Oj, dziewczyno, na próżno czekasz – on się nie ożeni Wari ledwie skończyła szesnaście lat, gdy straciła matkę. Ojciec wyjechał do pracy do Warszawy siedem lat wcześniej i słuch po nim zaginął – nie było od niego ani wieści, ani pieniędzy. Cała wieś pomagała przy pogrzebie, kto czym mógł. Ciotka Maria, chrzestna Wari, często zaglądała do niej, doradzała, uczyła życia. Po ukończeniu szkoły dziewczynę skierowali do pracy na poczcie w sąsiedniej wiosce. Waria była dziewczyną dorodną, o której mówiono „zdrowa jak rydz” – okrągła, rumiana twarz, nos kartoflany, lecz oczy szare i błyszczące. Gruby jasny warkocz aż po pas. Najprzystojniejszym chłopakiem we wsi był Nikodem. Dwa lata temu wrócił z wojska, dziewczyny nie dawały mu spokoju. Nawet te miejskie, które latem przyjeżdżały do krewnych, zachwycały się nim. Jemu to nie szoferska robota, tylko filmowa aktorska kariera w Hollywood byłaby odpowiednia. Nie wygłupił się wystarczająco – nie spieszył się z wyborem narzeczonej. Aż tu ciotka Maria przyszła poprosić Nikodema, żeby pomógł Wari naprawić ogrodzenie, bo zaczęło się walić. Bez męskiej ręki na wsi ciężko. Z warzywnikiem Waria sobie radziła, ale z domem już nie. Nikodem zgodził się bez wahania. Przyszedł, obejrzał i zaczął dowodzić: „to podaj, tam przynieś, to załatw.” Waria chętnie wykonywała każde polecenie. Tylko policzki coraz bardziej jej się rumieniły, a warkocz plątał się po plecach. Gdy chłopak się zmęczył, Waria podawała mu tłustą zupę i mocną herbatę. Przypatrywała się wtedy, jak z apetytem jadł czarny chleb. Nikodem pracował nad płotem trzy dni, a czwartego po prostu wpadł w odwiedziny. Waria nakarmiła go kolacją, rozmowa się kleiła, został na noc. Potem zaczął bywać coraz częściej. Wychodził rano, by nikt nie widział. Ale w małej wsi nic się nie ukryje. – Oj, dziewczyno, na próżno go tak obsługujesz, nie ożeni się z tobą. A jak się ożeni, to się tylko namęczysz. Gdy przyjadą latem miejskie panny, co wtedy zrobisz? Zazdrość cię zje. Potrzebujesz innego chłopa, – upominała ciotka Maria. Co tam, zakochana młodość nie słucha mądrości starszych… Potem Waria zorientowała się, że jest w ciąży. Najpierw myślała, że się zatruła lub przeziębiła. Nudności, słabość, aż tu nagle uderzyło jej do głowy: to dziecko Nikodema. Grzeszna myśl przemknęła, żeby się pozbyć – za wcześnie na dziecko. Ale zaraz pomyślała, że lepiej tak. Nie będzie sama. Matka ją wychowała, ona też da sobie radę. Ojca też nigdy zbyt dużo nie było, tylko pił. Ludzie pogadają, przemilkną. Na wiosnę zdjęła kożuch, wszyscy we wsi od razu zobaczyli brzuch. Kręcili głowami, że bieda się uczepiła dziewczyny. Nikodem przyszedł spytać, co zamierza. – Co mam robić? Urodzę. Nie martw się, wychowam sama. Żyj po swojemu, – powiedziała, krzątając się przy piecu. Tylko ogień w oczach się skrzył coraz jaśniejszy. Nikodem podziwiał ją, ale wyszedł. Waria sama postanowiła. Jak z gęsi woda. Przyszło lato, przyjechały miejskie dziewczyny, Nikodema do Wari już nie ciągnęło. Ona pracowała w ogródku, a ciotka Maria pomagała pomagać, bo z dużym brzuchem ciężko się schyla. Woda z studni – po pół wiadra taszczyła. Babki we wsi przepowiadały jej silnego syna. – Jakiego Bóg da, – śmiała się Waria. We wrześniu obudziła się ze szarpnięciem bólu. Biegła do cioci Marii. Ta od razu wiedziała, co się dzieje. – Już czas? Siedź tu, zaraz wracam! – Wyskoczyła z chaty. Poleciała do Nikodema. Jego ciężarówka stała pod domem. Letnicy już wyjechali samochodami. Nikodem, oczywiście, poprzedniego dnia wypił solidnie. Ciocia Maria go obudziła. Nikodem nie wiedział, co się dzieje, gdzie jechać. W końcu zrozumiał: – Do szpitala dziesięć kilometrów! Zanim lekarz przyjedzie, Waria już urodzi. Lepiej sam zawiozę! No, szykuj ją! – Ciężarówką? Roztrzęsiesz, urodzi po drodze! – lamentowała kobieta. – To jedź z nami, na wszelki wypadek! – uciął Nikodem. Dwa kilometry jadąc rozbitą drogą powoli, objął jedną kałużę, a tu zaraz w drugą wpada. Ciotka