Syn nie gotów, by zostać ojcem… „Latajca! Niewdzięczna świnia!” — wrzeszczała matka na córkę Natalię, ile sił w płucach. Zaokrąglony brzuszek córki ani trochę nie hamował matczynej złości, wręcz przeciwnie — tylko ją wzmagał. „Wynoś się z domu i nie wracaj! Żebym cię więcej na oczy nie widziała!” Matka naprawdę wyrzuciła Natalię z mieszkania. Zresztą już wcześniej groziła jej tym za różne przewinienia, a teraz, gdy „narobiła sobie dziecka”, powiedziała jej, by wróciła dopiero „jak jej się wszystko poukłada”. Zapłakana, z małą walizką rzeczy, Natka poszła do swojego chłopaka — zdezorientowanego Kuby. Okazało się, że Kuba nawet nie powiedział rodzicom, że Natalia jest z nim w ciąży. Mama Kuby od razu zapytała, czy nie jest już za późno, ale było — bo brzuszek był wyraźnie widoczny. Natalia była w takim szoku, że gotowa była na wszystko, byleby ktoś podał jej pomocną dłoń. Jeszcze miesiąc wcześniej kategorycznie sprzeciwiała się pomysłom matki, a teraz dusiło ją już tylko rozpacz i strach przed przyszłością. — Mój syn nie jest gotów, by zostać ojcem — oświadczyła stanowczo mama Kuby. — Jest za młody, zniszczysz mu życie. Oczywiście pomożemy ci, jak będziemy mogli. Na razie poprosiłam znajomą, by załatwiła ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty — niechcianych, ciężarnych głupich dziewczyn. W ośrodku przydzielono Natalii maleńki pokoik. Tam wreszcie mogła odetchnąć, uspokoić się i porządnie wypocząć. Nikt jej nie dokuczał, psycholog przygotowywał ją do porodu, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Kiedy w końcu w jej ramionach znalazł się maleńki kłębek z córeczką, Natkę ogarnęła panika i strach. Ale gdy się uspokoiła, zaczęła bacznie przyglądać się temu nieznanemu cudowi — swojej córeczce. Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, jednak zamiast radosnej wieści Natalię uprzedzono — musisz szukać dachu nad głową, bo na twoje miejsce już czeka kolejka. Z miesięczną Ewą na rękach, Natalia siedziała w pokoiku i nie wiedziała, jak mają przetrwać — skąd wziąć pieniądze, do kogo się zwrócić, gdzie nocować. Serce matki Natki nie stopniało, nie chciała nawet spojrzeć na wnuczkę, wykreśliła je obie ze swojego życia. — No popatrz, córeczko, jaki smutny mamy ten Wigilijny Wieczór… — szepnęła do dziecka. Zawsze uwielbiała święta, od małego chodziła po kolędzie, znała wszystkie kolędy i zawsze w tym czasie zarabiała niemało, obiegając całe osiedle z podwórkowymi znajomymi. Bardzo zatęskniła za tą atmosferą — za śpiewaniem od drzwi do drzwi, za czuciem radości. „A czemu by nie spróbować?” — pomyślała młoda mama. — Dziecko spokojne, cieplutko ją owinę, przyczepię do siebie i pójdę pośpiewać, przynajmniej się wypłaczę. A jak ktoś nie otworzy — trudno. Nazajutrz po Wigilii Natalia wybrała spokojną, domkową dzielnicę na kolędowanie. Tak jak przeczuwała, ludziom niechętnie otwierali drzwi na widok jej — samotnej mamy z dzieckiem. Czekali raczej na chłopaków z gitarami lub starszych panów. Ale czasem, tam gdzie jednak ją wpuszczali, Natalia śpiewała kolędy tak serdecznie i pięknie, że gospodarze sowicie jej dziękowali — nie tylko pieniędzmi, lecz także pysznościami ze stołu. Szczególnie rozczulał ich widok maleńkiej Ewy. Rozumieli, że kobieta z dzieckiem nie idzie po kolędzie z dobrego serca, lecz z potrzeby. Chodzenie od domu do domu nie było łatwe. „Jeszcze zajrzę do tej willi, może tam są bogatsi ludzie, może dostanę coś fajnego”, pomyślała zadowolona Natalia. W kieszeni miała już niezłą sumkę, która dawała jej trochę spokoju. — Czy mogę pokolędować? — odezwała się, kiedy właściciel ją zaprosił. Jednak dalsze zachowanie mężczyzny zbiło ją z tropu. Wpuścił ją do środka i utkwił w niej wzrok. Potem spojrzał na dziecko, zbladł, zachwiał się i ciężko usiadł na kanapie. — Nadzieja? — zapytał cicho. — Co? Nie, jestem Natalia… Pewnie pomylił mnie pan z kimś innym. — Natalia? Jak ty jesteś podobna do mojej żony… — wyjąkał mężczyzna. — I dziecko… Dziewczynka? — Tak. — Ja też miałem taką córkę… Ale obie zginęły… w wypadku samochodowym. Niedawno śniło mi się, że żona i córka wracają… A teraz wy… czy to możliwe? — Ja… nie wiem, co powiedzieć… — Proszę, proszę, niech pani wejdzie. Proszę opowiedzieć mi swoją historię… Początkowo Natalia bała się nieznajomego. Wydawał się zbyt emocjonalny, zbyt przejęty. Ale potem pomyślała, że i tak nie ma dokąd pójść. Weszła więc do przestronnego salonu w domu samotnego mężczyzny i od razu zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem — rzeczywiście była bardzo podobna do zmarłej żony. Natalia zaczęła opowiadać swoją historię, mówiła i mówiła, nie mogąc przestać, opisywała wszystko ze szczegółami. W końcu znalazł się ktoś, kogo naprawdę zainteresowała. Mężczyzna słuchał, łapał każde słowo, a co chwilę spoglądał na śpiącą Ewę, która co jakiś czas uśmiechała się przez sen — jakby czuła, że już wkrótce znów znajdzie prawdziwy dom…

Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała matka na córkę Zofię, ile sił w płucach. Nawet zaokrąglony już brzuch Zofii nie był w stanie ostudzić jej złości. Wręcz przeciwnie jeszcze ją podgrzewał. Wynoś się z domu i nie pokazuj mi się na oczy! Żebyś mi się więcej nie pojawiła!

Matka naprawdę wyrzuciła ją z mieszkania. To już nie był pierwszy raz za różne przewinienia Zofia już wcześniej musiała nocować u koleżanek albo na klatce. Ale za wpadkę dostała wyrok: powrót tylko wtedy, gdy wszystko już będzie po sprawie.

Z zapuchniętymi od łez oczami i małą walizeczką rzeczy Zofia powlokła się do swojego chłopaka zupełnie zdezorientowanego Pawła. Okazało się, że Paweł nawet nie powiedział swoim rodzicom, że Zofia jest z nim w ciąży. Matka Pawła bez ogródek zapytała, czy nie jest za późno zrobić coś z tym. A było już oczywiste, że za późno brzuszek aż wychodził spod kurtki. Zofia była w takim szoku, że gotowa była chwytać się każdej deski ratunku, byle ktoś jej pomógł. Jeszcze miesiąc wcześniej kategorycznie sprzeciwiała się pomysłom własnej mamy, teraz jednak była już tylko strachem i rozpaczą.

Mój syn nie jest gotowy na ojcostwo oświadczyła stanowczo matka Pawła. Paweł jest młody, całe życie mu zmarnujesz. Oczywiście, pomożemy ci, na ile się da, ale na ten moment załatwiłam ci miejsce przez znajomą w ośrodku dla takich jak ty nieszczęsnych, niechcianych ciężarnych.

W ośrodku Zofia dostała własny pokoik. Wreszcie mogła odetchnąć, na chwilę się wyciszyć i porządnie przespać. Nikt jej nie denerwował, miała wsparcie psychologa i przygotowania do porodu. I kiedy wydarzyło się to najważniejsze i złożono jej w ramiona maleńki zawiniątek Zofia najpierw się przeraziła i ogarnęła ją panika. Potem, gdy już trochę otrzeźwiała, zaczęła przyglądać się temu cudowi jej malutkiej córeczce.

