Miałem trzy długie związki w życiu. W każdej myślałem, że zostanę ojcem. I w każdej odszedłem, gdy rozmowy o dzieciach stawały się poważne. Pierwsza kobieta, z którą byłem, miała już małe dziecko. Miałem wtedy 27 lat. Na początku nawet mi to nie przeszkadzało. Przyzwyczaiłem się do jej trybu życia, grafiku dziecka, do nowych obowiązków. Gdy zaczęliśmy rozmawiać o wspólnym dziecku, minęły miesiące i nic się nie wydarzyło. Najpierw ona poszła do lekarza – wszystko było w porządku. Zaczęła pytać, czy ja się badałem. Odpowiadałem, że nie trzeba, że przyjdzie czas. Coraz częściej czułem się niekomfortowo… drażliwy… spięty. Zaczęliśmy się kłócić. W końcu po prostu odszedłem. Drugi związek był inny. Ona nie miała dzieci. Od początku wiedzieliśmy, że chcemy rodzinę. Próbowaliśmy przez lata. Każdy negatywny test zamykał mnie w sobie. Ona coraz częściej płakała. Ja unikałem tematu. Gdy zaproponowała, byśmy poszli razem do specjalisty, powiedziałem, że przesadza. Coraz częściej wracałem późno, coraz mniej mnie to wszystko interesowało. Po czterech latach się rozstaliśmy. Trzecia partnerka miała już dwóch nastoletnich synów. Od początku mówiła, że nie chce więcej dzieci. A jednak temat wrócił. Tym razem to ja go zacząłem – chciałem sobie udowodnić, że dam radę. I znowu – nic. Znowu czułem się nie na swoim miejscu, jakbym zajmował czyjeś miejsce. We wszystkich trzech związkach działo się coś podobnego. To nie było tylko rozczarowanie. To był strach – strach przed lekarzem i usłyszeniem, że to ze mną jest problem. Nigdy się nie zbadałem. Nigdy nie usłyszałem diagnozy. Wolałem odejść, niż usłyszeć prawdę, której być może bym nie wytrzymał. Dziś mam ponad czterdzieści lat. Widzę moje byłe partnerki z rodzinami, z dziećmi, które nie są moje. I czasem zastanawiam się, czy naprawdę odchodziłem, bo miałem dość… czy dlatego, że zabrakło mi odwagi zmierzyć się z tym, co mogło się wtedy ze mną dziać.

W życiu miałem trzy poważne związki. W każdej z tych relacji wierzyłem, że zostanę ojcem. Za każdym razem, gdy sprawy zaczynały być poważne, jeśli chodzi o dzieci, wycofywałem się i odchodziłem.

Pierwsza kobieta, z którą byłem, miała już małą córeczkę. Miałem wtedy 27 lat. Na początku w ogóle mi to nie przeszkadzało. Przyzwyczaiłem się do jej rytmu dnia, obowiązków, planu zajęć dziecka. Ale gdy zaczęliśmy rozmawiać o wspólnym dziecku, mijały kolejne miesiące i nic się nie działo. To ona pierwsza poszła do lekarza. Wszystko było w porządku. Później zaczęła dopytywać, czy ja zrobiłem badania. Odpowiadałem, że nie ma takiej potrzeby, że z czasem się uda. Ale coraz bardziej czułem się skrępowany drażliwy spięty. Zaczęliśmy się coraz częściej kłócić. Aż w końcu, pewnego dnia, po prostu się spakowałem i wyszedłem.

Drugi związek był inny. Tamta kobieta nie miała dzieci. Od początku oboje wiedzieliśmy, że chcemy stworzyć rodzinę. Minęły lata, wielokrotnie próbując mieć dziecko. Każdy negatywny test powodował, że zamykałem się w sobie. Ona coraz częściej płakała. Unikałem rozmów na ten temat. Gdy zaproponowała wizytę u specjalisty, powiedziałem jej, że przesadza. Z czasem coraz później wracałem do domu, traciłem zainteresowanie, miałem poczucie, że się duszę. Rozstaliśmy się po czterech latach.

Trzecia kobieta miała już dwóch nastoletnich synów. Od samego początku powiedziała mi, że jej wystarczy nie chce już więcej dzieci. Ale temat powrócił, tym razem z mojej strony. Chciałem sobie coś udowodnić. I znowu nic się nie wydarzyło. Zacząłem się czuć obco, tak jakbym zajmował w jej życiu miejsce, które mi się nie należy.

Wszystkie te historie były do siebie podobne. Łączyło je nie tylko rozczarowanie, ale przede wszystkim strach. Bałem się usiąść przed lekarzem i usłyszeć, że to ze mną jest problem.

Nigdy nie zrobiłem badań. Niczego sobie nie potwierdziłem ani nie wykluczyłem. Wolałem odejść, niż zmierzyć się z odpowiedzią, której nie jestem pewien, czy byłbym w stanie znieść.

Dziś mam ponad czterdzieści lat. Czasem widzę swoje byłe z ich nowymi rodzinami, z dziećmi, które nie są moje. I zastanawiam się, czy odchodziłem dlatego, że byłem już zmęczony czy może dlatego, że zabrakło mi odwagi, żeby zostać i stanąć twarzą w twarz z tym, co być może działo się ze mną.

Dziś wiem jedno: unikanie prawdy nigdy nie daje spokoju. Trzeba mieć odwagę zmierzyć się z własnymi słabościami inaczej nigdy nie przestaniemy przed nimi uciekać.