Maria siedziała na worku w skrzyni. Wreszcie dotarli do asfaltu, przyspieszyli. Waria siedziała zgięta, z gryzącą wargą, trzymając brzuch. Nikodem od razu wytrzeźwiał. Patrzył na nią ukradkiem, sam cały spięty na kierownicy, myślał o swoim. Zdążyli. Warię zostawili w szpitalu, wrócili do domu. Ciotka Maria całą drogę przeklinała Nikodema: – Po co zepsułeś jej życie? Sama, bez rodziców, sama jeszcze dziecko, a Ty jej kłopotów dodałeś. Jak ona poradzi z niemowlakiem! Jeszcze do wsi nie dojechali, a Waria została matką silnego chłopczyka. Rano przynieśli jej synka do karmienia. Nie wiedziała, jak go wziąć na ręce, jak do piersi przystawić. Patrzyła na czerwone, pomarszczone oblicze syna, gryzła wargi, robiła to, co jej kazali. A w sercu radość drżała. Oglądała, dmuchała na czoło, gdzie włoski sterczały, cieszyła się, choć nieporadna. – Przyjadą po ciebie? – spytał surowo starszy lekarz przed wypisem. Waria wzruszyła ramionami i pokręciła głową: – Raczej nie. Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka zawinęła dziecko w szpitalny koc, żeby tylko do domu donieść. Kazała koniecznie zwrócić. – Przywiezie cię Ferdek szpitalną karetką. Z dzieckiem nie pojedziesz autobusem, – powiedziała srogo, trochę z wyrzutem. Waria podziękowała i z rumieńcem na twarzy wyszła z korytarza szpitala. Jechała, przyciskając synka do piersi, bała się, jak będą żyć. Zasiłek mizerny, nie starczy na nic. Było jej żal siebie i niewinnego dziecka. Spojrzała na śpiące, pomarszczone lico synka, czułość zalała serce, odpędziła złe myśli. Nagle auto się zatrzymało. Waria przestraszona spojrzała na Ferdka, niskiego mężczyznę po pięćdziesiątce. – Co się stało? – Dwa dni lały deszcze. Patrz, jakie kałuże, nie przejadę i nie obejdę. Tu tylko ciężarówką albo traktorem. – Przepraszam. Niedaleko, dwa kilometry zostały. Dasz radę dojść? – Wskazał dłonią na drogę, gdzie niczym jezioro rozlała się gigantyczna kałuża. Dziecko spało na rękach. Siedząc zmęczyła się trzymać. Słuszny chłopiec. Ale jak tu iść z dzieckiem taką drogą? Wysiadła, objęła mocniej synka i ruszyła po brzegu kałuży. Buty ugrzęzły w błocie po kostki, łatwo się poślizgnąć. Stare rozchodzone trzewiki chlupały. Szkoda, że nie wzięła kaloszy. Jeden but ugrzązł w błocie. Waria się zastanawiała co robić. Z dzieckiem na rękach nie wyciągnie. Poszła dalej w jednym bucie. Gdy dotarła do wsi, już się ściemniało, nóg nie czuła od zimna. Zmęczona, zobaczyła światło w oknach. Weszła na suche schody, nogi zmarznięte, zlana potem z wysiłku. Otworzyła drzwi i stanęła jak wryta. Przy ścianie stało łóżeczko, wózek, a w nim ułożone śliczne ubranka dla dziecka. Przy stole Nikodem spał z głową na rękach. Czy się obudził, czy wyczuł jej obecność, podniósł głowę. Waria zaczerwieniona, rozczochrana, stała ledwo w drzwiach z dzieckiem na rękach. Sukienka cała mokra, nogi do kolan w błocie. Nikodem zobaczył brakujący but, rzucił się do niej, odebrał syna, położył w łóżeczku. Sam poleciał do pieca po garnuszek z gorącą wodą. Posadził ją, pomógł się rozebrać, umyć nogi. Gdy dziewczyna przebierała się za piecem, na stole już stały gotowane ziemniaki i dzbanek mleka. Dziecko zapłakało. Waria zerwała się, wzięła na ręce, usiadła przy stole, zaczęła karmić bez wstydu. – Jak go nazwałaś? – zapytał chrapliwie Nikodem. – Sergiusz. Nie przeszkadza ci? – spojrzała jasnymi oczami. W nich tyle tęsknoty i miłości, że serce Nikodema ścisnęło się z żalu. – Ładne imię. Jutro idziemy zarejestrować małego i od razu się pobierzemy. – Nie musisz… – zaczęła, patrząc na ssącego synka. – Mój syn musi mieć ojca. Już się wyszalałem. Nie wiem, czy będę dobrym mężem, ale syna nie porzucę. Waria kiwnęła głową, nie podnosząc wzroku. Po dwóch latach urodziła im się też córeczka, dostała imię Nadia po matce Wari. Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia, ważne, że można je naprawić… Taka to życiowa historia. Napiszcie w komentarzach, co myślicie? Dajcie lajka!

