Mamo, uśmiechnij się Arina nie lubiła, gdy do ich domu przychodziły sąsiadki i prosiły jej mamę, by zaśpiewała. – Aniu, zaśpiewaj, masz taki piękny głos, a jak tańczysz! – mama zaczynała śpiewać, sąsiadki podchwytywały, a czasem wszyscy tańczyli razem na podwórku. Wtedy Arina mieszkała z rodzicami na wsi, we własnym domu. Miała młodszego brata, Antka. Mama była wesoła i serdeczna, po wyjściu sąsiadek często mówiła: – Wpadajcie znowu, dobrze się razem bawimy – a one obiecywały, że wrócą. Arina jednak nie lubiła, gdy mama śpiewała i tańczyła, wstydziła się tego. Była wtedy w piątej klasie i w końcu powiedziała: – Mamo, nie śpiewaj i nie tańcz, proszę… Wstydzę się. Sama nie rozumiała dlaczego. Nawet teraz, będąc dorosłą i sama będąc matką, nie potrafi tego wyjaśnić. Wtedy jej mama, Anna, odpowiedziała: – Arinko, nie wstydź się, kiedy śpiewam, przeciwnie — ciesz się. Przecież nie będę całe życie śpiewać i tańczyć, póki jestem młoda… Arina wtedy nie rozumiała, że życie nie zawsze bywa radosne. Kiedy była w szóstej klasie, a Antek w drugiej, ojciec odszedł. Spakował się i wyprowadził na zawsze. Arina nie wiedziała, co się stało. Dopiero później zapytała mamę: – Mamo, dlaczego tata nas zostawił? – Dowiesz się, jak dorośniesz – usłyszała. Anna nie potrafiła jeszcze powiedzieć córce, że zastała męża w ich domu z inną kobietą, Weroniką, która mieszkała po sąsiedzku. Arina z bratem byli wtedy w szkole, a ona wróciła po portfel. Drzwi były otwarte, mąż powinien być w pracy – było około 11 rano. Wchodząc, zastała męża z Weroniką w sypialni. Oni nawet się nie speszyli, patrzyli na nią z uśmiechem, jakby pytając: „Co tu robisz?” Wieczorem, gdy mąż wrócił, była awantura. – Spakowałam ci rzeczy do torby w sypialni. Idź sobie. Nigdy ci nie wybaczę zdrady. Mąż próbował przeprosić, zbłądził, prosił o przebaczenie ze względu na dzieci, ale Anna była nieugięta. I z bólem patrzyła z ukrycia, jak wychodzi z domu. – Jakoś damy sobie radę, dzieci są najważniejsze – myślała i płakała. Zdrady nie wybaczyła. Została sama z dwójką dzieci. Wiedziała, że będzie ciężko, ale dopiero potem zobaczyła, jak bardzo. Pracowała na dwa etaty: w dzień sprzątała, w nocy piekła chleb. Nigdy nie wyspała się, a jej uśmiech zniknął na zawsze. Ojciec mieszkał kilka domów dalej, z Weroniką. Miała syna w wieku Antka, chłopcy chodzili do jednej klasy. Anna nie broniła dzieciom kontaktu z ojcem, chodzili do niego się bawić, ale jeść przychodzili do domu – Weronika nie częstowała obiadem. Czasem pasierb Weroniki przychodził z Ariną i Antkiem do ich domu, a sąsiadki patrzyły ze zdziwieniem. Anna karmiła wszystkich, nie miała nic przeciw chłopcu męża, ale sama już nie uśmiechała się nigdy. Była dobra, opiekuńcza, ale zamknięta w sobie. Czasem Arina wracała ze szkoły i próbowała rozmawiać z mamą o szkolnych sprawach, bo chciała bliskości, ale mama była obojętna na wszystko, słuchała tylko jednym uchem. Arina wiedziała, że nic już nie cieszy jej mamy i słyszała nocami jej płacz. Dopiero teraz, jako dorosła kobieta, to rozumie. – Mama była ciągle zmęczona, pracowała na dwa etaty, nie dosypiała. I pewnie brakowało jej witamin. Robiła wszystko dla nas, zawsze mieliśmy czyste, wyprasowane ubrania – wspominała córka. Wtedy często prosiła: – Mamo, uśmiechnij się, tak długo nie widziałam twojego uśmiechu. Anna bardzo kochała dzieci, ale na swój sposób, rzadko przytulała, czasem pochwaliła za dobre wyniki w szkole czy za to, że nie sprawiali kłopotów. Dobrze gotowała i w domu zawsze był porządek. Arina czuła matczyną miłość, gdy mama zaplatała jej warkocze, głaskała po głowie, ale wtedy z bólem pochylała ramiona. Wcześnie zaczęła tracić zęby, usuwała je, ale nie uzupełniała. Po skończeniu szkoły Arina nie myślała o studiach – nie chciała zostawić matki samej. Zatrudniła się niedaleko domu, w sklepie, by pomagać matce, bo Antek szybko rósł i potrzebował nowych rzeczy. Pewnego dnia do sklepu przyszedł Michał, nie był z ich wsi, mieszkał osiem kilometrów dalej. Zwrócił uwagę na Arinę, mimo że był od niej dziewięć lat starszy. – Jak masz na imię, piękna? – zagadnął z uśmiechem. – Jesteś nowa? Wcześniej cię tu nie widziałem. – Arina. Też pana nie widziałam. – Jestem Michał, z sąsiedniej wsi. Tak się poznali. Michał zaczął ją często odwiedzać, po pracy podrzucał do domu. Była u niego na wsi – mieszkał z chorą matką, żona go zostawiła, nie chciała zajmować się teściową. Gospodarstwo mieli duże, dom porządny. Michał gościnnie ujął Arinę — świeża śmietana, mięso, słodycze na stole. Po pewnym czasie Michał się oświadczył: – Arina, wyjdź za mnie. Bardzo mi się podobasz. Mówię szczerze: trzeba opiekować się mamą, ale będę pomagał. Arina się zgodziła. – No to będę jeść do syta mięsa i śmietany, pomyślała, choć głośno powiedziała tylko “tak”. Michał był przeszczęśliwy. Po ślubie przeprowadziła się do niego na wieś. Antek był już w technikum samochodowym w mieście powiatowym. Przez dwa lata razem opiekowali się chorą teściową, potem ta zmarła. Doczekali się dwóch synków, gospodarstwo duże, a Michał był troskliwym mężem, nie pozwalał Arinie nosić ciężkich wiader, sam zajął się zwierzętami. Bardzo kochał rodzinę. – Arina, zawieziemy twojej mamie mięsa, śmietany, mleka? Jej wszystko trzeba kupować, a u nas swoje – zachęcał. Anna przyjmowała dary, ale nigdy nie uśmiechała się, nawet przy wnukach. Często jeździli do niej, ale nic już nie wracało jej do życia, przestała się śmiać. – Może powinnaś iść porozmawiać z księdzem w kościele, doradzi coś – zaproponował Michał. Batjuch obiecał modlić się za Annę. – Proś Boga, by mama spotkała kogoś dobrego. Pewnego dnia mama poprosiła Arinę o pożyczenie pieniędzy – postanowiła zrobić nowe zęby. Arina ucieszona dała jej brakującą sumę, mama jednak obiecała oddać. Minęło trochę czasu, Arina nie odwiedzała matki, rozmawiały przez telefon. Michał pomagał swojemu wujkowi, który sprowadzał się do ich wsi, niedaleko. Razem bywali u niego. Aż pewnego dnia przyszedł wujek i zaprosił ich z prezentami: – Spotkałem swoją pierwszą miłość ze szkoły, jutro zamieszka ze mną, a pojutrze wpadajcie. I kiedy Arina weszła do domu wujka, zamarła – zobaczyła swoją mamę. Anna uśmiechała się, była wyraźnie szczęśliwa i odmieniona. – Mamo! Jestem taka szczęśliwa… Czemu nic nie mówiłaś? – Bałam się, że nic nie wyjdzie – przyznała mama. – Zrobiłaś nam niespodziankę! – Arina się wzruszyła, a Anna nadal się uśmiechała – jak za dawnych, szczęśliwych lat. Dziękujemy za przeczytanie, subskrypcję i wsparcie. Szczęścia w życiu!

