BEZ SERCA…
Kiedy wróciłem dziś wieczorem do mieszkania w blokach na warszawskim Mokotowie, moja żona Klaudia właśnie wróciła od fryzjerki. Skończyła niedawno 68 lat, lecz wciąż dba o siebie regularnie odwiedza mistrzynię fryzjerstwa, poprawia paznokcie i oddaje się drobnym zabiegom, które dodają jej sił witalnych oraz poprawiają humor.
Klaudziu, była u nas jakaś twoja kuzynka poinformowałem ją, kiedy weszła do przedpokoju. Powiedziałem, że wrócisz później. Obiecała jeszcze raz zajść.
Kuzynka? Przecież ja już nie mam rodziny. Pewnie piąta woda po kisielu, coś będzie chciała. Mogłeś powiedzieć, że wyjechałam za granicę. mruknęła niezadowolona.
No nie dramatyzuj… Nie ma co kłamać. Wydaje mi się, że naprawdę rodzina. Wysoka, postawna trochę przypomina twoją mamę, niech Bóg da jej niebo. Nie wygląda na żebraczkę. Ubrana bardzo elegancko próbowałem ją uspokoić.
Po około czterdziestu minutach ktoś zadzwonił do drzwi. Klaudia podeszła sama. Widzę, że faktycznie jest podobna do świętej pamięci teściowej: płaszcz z dobrego materiału, skórzane kozaki, rękawiczki, kolczyki w uszach z maleńkimi brylantami. Klaudia znała się na takich sprawach.
Zaprosiła kobietę do stołu, gdzie już stały ciasto i herbata.
Poznajmy się, skoro rodzina. Ja jestem Klaudia bez żadnych tytułów. Widzę, że jesteśmy w podobnym wieku. To mój mąż, Jerzy, a po której linii jesteśmy spokrewnione? zapytała żona.
Kobieta lekko się speszyła. Ja jestem Halina… Halina Władysławówna. Różnica wieku niewielka. Dnia 12 czerwca skończyłam pięćdziesiąt lat. Czy ta data coś pani mówi?
Klaudia zbladła.
Widzę, że pani pamięta. Tak, jestem pani córką. Proszę się nie martwić, nie chcę niczego. Chciałam tylko zobaczyć swoją matkę. Całe życie nie miałam pojęcia, dlaczego mama mnie nie kochała. Swoją drogą, już osiem lat nie żyje. Dlaczego kochał mnie tylko tata? Tata odszedł niedawno, dwa miesiące temu. W ostatnich chwilach zdradził mi prawdę o pani. Prosił, żeby mu pani wybaczyła, jeśli zdoła.
Nic nie rozumiem. Ty masz córkę? spytałem osłupiały tym odkryciem.
Widocznie mam. Potem Ci wyjaśnię odparła Klaudia.
To znaczy, że jesteś córką? Dobrze, zobaczyłaś? Jeśli myślisz, że będę żałować, prosić o przebaczenie nie będę. Nie czuję się winna. Mam nadzieję, że tata zdążył ci wszystko opowiedzieć. Jeśli liczysz na matczyną miłość, to przykro mi nie poczuję nawet odrobiny. Przepraszam.
Czy mogłabym jeszcze kiedyś odwiedzić panią? Mieszkam niedaleko, w podwarszawskim Piastowie. Mamy duży dom. Zapraszam z mężem do nas. Chciałam pokazać pani zdjęcia wnuka i prawnuczki, może spojrzy pani? zapytała nieśmiało Halina.
Nie, nie chcę. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie odpowiedziała szorstko Klaudia.
Zawołałem taksówkę dla Haliny i wyszedłem ją odprowadzić. Wróciłem do mieszkania, gdzie Klaudia już zdążyła posprzątać ze stołu i spokojnie oglądała telewizję.
Ty to masz charakter! Można by ci generałem być. Naprawdę nie masz serca? Zawsze podejrzewałem, że jesteś twarda i bezduszna, ale aż tak? powiedziałem.
Poznaliśmy się, kiedy miałam 28 lat, prawda? Powiem Ci coś, kochany mężu moją duszę dawno wycięto i podeptano.
Byłam dziewczyną z mazowieckiej wsi, całe życie marzyłam, żeby wyrwać się do miasta. Dlatego zawsze najlepiej się uczyłam, jedyna z klasy dostałam się na Politechnikę Warszawską.
Miałam siedemnaście lat, gdy poznałam Włodka. Kochałam go ponad wszystko. Był starszy prawie dwanaście lat, ale nie przeszkadzało mi to. Po biednym dzieciństwie w małej wiosce życie w Warszawie wydawało mi się jak bajka. Stypendium ledwo starczało na jedzenie, więc chętnie korzystałam z zaproszeń do kawiarni, na lody.
Nic mi nie obiecywał, ale wierzyłam, że skoro taka miłość, to na pewno mnie poślubi.