Oj, dziewczyno, próżno go żegnasz, nie ożeni się z tobą!

Gdy Weronika skończyła szesnaście lat, zmarła jej mama. Ojciec już siedem lat temu wyjechał do Warszawy za pracą i słuch po nim zaginął. Ani wieści, ani złotówki z miasta nie dostawała.

Na pogrzebie pojawiła się niemal cała wieś, każdy pomagał, czym mógł. Ciocia Maria, chrzestna Weroniki, często do niej zaglądała, przypominała, co i jak należy załatwić. Po skończonej podstawówce, załatwiono jej pracę na poczcie w sąsiedniej wsi.

Weronika to dziewczyna krzepka, o takich mówią: “zdrowa jak rzepak”. Twarz miała okrągłą, rumianą, nos lekko ziemniaczany, za to oczy popielate, jasne i roześmiane, a gruby jasny warkocz spływał jej aż do pasa.

Najprzystojniejszym chłopakiem we wsi był Michał. Dwa lata temu wrócił z wojska i nie miał spokoju od dziewczyn. Nawet warszawianki, które przyjeżdżały na wakacje, nie przechodziły obojętnie obok niego.

Jemu raczej nie praca kierowcy w wiejskiej firmie była pisana, a role w filmach. Chłopak się jeszcze nie wyszumiał i do żenienia się nie spieszył.

A tu któregoś dnia ciocia Maria zagadnęła Michała, by pomógł Weronice naprawić płot, bo się zawalał. Bez męskiej ręki ciężko na wsi żyć. Weronika radziła sobie doskonale z ogrodem, lecz z domem sama nie dawała rady.

Michał zgodził się bez zbędnych pytań. Przyszedł, poglądał i zaczął wydawać polecenia: to podaj narzędzie, to przynieś gwoździe, to przytrzymaj deskę. Weronika grzecznie przynosiła wszystko, co trzeba.

Tylko jej policzki były coraz bardziej czerwone, a warkocz na plecach latał z boku na bok. Gdy Michał się zmęczył, Weronika częstowała go gęstym barszczem i mocną herbatą. Patrzyła wtedy, jak silnymi, białymi zębami odgryza kawałki czarnego chleba.

Przy płocie pracował trzy dni, a czwartego dnia, już bez roboty, wpadł w gości. Znowu go nakarmiła, pogadali i został na noc. Potem już tak przychodził. Wychodził przed świtem, żeby nikt nie widział. Ale na wsi nic się nie ukryje.

