Słuchaj, kochana, mam taką historię, że nie wiesz, co bym powiedziała, jakby nie była nasza. Pewnego dnia, po tym jak nasz znajomy ten kawaler, co ostatnio ożenił się z Zosią, a ona odrzuciła, wpadł na pomysł, że lepiej mieć jakąś darmową usługę na starcie życia niż płacić za nią.
No i co, Kasia, co z tym? pytałaś, a ja od razu poczułam, że ten facet nie ma wątpliwości, że kobieta zawsze potrzebuje mężczyzny. Bo inaczej to wydaje się nie tak, i nikt by się nie przejmował. A samotność, wiesz, co to jest? dodałaś ze śmiechem, podając mu rękę i rozglądając się po pokoju.
Samotność to strach! rzuciła śmiejąc się Maria, nie zwracając uwagi na moje zamieszanie. To jak, kiedy chciałbyś komuś podać wodę, a dzieci już dawno odleciały gdzieś w niebo!
Gdzie? wykrzyknęłaś zdezorientowana.
Gdzie, gdzie w Krakowie! w końcu zrozumiałaś, że Maria nie ma zamiaru się śmiać, tylko po prostu się roześmiała. Ty chcesz wszystko, a ja cię tylko przytulam. Jedna rzecz ciężka, a druga dusza trochę zimna. Połączmy się, co? zasugerowała, patrząc na ciebie z uśmiechem.
Kasia była już od dziesięciu lat w rozwodzie. Jej dawny mąż, który kiedyś nazywał się “dobrym człowiekiem”, odszedł od niej ponad dziesięć lat temu. Pojawił się raz, ale to był jedynie przelotny wypadek. Gdy dowiedziała się o tym, postanowiła podwójnie przeżywać i w końcu w ogóle się poddała. Chociaż jej były mąż wciąż próbował jej udowadniać, że raz wystarczy i nic nie jest straszne, jeśli tego nie masz, Kasia nie mogła dłużej znosić tego wszystkiego. Rozwód w końcu się odbył.
Mąż po rozwodzie postąpił jak dżentelmen zostawił jej działkę, dwójkę dzieci pod opieką i własną farmę. Dzieci wyrosły i rozbiegły się po świecie. Syn mieszkał i pracował w Gdańsku, córka szybko wyszła za mąż i wyjechała za granicę. A Kasia została sama w małym, przytulnym mieszkaniu w centrum Warszawy.
Jednoosobowe życie jej nie przeszkadzało. Znalazła pracę, świetną profesję i dochód, który pozwalał jej żyć jak sobie wymarzyła, przyjmując przy tym dzieci i Marię na kawę. Mimo że nie była najinteligentniejsza, zawsze znajdowała sobie zajęcie i nie była nudna. Czytała dużo, pływała, chodziła na jogę, lubiła podróżować, a czasem jeździła na weekendy z przyjaciółmi. Po prostu żyła w swoim zadowoleniu.
Aż do tego momentu, kiedy Maria nie mogła już zdecydować, co zrobić ze swoją przyszłością
Słuchaj mnie, Kasiu. Facet jest spoko, ma sześćdziesiąt jeden lat, siedem lat różnicy między wami. Dom duży, piękny, gospodarstwo pełne. Krowy, kozy, świnie i kury nic nie brakuje! To zdrowe jedzenie, mleko, jajka, mięso. Przez sto lat będziesz żyła w dostatku! A facet jest sympatyczny, elegancki i wykształcony, gada po książkowo Kasia, spróbuj. Poznajmy się, co? namawiała Maria przy spotkaniu, aż Kasia nie mogła się oprzeć.
Dobrze, Maria, poznam cię z twoim sąsiadem, balagurem, nie ma sprawy. Ale wiesz, nie obiecałam nic. odparła Kasia.
Rzeczy nie zmieniają się same, jak mówią. I tak Maria nie odłożyła sprawy na później, a szybko zorganizowała spotkanie z kawalerem.