Mama, uśmiechnij się

Słuchaj, muszę ci się do czegoś przyznać kiedy byłam mała, nie znosiłam, jak sąsiadki wpadały do nas i prosiły mamę, żeby zaśpiewała jakąś piosenkę.
Zośka, śpiewaj, masz taki ładny głos! I jak ci z tańcem dobrze idzie! podpuszczały, a mama zaraz głośno wyciągała nutę, sąsiadki wtórowały, a czasami to już cała chata tańczyła na podwórku.

Wtedy mieszkaliśmy pod Warszawą, w naszym domu. Byłam wtedy piątoklasistką, mój młodszy brat Staś chodził do drugiej klasy. Mama była bardzo wesoła i towarzyska jak już sąsiadki wracały do siebie, zawsze odprowadzała je do furtki i wołała:
Przychodźcie częściej, fajnie się posiedziało!

Nie wiem, czemu mi się to nie podobało chyba się zwyczajnie wstydziłam. Aż raz się zebrałam i powiedziałam:
Mamo, proszę, nie śpiewaj i nie tańcz więcej przy wszystkich Jakoś głupio mi. Sama nie rozumiałam, czemu tak czuję.

Nawet teraz, gdy sama jestem matką, nie umiem tego tak naprawdę wyjaśnić. Mama tylko pogłaskała mnie po głowie i powiedziała:
Zosieńko, nie wstydź się, kiedy śpiewam. Wręcz przeciwnie ciesz się, bo wiem, że nie wiecznie będę młoda i wesoła.

Nie myślałam wtedy o tym, jak bywa trudno w życiu, że nie każdemu dane jest być radosnym cały czas.

W szóstej klasie, gdy Staś był drugoklasistą, nasz tata odszedł. Spakował się i wyszedł z domu na zawsze. Nie miałam pojęcia, co się stało między mamą i tatą. Kilka lat później, gdy byłam nastolatką, spytałam wprost:
Mamo, dlaczego tata od nas odszedł?
Dowiesz się, jak dorośniesz odparła.

Dopiero potem dowiedziałam się samych szczegółów. Mama wróciła do domu w środku dnia zapomniała portfela z pieniędzmi do zakupów a drzwi były otwarte, choć tata powinien być w pracy. Weszła do środka i… no, zobaczyła tatę w łóżku z inną kobietą. Ta Krysia mieszkała dwie ulice dalej.

Tata wieczorem wrócił do domu, było ostro. Staś i ja jeszcze bawiliśmy się na trzepaku, nic nie słyszeliśmy.
Zabieraj swoje rzeczy, masz wszystko spakowane w pokoju i wynoś się. Nie wybaczę ci zdrady usłyszał tata.
Tata jeszcze próbował coś tłumaczyć:
Zośka, daj spokój, głupio wyszło, zapomnijmy dzieci przecież mamy
Wynoś się tylko tyle.

Wziął tobołki i wyszedł. Mama stała za rogiem domu, nie chciała więcej na niego patrzeć bolało ją to za bardzo.

Poradzimy sobie jakoś ze Stasiem. Nie wybaczę mu tego, ale damy radę płakała w poduszkę.

I została sama z dwójką dzieci. Pracowała gdzie tylko się dało: rano sprzątała biura, nocami w piekarni w Grodzisku. Nie dosypiała. Uśmiech na stałe zniknął jej z twarzy.