Oj, Werka, niepotrzebnie go tak częstujesz, nie ożeni się z tobą. A nawet gdyby, to się namęczysz. Przyjdzie lato, przyjadą miejskie dziewczyny, a ty co? Zazdrość cię zje. Nie taki chłopak ci jest potrzebny powtarzała jej ciocia Maria.

Ale czy zakochana młodość słucha starej mądrości?

Potem Weronika zrozumiała, że jest w ciąży. Na początku myślała, że się przeziębiła albo zatruła, słabość narastała. Aż jak obuchem w głowę przyszło zrozumienie, że nosi dziecko przystojnego Michała.

Po głowie tłukły się jej myśli, by może się tego pozbyć za wcześnie jeszcze na dziecko. Ale potem przyszło inne: lepiej tak, nie będzie już sama.

Mama sama ją wychowała, Weronika też da radę. Ojciec, jak był, też pożytku mało, często nie trzeźwiał. Ludzie pogadają, potem zapomną.

Na wiosnę zdjęła kożuch i wszyscy we wsi zobaczyli jej brzuch. Kręcili głowami, że bieda z dziewczyną. Michał oczywiście zjawił się dowiedzieć, co zamierza.

Co mam zrobić? Urodzę dziecko. Nie martw się, sama je wychowam. Ty sobie żyj jak chcesz powiedziała i zaczęła krzątać się przy piecu. Tylko płomienie w policzkach i w oczach igrały.

Michał popatrzył długo, ale wyszedł. Skoro zdecydowała, jemu nic do tego. Przyszedł czas do Weroniki już nie zaglądał, dziewczyny z miasta przyjechały, były dla niego atrakcyjniejsze.

A ona na działce się trudzi, ciocia Maria przychodzi pomagać odchwaszczać. Z brzuchem ciężko się schylać, wodę z studni dźwiga po pół wiaderka. Brzuch spory, baby z wioski jej wróżyły silnego chłopaka.

Kogo Bóg da żartowała Weronika.

We wrześniu ocknęła się rano z ostrym bólem, jakby ktoś brzuch jej rozdarł. Ból jednak szybko mijał, potem znowu wracał. Pobiegła do cioci Marii, ta od razu zrozumiała.

Już czas? Siedź, zaraz wracam wybiegła z domu.

Pobiegła do Michała. Ciężarówka stała pod domem, letnicy już się wyprowadzili. Ale Michał akurat dzień wcześniej mocno wypił.

Maria go roztrzęsła. Michał wystraszony pyta, co się dzieje, dokąd trzeba jechać. Gdy zrozumiał, wykrzyknął:

Do szpitala jest dziesięć kilometrów! Zanim znajdziemy lekarza, zanim wrócimy, ona już urodzi! Od razu ją zawiozę! Pakuj ją.

Ale ciężarówką? Roztrzęsie ją, po drodze urodzi! lamentowała Maria.

To jedziesz z nami, tak na wszelki wypadek postanowił Michał stanowczo.

Dwa kilometry jechali dziurami ostrożnie, omijając kałuże. Maria w kabinie, na worku siedziała. Gdy dotarli do szosy, przyspieszyli.

Weronika zwijała się na drugim siedzeniu, przygryzała wargę, by nie jęczeć, trzymała brzuch w dłoniach. Michał od razu wytrzeźwiał.

Patrzy ukradkiem na Weronikę, szczęka mu drży na kierownicy, knykcie bieleją. Myśli swoje.

Zdążyli. Zostawili Weronikę w szpitalu i wrócili. Maria całą drogę beształa Michała:

Po co dziewczynie życie popsułeś?! Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty jej trosk jeszcze narzuciłeś. Jak ona z maluchem da radę?

Samochód jeszcze nie dojechał do wsi, a Weronika już była mamą zdrowego, silnego chłopaczka. Następnego ranka przynieśli jej syna do karmienia. Nie wiedziała jak go wziąć na ręce, jak przystawić do piersi.

Spojrzała przestraszona na czerwone, pomarszczone liczko synka. Przygryzła wargę i robiła to, co mówili.

Serce ze szczęścia jej drżało. Oglądała go, dmuchała na czoło, cieszyła się, chociaż nieporadnie.

