Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie będzie z tobą na ślubnym kobiercu. Wari ledwie stuknęło szesnaście lat, gdy straciła mamę. Ojciec już siedem lat temu wyjechał do pracy do miasta i słuch po nim zaginął. Nie daje znaku życia ani nie przysyła pieniędzy. Prawie cała wieś stanęła w dzień pogrzebu do pomocy – każdy, jak umiał. Ciocia Maria, chrzestna Wari, często do niej zaglądała, podpowiadała, co i jak zrobić. Gdy skończyła szkołę, zatrudnili ją na poczcie w sąsiedniej wiosce. Wara to dziewczyna silna, taka swojska, z rumianymi policzkami, jasnoszara bystra oczy, z okrągłą twarzą i długim, jasnym warkoczem do pasa. Najprzystojniejszym chłopakiem w wiosce uchodził Kamil. Odkąd dwa lata temu wrócił z wojska, dziewczyny nie dawały mu spokoju, nawet te miejskie, co latem przyjeżdżały na wieś, nie przechodziły obojętnie. Kamila stać by było nie na pracę szofera w wiosce, tylko na karierę filmową w Hollywood. Chłopak się jeszcze nie wyszalał, nie śpieszył mu się wybierać żonę. Pewnego dnia ciocia Maria przyszła do niego z prośbą, by pomógł Wari naprawić płot, bo się już sypał. Bez męskiej ręki na wsi ciężko żyć. Z ogródkiem Wara radziła sobie, ale dom i płot to już za dużo. Kamil bez słowa zgodził się pomóc. Przyszedł, obejrzał i zaczął dowodzić – to przynieś, to podaj, tam poleć. Wara wszystko mu nosiła bez szemrania. Jej policzki były wtedy jeszcze bardziej zarumienione, a warkocz plątał się z boku na bok. Chłopak się namęczył, a dziewczyna nakarmiła go solidnym barszczem i mocną herbatą. Sama patrzyła na niego, jak białymi, silnymi zębami odgryza czarny chleb. Trzy dni Kamil naprawiał płot, a czwartego przyszedł już w gości – znikąd. Wara nakarmiła go kolacją, od słowa do słowa został na noc. Potem zaczął przychodzić częściej. Wychodził przed świtem, żeby nikt nie widział. Tylko że na wsi nic się nie ukryje. – Oj, dziewczyno, na darmo go witasz, ślubu nie będzie – mówiła ciocia Maria – A nawet jak będzie, to się namęczysz z nim. Jak lato nadejdzie i zjadą się miejskie piękności, co zrobisz? Zazdrość cię zżerać będzie. Nie takiego ci chłopaka trzeba. Ale czy zakochana młodość słucha rozsądnej starszyzny? Niedługo potem Wara zrozumiała, że jest w ciąży. Najpierw myślała, że się rozchorowała czy zatruła, ale w końcu dotarło do niej: nosi pod sercem dziecko Kamila. Chodziło jej po głowie, żeby się go pozbyć, bo przecież za wcześnie jej na dziecko. Ale pomyślała, że może tak będzie lepiej. Nie będzie żyła sama. Mama ją wychowała, ona też sobie poradzi. Ojca przecież i tak nie było, same problemy z nim. Ludzie będą gadać, ale z czasem przestaną. Na wiosnę zrzuciła kożuch, a wtedy wszyscy we wsi zobaczyli już zostający brzuszek. Machali głową, gadając, że niedobrze się stało z dziewczyną. Kamil oczywiście zajrzał, żeby spytać, co zamierza. – A co mam zrobić? Urodzę. Nie musisz się martwić. Sama wychowam dziecko. Żyj jak dotąd – odparła, krzątając się przy piecu. Tylko czerwone blaski ognia tańczyły jej na policzkach. Kamil popatrzył z zachwytem, ale wyszedł. Sama wszystko postanowiła. Jak woda po gęsi. Przyszło lato, przyjechały miejskie piękności. Kamilowi przestało zależeć na Wary. Ona pracowała przy ogródku, a ciocia Maria pomagała jej w pieleniach. Z dużym brzuchem było ciężko, wodę z studni taszczyła pół wiadra naraz. Duży brzuszek, baby z wioski wróżyły jej mocnego chłopaka. – Kto się urodzi, tego Pan Bóg da – żartowała Wara. We wrześniu obudził ją nagły ból, jakby brzuch rozerwało. Ale szybko ustąpił. Kiedy wrócił, pobiegła do cioci Marii. Ta od razu zrozumiała, co się dzieje. – Już czas? Siadaj, zaraz wracam! Pobiegła do Kamila. Ten akurat miał ciężarówkę pod domem. Letnicy już wyjechali. Na złość, dzień wcześniej się mocno napił. Ciocia Maria musiała go rozbudzić. Kamil patrzył oszołomiony, nie rozumiał, co się dzieje. Gdy już zrozumiał, krzyknął: – Do szpitala mamy dziesięć kilometrów! Zanim po lekarza i z powrotem, to ona już urodzi. Zawieziemy ją od razu! Szykuj ją! – Na ciężarówce? Roztrzęsiesz ją, jeszcze po drodze będziesz dziecko wyjmował! – zawołała kobieta. – To pojedziesz z nami, na wszelki wypadek – zdecydował Kamil. Dwa kilometry dziurawą drogą jechał ostrożnie. Jedną kałużę ominie, wpycha się w następną. Ciocia Maria siedziała w skrzyni na worku. Do asfaltu ruszyli szybciej. Wara wyginała się na siedzeniu, zaciskała zęby, żeby nie jęczeć, a brzuch trzymała rękami. Kamil od razu wytrzeźwiał. Patrzył ukradkiem na Wary, a sam był blady na palcach, z których kości bieleją od ścisku kierownicy. Myślał o swoim. Zdążyli. Zostawili Wary w szpitalu i wrócili. Całą drogę ciocia Maria łajała Kamila: – Po co życie dziewczynie zniszczyłeś? Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty jej problemów dodałeś. Jak ona sobie da radę z dzieckiem? Zanim jeszcze dojechali do wioski, Wara już była mamą zdrowego, silnego chłopca. Następnego ranka przynieśli jej malucha do karmienia. Nie wiedziała, jak wziąć, jak przystawić do piersi. Patrzyła przerażona na czerwone, pomarszczone oblicze synka. Zacisnęła wargi i robiła, co jej kazali. A w sercu drżała z radości. Oglądała go, dmuchała na czoło, gdzie wystawały cienkie włoski – była szczęśliwa. – Przyjadą po ciebie? – zapytał surowy lekarz przed wypisem. Wara wzruszyła ramionami, pokręciła głową. – Raczej nie. Lekarz westchnął i wyszedł. Pielęgniarka owinęła malucha w szpitalny kocyk, żeby tylko do domu dowieźć. Kazała potem oddać. – Ferdek ze szpitalnym samochodem cię podwiezie do wioski. Nie będziesz z takim maleństwem jechać zwykłym autobusem – powiedziała z wyrzutem. Wara podziękowała. Szła korytarzem, głowa spuszczona, cała czerwona ze wstydu. Wracała samochodem, tuląc synka do piersi i martwiła się, jak teraz będą żyć. Zasiłek mizerny, szkoda jej siebie i niewinnego syna. Spojrzała na pomarszczoną buzię śpiącego maleństwa i serce wypełniła jej czułość. Odpędziła ciężkie myśli. Nagle samochód się zatrzymał. Wara z niepokojem spojrzała na Ferdka, nie za wysokiego, pięćdziesięcioletniego kierowcę. – Co się dzieje? – Dwa dni lało. Spójrz, jakie kałuże – ani przejechać, ani objechać. Utkniemy tutaj. Tylko ciężarówką albo traktorem się przedostaniesz. – Przepraszam. Niedaleko już, jakieś dwa kilometry zostało. Dasz radę dojść? – wskazał drogę, gdzie ogromna kałuża przypominała jezioro. Dziecko spało w ramionach. Siedząc trudno było je trzymać, a co dopiero iść taką drogą. Wara wysiadła, wygodniej uchwyciła synka i ruszyła brzegiem wielkiej kałuży – nogi brodziły po kostki w błocie, co rusz się ślizgała. Stare, rozchodzone buty chlupały. Szkoda, że nie miała gumowych do szpitala. Jeden but utknął w błocie, dziewczyna przystanęła, widząc, że nie wyciągnie go z dzieckiem na rękach. Poszła dalej w jednym bucie. Kiedy doszła do wioski, zapadł wieczór, stopy nie czuły już nic, była wyczerpana. Nawet nie była zaskoczona, że światło w oknach się paliło. Weszła na suche schody. Nogi zmarznięte, a z wysiłku cała zalana potem. Otworzyła drzwi chaty i zastygła. Pod ścianą stało łóżeczko dla niemowlaka, wózek i eleganckie ubranka dla dziecka. Przy stole Kamil spał z głową na rękach. Czy usłyszał, czy wyczuł spojrzenie – podniósł głowę. Wara rozczochrana i czerwona, prawie padała z dzieckiem w ramionach. Sukienka mokra, nogi po kolana w błocie, jeden but łatany drugi nie miał. Kamil, widząc to, rzucił się do niej, wziął dziecko i położył w kołysce. Potem do pieca, wyciągnął garnek z gorącą wodą. Posadził Wary, pomógł rozebrać, umyć nogi. Zanim jeszcze zdążyła się przebrać, na stole czekały już gotowane ziemniaki i dzbanek mleka. Dziecko zapłakało. Wara szybko do niego podeszła, wzięła na ręce i bez wstydu zaczęła karmić. – Jak go nazwałaś? – spytał Kamil ochrypłym głosem. – Sergiusz. Nie masz nic przeciwko? – spytała, podnosząc na niego jasne oka. Było w nich tyle tęsknoty i miłości, że Kamilowi ścisnęło się serce. – Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy chłopaka i od razu weźmiemy ślub. – Nie trzeba… – zaczęła Wara, patrząc na malucha. – Mój syn musi mieć ojca. Koniec z zabawą, dosyć tego. Nie wiem, jakim będę mężem, ale dziecka nie zostawię. Wara kiwnęła głową, nie patrząc mu w oczy. Za dwa lata mieli już córkę. Nazwali ją na cześć matki Wary – Nadzieją. Najważniejsze nie jest, jakie błędy popełnisz na początku życia, lecz że zawsze możesz je naprawić… Oto taka historia z życia wzięta. Napiszcie w komentarzach, co o niej sądzicie! Kliknijcie “lubię to”.