Mimo wszystko, pozwalała nam widywać się z tatą, bo mieszkał ledwie parę domów dalej z Krysią. Krysia miała syna w wieku Stasia, nawet chodzili razem do szkoły. Do ojca chodziliśmy na chwilę, grać na podwórku, ale jeść zawsze szliśmy do siebie. Krysia nas na obiad nigdy nie zaprosiła.

A czasem syn Krysi przylatywał z nami do naszego domu, a sąsiedzi się patrzyli z ukosa. Mama karmiła wszystkich, nie miała nic przeciwko pasierbowi. Ale ja nie pamiętam już uśmiechu na jej twarzy była dobra, troskliwa, ale coraz bardziej zamknięta w sobie.

Potem, po szkole przychodziłam do domu i strasznie chciałam, żeby mama pogadała ze mną jak dawniej. Opowiadałam jej o lekcjach, szkolnych żartach.
Mama, wyobraź sobie, że Grzesiek przytachał kota do klasy i ten cały czas miauczał na lekcjach. Pani nie wiedziała, kto to i ochrzaniła Grześka. A potem jak zobaczyła, że to kot w tornistrze, wywaliła go do domu!
Hm, ciekawe mruknęła tylko mama.

Widziałam, że nic jej nie cieszy, często w nocy słyszałam, jak płakała. Stała godzinami przy oknie, zapatrzona w jeden punkt. Dorastając, zaczęłam rozumieć:
Była wykończona. Cały dzień na nogach, dwie prace, w nocy prawie nie spała, pewnie jeszcze witamin jej brakowało. Robiła, co mogła, by ze Stasiem mieli czyste, ładne i wyprasowane rzeczy. Zawsze byliśmy jak spod igły ubrani.

A wtedy tak bardzo chciałam powiedzieć: Mama, uśmiechnij się Tak dawno nie widziałam twojego uśmiechu.

Mama nas kochała po swojemu. Rzadko przytulała, czasem pochwaliła za naukę albo że nie sprawiamy kłopotów. Gotowała pysznie, dbała o porządek. Czułam jej miłość najbardziej, gdy zaplatała mi warkocze głaskała mnie po głowie, taka smutna i przygarbiona. Zęby szybko zaczęły jej wypadać, ale nigdy nie wstawiła nowych.

Po podstawówce nawet nie rozważałam studiów, nie chciałam zostawiać jej samej. Zatrudniłam się w sklepie za rogiem. Każda złotówka się liczyła, żeby pomóc mamie. Staś szybko rósł i potrzebował nowych butów, kurtek.

Raz do sklepu przyszedł Tomek nie z naszej wsi, tylko z innej pod Pruszkowem. Był ode mnie dziewięć lat starszy i bardzo się na mnie zapatrzył:
Jak masz na imię, śliczna dziewczyno? Chyba nowa jesteś, wcześniej cię tu nie widziałem.
Zosia, i ja pierwszy raz pana widzę.
Mieszkam w Malichach, osiem kilometrów stąd. Tomek jestem.
Zaczęliśmy się spotykać. Odwoził mnie samochodem do domu, zabierał nawet do siebie do wsi. Jego mama była bardzo chora, sam prowadził gospodarkę świniaki, krowy, kury Jego żona odeszła, zostawiła mu córkę i wyjechała do miasta.

Tomek miał duży dom, gościnny, stół zawsze zastawiony: śmietana, mięso, słodycze. Bardzo mi się tam podobało.
Zosia, wyjdź za mnie. Kocham cię i obiecuję, że będę pomagać przy mamie. Ale musisz wiedzieć trzeba się nią zajmować powiedział kiedyś.
Trochę byłam zaskoczona, ale nie miałam nic przeciwko. Praca w gospodarstwie mnie nie przerażała. “No cóż, przynajmniej się najem śmietany i mięsa” pomyślałam. Wyszeptałam “zgoda”, a Tomek był przeszczęśliwy.
Zosiu, ja cię bardzo kocham. Jestem wdzięczny, że się zgodziłaś, bo nie wierzyłem, że młoda dziewczyna zechce starszego, rozwiedzionego faceta. Obiecuję, nigdy cię nie skrzywdzę.