Kawaler okazał się być całkiem niczym. Statny, umięśniony, ubrany porządnie i estetycznie. Ręce pracujące, ale czyste, paznokcie zadbane. Prezentował się starannie, krótko mówiąc, nie za dużo gadki, ale przy tym nieśmiało i wesoło. Nie miał nic w ręku, ale był pewny siebie, a imię jego brzmiało Jan.
Pierwsze spotkanie było trochę niezręczne, ale po chwili Jan stał się obiektem ciekawości Kasi. Zaczęła myśleć, że może i ona potrzebuje kogoś, kto będzie przy niej, a Jan wydawał się być gotów na związek. Mimo że Jan był trochę nieśmiały, obiecał, że nie będzie szukał już żony, a tylko siłę w pracy.
Kasia napisała do Jana wiadomość, w której zaznaczyła, że nie chce już szukać kolejnych spotkań, bo nie ma takiej chęci i ich relacja się nie zmieniła na jego korzyść. Jan odbierał telefon kilka dni, a potem po kilku próbach zrozumiał, że nie jest już w stanie rozmawiać. W końcu Kasia wstała rano, zrobiła sobie śniadanie, umyła się i usiadła przy kawie z ciastkiem. Patrzyła w okno, myśląc, że dawno nie widziała dzieci, trzeba pojechać do syna, a córkę przywołać na dzień urodzin. Potrzebowała też kupić nową torbę i płaszcz. Musiała zadzwonić do Lenki, żeby umówić się na spotkanie.
W końcu zrozumiała, że wszystko może być trochę egoistyczne, ale zdrowy egoizm kobiecy jest potrzebny.
W sumie, Kasia ma piękną działkę w mieście, pracę, małą działkę pod ogród, w której latem sadzi warzywa, a zimą uprawia szparagi. Sama prowadzi gospodarstwo. Kupiła sobie samochód za osiem lat temu. Co z tym? Czy ma po co hodować świnie, kury, kozy i nie mieć nic? Musi jeszcze przyrządzić obiad mężowi, posprzątać, zrobić zakupy, a potem zadbać o całe gospodarstwo. Oczywiście dochód z tego biznesu jest przyzwoity, ale ona nie żyje w luksusie. Na emeryturę wyjdzie, przyjdzie jej trochę pieniędzy, ale ma też oszczędności. To wszystko jest potrzebne, żeby żyć wygodnie.
A na starość, kiedy będzie musiała gnąć się w ogrodzie, sadzić marchewkę i biegać po dwóch piętrach z trąbką czy to naprawdę jest dla niej? Rozmyślała, że zostawiła wszystko po drodze.
Mamusiu, nie bądź obrażona. Nie mam zamiaru przyjmować propozycji Jana, żeby iść za niego. Może ktoś inny znajdzie szczęście w takim pracowitym facetcie, ale ja nie potrzebuję tego. Poza tym Jan nie szuka żony, a szuka siły w pracy. powiedziała Kasia do Marii, zostając w swoim samotnym świecie.
W końcu Kasię nie ruszyło, że po spotkaniu z Janem nie znalazła nic nowego. Trochę płakała ze wstydu, ale pod wpływem obietnicy Katyniego, że nie będzie z nim rozmawiać, nie szukała już kolejnych kobiet. Działała na własną rękę, a przy tym wiedziała, że Jan nie potrzebowałby jej.
Kasia napisała do Jana wiadomość, że nie chce już spotkań, bo nie ma takiej woli i ich relacja już się zmieniła. Jan po kilku dniach odpowiedział, że nie chce już rozmawiać. Kasia wstała o ósmej rano, zrobiła sobie kawę i wypiła ją przy oknie, myśląc, że powinna zadzwonić do syna i córkę przywołać na urodziny. Potrzebuje kupić torbę i płaszcz, zadzwonić do Lenki, umówić się na spotkanie.
I tak, kochana, to już cała historia. Trzymaj się ciepło i pamiętaj, że czasem samotność to niekoniec, a dopiero początek czegoś lepszego.
