Mieszkam razem z moją mamą. Mamusia ma już 86 lat.
Tak się złożyło, że nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. No cóż, życie potrafi czasem nieźle zaskoczyć. Mam teraz 57 lat. Niedawno były moje urodziny. Świętowałyśmy we dwie, ja i mama bo właściwie nie ma kogo zaprosić. Nie mam przyjaciółek, a poza nami nie ma już bliskiej rodziny.
Jesteśmy dla siebie wsparciem. Moja mama, choć ma już swoje lata, trzyma się zadziwiająco dobrze! No, zdrowie już nie to, ale i tak nie poddaje się i potrafi sama pójść na spacer po naszym osiedlu.
Ja już na emeryturze, ale nadal dorabiam, bo nasze emerytury starczają tylko na skromne życie. Ale nie narzekam najważniejsze, że mam kochaną mamę przy sobie. Inni mają przecież znacznie gorzej jedni nie mają mieszkania, inni pieniędzy, jeszcze inni są zupełnie sami.
My z mamą żyjemy spokojnie i cicho. Wieczorami pijemy herbatę, dziergamy na drutach i oglądamy nasze ulubione polskie seriale. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów na coś słodkiego. Siedzimy wtedy, a oni opowiadają, co tam u ich wnuków i siostrzeńców. Ja szczerze cieszę się szczęściem innych i modlę się, żeby mnie i mamę omijały wszelkie kłopoty.
Tak sobie właśnie żyjemy. Bardzo bym chciała, żeby ta codzienność trwała dla nas jak najdłużejCzasami, gdy patrzę na mamę wieczorami, myślę sobie, że jesteśmy jak te dwie filiżanki herbaty stojące na naszym stole trochę odstawione na bok, może nie w pierwszym szeregu, ale ciągle pełne ciepła. I wiem, że choć świat mknie naprzód, wszyscy gdzieś pędzą, my dwie tutaj, razem, mamy coś bezcennego.
Bo miłość i spokój to największe skarby, jakie można zatrzymać dla siebie na starość. I kiedy zamykam oczy, mam tylko jedno życzenie żeby ten spokojny czas trwał jak najdłużej. Nie potrzebuję już wiele więcej. Tylko tej herbaty, mamy obok i świadomości, że nawet w ciszy można być naprawdę szczęśliwym.