Po ślubie zamieszkałam u niego. Szczerze? Nawet nie chciałam już wracać do rodzinnego domu. Staś wyjechał do ciechanowskiego technikum, zjazdy robił tylko na weekendy.

Minęły lata. Byłam szczęśliwa z Tomkiem. Urodziłam dwóch synów, jeden po drugim. Miałam dwoje dzieci, pracy w domu pełno, a teściowa niestety zmarła po dwóch latach naszego wspólnego życia. Tomek większość roboty brał na siebie. Czasem mnie upominał:
Daj spokój, ciężkich rzeczy nie noś. Ja wszystko zaniosę, twoje to tylko krowy wydoić i kury, a reszta moja broszka.

Czułam jego miłość był hojny dla mnie, dzieci to jego oczko w głowie.
Zosiu, może zawieziemy mamie mięso, śmietanę, mleko? Przecież ona wszystko musi kupować, a my mamy swoje.

Mama przyjmowała wszystko z wdzięcznością, ale jej twarz już nigdy nie rozjaśniła się uśmiechem. Nawet do wnuków była poważna, smutna. A ja co chwila myślałam, co by tu zrobić, żeby choć trochę przywrócić jej chęć życia. Tomek podsunął:
Może pogadaj z księdzem w parafii? Czasem taka rozmowa pomaga.
I faktycznie, poszłam. Ksiądz obiecał się za mamę pomodlić i doradził żebym prosiła Boga, by mama trafiła na dobrego człowieka. Często o to się modliłam.

Pewnego razu mama poprosiła mnie o pożyczkę:
Zosiu, nie dasz mi paru złotych? Zebrałam się w końcu, żeby wstawić zęby.
Mamo, przecież ci wszystko opłacę, nawet się nie pytaj!
Dałam jej brakującą sumę, chociaż uparła się, że odda.

Mijały tygodnie, nie odwiedzałam jej, rozmawiałyśmy tylko przez telefon. Mąż w tym czasie pomagał swojemu wujkowi Jankowi, który chciał przeprowadzić się z miasta do wsi. Dzieci już odchowane, a żona po prostu go wyprosiła. Tomek pomógł mu załatwić wszystko z domem i nawet czasem wpadał z wizytą, a ja tam byłam dwa razy.

Aż któregoś dnia Tomek wraca do domu i mówi:
Wiesz, wydaje mi się, że wujek Janek się zakochał i chce się ożenić! Słyszałem, jak przez telefon rozmawia z jakąś “staro-nową” sympatią
I dobrze robi! poparłam go. Jeszcze młody, dom ładny, przyda mu się gospodyni.

Niedługo potem przyszedł sam pan Janek.
Dzień dobry, chciałem was zaprosić na obiad, przeprowadzam tu moją pierwszą miłość, chodziliśmy razem do podstawówki.
Za dwa dni przyszliśmy z mężem w gości, wzięliśmy domowe ciasto. Wchodzę do domu i… nie wierzę własnym oczom. Przede mną stała moja mama. Uśmiechnięta, odmłodniała. Zarumieniła się, ale była radosna.
Mamo! Tak się cieszę Ale czemu nic nie powiedziałaś?
Nie chciałam zapeszać, jakby się nie udało
Panie Janku! śmieję się, dlaczego pan nie uprzedził?
Bałem się, że Anka się rozmyśli Ale teraz jesteśmy szczęśliwi.

Z Tomkiem byliśmy tak szczęśliwi, bo mama wróciła do życia, a na jej buzi znów był uśmiech. I wiesz, chyba naprawdę zaczęła jeszcze raz żyć

Dzięki, jeśli wysłuchałaś do końca trzymaj się i niech ci się wiedzie!