Przychodziły święta Bożego Narodzenia, ale zamiast dobrej nowiny Zofia dostała ostrzeżenie: musisz sobie znaleźć nowe schronienie, bo na twoje miejsce już czeka kolejka.

Siedząc w pokoiku z miesięczną Hanią na rękach, Zofia zupełnie nie miała pojęcia, co robić dalej. Gdzie zdobyć pieniądze, do kogo udać się na nocleg? Serca matki Zofii nic nie poruszyło nie chciała nawet spojrzeć na wnuczkę, wymazała je obie ze swojego świata.

Popatrz, Hania, jaki smutny mamy ten wigilijny wieczór powiedziała do córki. A przecież Zofia zawsze uwielbiała Święta. Od dziecka chodziła po kolędzie, znała na pamięć wszystkie pastorałki, i zawsze w tym okresie zbierała niezłą sumkę, bo odwiedzała pół osiedla z dzieciakami pod rękę. Nagle poczuła tęsknotę za tą atmosferą za śpiewaniem kolęd od domu do domu. A czemu nie? pomyślała młoda mama. Hania jest spokojna, owinę ją ciepło, przyczepię do siebie w chuście, pójdziemy sobie pokolędować. A jak ktoś nie otworzy? Trudno, świat się nie kończy.

Nazajutrz po Wigilii Zofia wybrała cichy, domkowy rejon na swoje kolędowanie. Jak się spodziewała, otwierali jej drzwi z oporem większość ludzi tradycyjnie czekała raczej na grupę chłopaków. Ale tam, gdzie udawało się wejść do środka, Zofia śpiewała z taką pasją i szczerością, że gospodarze odwdzięczali się jej szczodrze nie tylko złotówkami, ale też pierniczkami, sernikiem, mandarynkami. Najbardziej jednak wzruszało wszystkich niemowlę u jej boku. Ludzie od razu widzieli, że to nie z wyboru, lecz z przymusu kobieta z dzieckiem chodzi po kolędzie.

Chodzenie od willi do willi nie było najłatwiejsze. Zajrzyjmy jeszcze tam, na pewno mieszka jakiś bogacz, może coś ładnego wpadnie pomyślała Zofia, zerkając do kieszeni przyjemnie pełnej drobnych i banknotów. To dawało już choć minimum spokoju.

Może pokolęduję? zagadnęła, kiedy gospodarz zaprosił ją do środka. Ale późniejsze zachowanie mężczyzny zbiło ją z pantałyku. Kiedy Zofia weszła, spojrzał na nią tak, jakby zobaczył ducha. Przeniósł wzrok na dziecko. Zbladł, zachwiał się i bez słowa opadł na kanapę.

Agnieszka? szepnął.

Proszę? Nie, jestem Zofia Pewnie mnie pan z kimś pomylił.

Zofia Ale ty wyglądasz zupełnie jak moja żona mężczyzna z trudem wydobył z siebie słowa. I dziecko To dziewczynka?

Tak.

I ja miałem córeczkę Ale zginęły w wypadku samochodowym. Kilka dni temu śniło mi się, że wracają do mnie I nagle jesteś tu ty. Czy to naprawdę możliwe?

Ja nie wiem, co powiedzieć

Proszę wejdź, nie krępuj się. Opowiedz mi swoją historię

Na początku Zofia trochę się wystraszyła obcego faceta. Był zbyt przejęty, emocjonalny. Ale i tak nie miała, gdzie się podziać, więc weszła do przestronnego salonu, gdzie mężczyzna mieszkał samotnie. Od razu zauważyła na ścianie fotografię kobiety z dziewczynką żona rzeczywiście była do niej łudząco podobna.

I tak Zofia zaczęła opowiadać swoją historię. Mówiła szczerze, bez zahamowań, wywlekała najdrobniejsze szczegóły. W końcu znalazł się ktoś, komu naprawdę zależało, by jej wysłuchać. Mężczyzna milczał tylko, słuchał uważnie, czasem zerkał na śpiącą słodko Hanię, która przez sen się uśmiechała. Może czuła, że wróciła do domu tego, który wkrótce stanie się dla niej prawdziwie rodzinnym…