— Mamo, nie mogłem go zostawić — wyszeptał Nikita. Rozumiesz? Nie mogłem Nikita miał czternaście lat i cały świat był przeciwko niemu. Dokładniej — nikt go nie rozumiał. — Znowu ten łobuz! — mruczała ciotka Krysia z trzeciej klatki, szybko przechodząc na drugą stronę podwórka. — Wychowuje go sama matka. No i są efekty! A Nikita szedł obok, ręce w kieszeniach starych, podartych dżinsów, udawał, że nie słyszy. Choć słyszał. Mama pracowała — znów do późna. Na kuchennym stole kartka: „Kotlety w lodówce, odgrzej”. I cisza. Wieczna cisza. Teraz wracał ze szkoły, gdzie nauczyciele kolejny raz urządzili „rozmowę” na temat jego zachowania. Jakby nie wiedział, że jest dla wszystkich problemem. Wiedział. Ale co z tego? — Hej, chłopaku! — zawołał sąsiad pan Wiesiek z pierwszego piętra. — Widziałeś tu kulawego psa? Trzeba by go przepędzić. Nikita przystanął. Zajrzał. Przy śmietniku naprawdę leżał pies. Dorosły, rudy z białymi łatami. Leżał nieruchomo, tylko oczy śledziły ludzi. Mądre oczy. I smutne. — Niech go ktoś przepędzi! — przytaknęła ciotka Krysia. — Pewnie chory! Nikita podszedł bliżej. Pies się nie ruszył, tylko lekko machnął ogonem. Na tylnej łapie — rozszarpana rana pokryta krwią. — Czego stoisz? — rzucił zirytowany pan Wiesiek. — Weź kij i przepędź go! Wtedy coś w Nikicie pękło. — Tylko spróbujcie go dotknąć! — wypalił, zasłaniając psa swoim ciałem. — Nikomu nic złego nie robi! — Oho, nasz obrońca — zdziwił się pan Wiesiek. — I będę go bronił! — Nikita przykucnął obok psa, delikatnie wyciągnął rękę. Zwierzak obwąchał palce i polizał dłoń. Coś ciepłego rozlało się Nikicie w sercu. Po raz pierwszy od dawna ktoś był wobec niego życzliwy. — Chodź — wyszeptał psu. — Chodź ze mną. W domu zorganizował dla psa legowisko ze starych kurtek w kącie pokoju. Mama w pracy do nocy — nikt go nie będzie przeganiać i wyzywać od zarazy. Rana wyglądała źle. Nikita przeszukiwał internet, czytał o udzielaniu pierwszej pomocy zwierzętom. Marszczył się przy medycznych terminach, ale zapamiętywał każde słowo. — Trzeba przemyć wodą utlenioną — mamrotał, przekopując domową apteczkę. — Potem jod na brzegi. Tylko ostrożnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie wystawił poranioną łapę. Patrzył na Nikitę z wdzięcznością — tak, jak dawno nikt nie patrzył. — Jak masz na imię? — Nikita ostrożnie obwiązywał łapę. — Rudy jesteś. Rudy będziesz! Pies cicho szczeknął — jakby się zgodził. Wieczorem wróciła mama. Nikita przygotował się na awanturę, ale mama cicho obejrzała Rudego, dotknęła bandaż. — Sam opatrywałeś? — zapytała cicho. — Sam. Znalazłem w internecie instrukcje. — Co mu dasz jeść? — Coś wymyślę. Mama długo patrzyła na syna. Później — na psa, który polizał jej dłoń. — Jutro pójdziesz z nim do weterynarza — zdecydowała. — Zobaczymy, co z łapą. Imię już ma? — Rudy — rozpromienił się Nikita. Po raz pierwszy od miesięcy nie było między nimi muru niezrozumienia. Rano Nikita wstał godzinę wcześniej. Rudy próbował wstać, skomląc z bólu. — Leż, leż — uspokoił go Nikita. — Zaraz przyniosę wodę, jedzenie dam. Nie było żadnej psiej karmy. Dał ostatniego kotleta, chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale ostrożnie, wylizując każdy okruszek. W szkole Nikita po raz pierwszy od dawna nie pyskował nauczycielom. Myślał tylko o