Pewnego wieczoru zaprosił mnie na działkę pod Pruszkowem i zgodziłam się bez namysłu. Myślałam, że skoro wszystko się stało, mam go już na zawsze. Spotkania na działce były coraz częstsze. Wkrótce okazało się, że przyjaźń owocuje i zostanę matką jego dziecka.
Gdy mu to powiedziałam, był bardzo szczęśliwy. Sama zapytałam, kiedy się pobierzemy skończyłam osiemnaście lat, można już w USC składać wniosek.
Ja ci kiedyś obiecałem małżeństwo? odpowiedział pytaniem.
Nie obiecałem i nie zamierzam. Zresztą jestem już żonaty… powiedział spokojnie.
A dziecko? A ja?
Jesteś młoda, zdrowa można by z ciebie Pomnik Dziewczyny z Wiosłem rzeźbić. W uczelni weźmiesz urlop dziekański, póki nie widać brzuszka, ucz się. Potem z żoną cię zabierzemy do siebie. Nam nie udaje się mieć dzieci własnych, może dlatego, że żona dużo starsza. Urodzisz, zabierzemy dziecko. Jak to załatwię, nie twoja sprawa. Ja nie jestem byle kim w urzędzie miasta. Żona kieruje oddziałem w szpitalu. O dziecko nie musisz się martwić. Po porodzie odpoczniesz i wrócisz na Politechnikę. Zapłacimy ci jeszcze.
Wtedy o surogatce nikt nawet nie słyszał. Pewnie byłam jedyną w kraju. Co miałam zrobić? Wrócić na wieś? Narazić rodzinę na wstyd?
Przed porodem mieszkałam u nich w willi. Żona Włodka nie odwiedzała mnie, może zazdrosna była. Córkę urodziłam w domu, położna przyjechała wszystko w porządku. Nie karmiłam jej piersią, dziecko zabrali od razu. Nigdy jej więcej nie widziałam. Po tygodniu delikatnie mnie odprawili. Włodek zostawił mi trochę pieniędzy kilka tysięcy złotych.
Wróciłam na uczelnię. Po studiach przeszłam do fabryki. Dali mi pokój w domu asystenckim. Najpierw pracowałam jako mistrz, potem starszy mistrz OTK.
Miałam wielu znajomych, ale nikt nie chciał mnie poślubić, aż pojawiłeś się ty. Miałam 28 lat, niby nie chciałam wychodzić za mąż, ale wypadało.
Co dalej, sam wiesz. Żyło nam się dobrze. Trzy samochody zmieniliśmy. Dom pełen po brzegi, działka wypielęgnowana. Co roku wyjazdy nad Bałtyk. Nasza fabryka w latach 90. przetrwała, bo tylko u nas w jednym dziale robili części do ciągników. Do dziś fabryka jest ogrodzona drutem kolczastym i wieżami strażniczymi.
Wyszliśmy na wcześniejszą emeryturę, wszystko mamy. Dzieci nie ma i dobrze. Patrzę teraz na to młode pokolenie… zakończyła swoją opowieść Klaudia.
Źle nam się żyło. Kochałem cię. Przez całe życie próbowałem ogrzać twoje serce, nie udało mi się. Dobrze, że nie mieliśmy dzieci, ale ty nawet kotka czy psa nie potrafiłaś przygarnąć. Siostra prosiła, żeby pomóc jej córce, nawet na tydzień nie przyjęłaś do siebie.
Dzisiaj przyjechała do ciebie córka. Twoja krew, a ty? Gdybym był młodszy, rozwiódłbym się z tobą. Teraz już za późno. Zimno z tobą, zimno powiedziałem.
Klaudia trochę się przestraszyła nigdy wcześniej nie mówiłem do niej tak ostro.
Jej spokojne życie zburzyła ta córka.
Przeniosłem się na działkę pod Piasecznem. Ostatnie lata mieszkam tam właściwie na stałe. Na działce mam trzy psy wszystkie uratowane szczeniaki i nie wiadomo ile kotów.
W domu bywam rzadko. Klaudia wie, że odwiedzam Halinę, jej córkę, z wszystkimi się tam zaprzyjaźniłem, dla prawnuczki oddałbym duszę.
Zawsze był trochę inny, niech tam myśli Klaudia.
Nie poczuła potrzeby, by lepiej poznać córkę, wnuka czy prawnuczkę.
Jeździ sama nad Bałtyk, odpoczywa, nabiera sił i czuje się wyśmienicie…
Dzisiaj, zapisując ten dzień w pamiętniku, wiem jedno: Najtrudniej w życiu nauczyć się prawdziwie kochać. Jeśli nie potrafisz pokochać nawet własnej krwi kim się stajesz? Wiem, że prawdziwe szczęście nie jest w domach, pieniądzach ani udanych urlopach. Najwięcej ciepła dają ci, którym je oddajesz.