Przyjadą po ciebie? zapytał stary lekarz przed wypisem.

Weronika wzruszyła ramionami i pokręciła głową.

Raczej nie…

Lekarz westchnął i poszedł. Położna zawinęła dziecko w szpitalny koc, byle dowieźć do domu. Kazała tylko oddać.

Filip szpitalną samochodem cię zawiezie. Nie będziesz autobusem z niemowlakiem jechać powiedziała ostro, z wyrzutem.

Weronika podziękowała. Szła korytarzem szpitala, głowę miała spuszczoną, cała czerwona ze wstydu.

Jedzie Weronika samochodem, przyciska synka do piersi, myśli, jak teraz żyć.

Urlop macierzyński marny, ledwo parę złotych, kot się uśmieje. Żal jej siebie i synka, który niczemu nie winny. Spojrzała na pomarszczoną buzię śpiącego syna, serce jej rozmiękło, odpędziła ciężkie myśli.

Nagle samochód stanął. Weronika zaniepokojona patrzy na Filipa, niewysokiego, około pięćdziesiątki.

Co się stało?

Przez ostatnie dwa dni ciągle padało. Takie kałuże, ani przejechać, ani objechać. Utknąłbym. Tylko ciężarówką albo traktorem się da.

Przykro mi. Niedaleko, może dwa kilometry zostało. Dasz radę dojść? Pokazał na drogę rozlaną jak jezioro.

Dziecko śpi na rękach. Siedząc ledwo daje radę utrzymać. Silny chłopak. Ale jak tu iść z nim taką drogą?

Wysiadła ostrożnie, ułożyła synka wygodnie i ruszyła skrajem wielkiej kałuży. Buty grzęzły po kostki w błocie, mogła się wywrócić.

Rozlazłe stare pantofle chlupały. Gdyby wiedziała, wzięłaby gumowe kalosze do szpitala. Jeden pantofel został w błocie. Weronika postała, zastanawiała się, co zrobić. Nie wyciągnie z dzieckiem na ręku. Poszła dalej w jednym bucie.

Gdy doszła do wsi, już się ściemniało, nóg nie czuła z zimna. Nie miała siły się dziwić, że światło w kuchni się świeci.

Stanęła na suchych schodach. Nogi zmarznięte, sama cała spocona. Otworzyła drzwi i zamarła.

Przy ścianie stało łóżeczko dla dziecka, wózek, w nim ładne ubranka dla synka. Przy stole Michał, głowa na rękach spał.

Czy usłyszał, czy poczuł, podniósł głowę. Weronika rozczerwieniona, rozczochrana, z dzieckiem na rękach ledwo stała w drzwiach. Sukienka mokra, nogi po kolana brudne od błota.

Widząc, że bez jednego pantofla, Michał zerwał się, wziął dziecko, położył do łóżeczka. Sam ruszył do kuchni, żeby zagotować wodę.

Posadził Weronikę, pomógł się rozebrać, umył nogi. Zanim zdążyła się przebrać za piecem, na stole czekały już ziemniaki i dzbanek mleka.

Wtedy dziecko zapłakało. Weronika pobiegła do niego, wzięła na ręce, bez skrępowania zaczęła karmić przy stole.

Jak go nazwałaś? spytał Michał zachrypłym głosem.

Szymon. Nie masz nic przeciwko? Spojrzała na niego swoimi jasnymi oczami.

Było w nich tyle smutku i miłości, że Michałowi ścisnęło się serce.

Dobre imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy chłopaka i od razu ślub weźmiemy.

Nie musisz… zaczęła Weronika, patrząc jak syn ssie pierś.

Syn musi mieć ojca. Swoje już wybawiłem. Może marny ze mnie mąż, ale syna nie zostawię.

Weronika skinęła głową, nie podnosząc oczu.

Dwa lata później urodziła im się córeczka. Nazwali ją Nadia, na cześć Weronikowej mamy.

Nieważne, jakie błędy zrobi się na początku życia; najważniejsze, że zawsze można je naprawić…

Tak się to wszystko potoczyło. Ja się nauczyłem, że nigdy nie wolno zostawiać bliskich samych zawsze warto być odpowiedzialnym.

To moja historia.