieniu.
Minęły tygodnie i tylko teściowa synowej czuje się wygrana w tej rodzinnej walce. Nasza historia pokazuje, jak ważna jest równowaga w relacjach rodzinnych i szczerość w rozmowach. Warto stawiać granice, ale też umieć wybaczać. Rodzina to nie tylko obowiązek, ale i wsparcie i dobrze jest o tym pamiętać, nim stracimy ze sobą kontakt na zawsze.