Rudym. Czy nie cierpi? Czy się nie nudzi? — Dziś jakiś inny jesteś — zdziwiła się wychowawczyni. Nikita wzruszył ramionami. Nie miał ochoty opowiadać — wyśmialiby go. Po lekcjach pędził do domu, ignorując niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym piskiem — już umiał chodzić na trzech łapach. — Na dwór chcesz? — zapytał Nikita, zawiązując prowizoryczną smycz z sznurka. — Ostrożnie, łapę oszczędzaj. Na podwórku działy się cuda. Ciotka Krysia, widząc ich, niemal się zakrztusiła pestkami: — On go naprawdę przyprowadził do domu! Nikita! Zwariowałeś?! — Co w tym dziwnego? — odpowiedział Nikita. — Leczę go. Wkrótce wyzdrowieje. — Leczy?! — podeszła sąsiadka. — A skąd masz pieniądze na lekarstwa? Kradniesz mamie? Nikita zacisnął pięści, ale się powstrzymał. Rudy przytulił się do jego nogi — jakby czuł napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje. Odkładałem ze śniadań — powiedział cicho. Pan Wiesiek pokręcił głową: — Chłopcze, wiesz, na co się zdecydowałeś? To żywe stworzenie. Trzeba je karmić, leczyć, wyprowadzać. Każdy dzień zaczynał się od spaceru. Rudy szybko zdrowiał, już biegał, choć kulejąc. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Dobry pies! Daj łapę! O tak! Sąsiedzi obserwowali z daleka. Jedni kręcili głową, inni się uśmiechali. Nikita nie widział nic poza wiernymi oczami Rudego. Zmieniał się. Powoli, ale wyraźnie. Przestał pyskować, zaczął sprzątać w domu, nawet oceny się poprawiły. Zyskał cel. I to był dopiero początek. Po trzech tygodniach wydarzyło się to, czego Nikita najbardziej się bał. Wracał z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła sfora bezpańskich psów. Pięć, sześć sztuk — z głodu, złe, ogień w oczach. Przywódca, wielki czarny pies, wyszczerzył zęby i ruszył naprzód. Rudy instynktownie schował się za plecy Nikity. Łapa jeszcze bolała, normalnie biegać nie mógł. Tamte wyczuły słabość. — Cofnijcie się! — krzyknął Nikita, wymachując smyczą. — Odejdźcie! Sfora nie ustępowała. Otaczała ich coraz ciaśniej. Czarny lider warczał coraz głośniej, gotowy do ataku. — Nikita! — z góry rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa i biegnij! To była ciotka Krysia wyglądająca przez okno. Za nią pojawiło się kilka twarzy sąsiadów. — Nie szarżuj, Nikita! — krzyczał pan Wiesiek. — Przecież on kuleje, nie da rady uciec! Nikita spojrzał na Rudego. Pies drżał, ale nie uciekał. Stał przy nodze właściciela, gotowy na wszystko. Czarny pies skoczył pierwszy. Nikita instynktownie zasłonił się rękami, ale ugryzienie trafiło w ramię. Ostre zęby przebiły kurtkę, sięgnęły skóry. A Rudy, mimo chorej łapy, mimo strachu — rzucił się bronić właściciela. Wczepił się zębami w nogę lidera, wisiał na niej całym ciałem. Rozpoczęła się walka. Nikita odpierał ataki pięściami, nogami, chronił Rudego przed kłami. Sam dostawał rany, podrapania, ale nie cofał się ani na chwilę. — Jezu, co tu się dzieje! — lamentowała z góry ciotka Krysia. — Wiesiek, zrób coś! Pan Wiesiek schodził po schodach, łapał kij, kawałek rury — co wpadło w dłonie. — Trzymaj się, chłopcze! — krzyczał. — Już pomagam! Nikita już padał pod naporem sfory, gdy usłyszał znajomy głos: — Wynocha stąd! To była mama. Wybiegła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Sfora odskoczyła, warcząc. — Wiesiek, chodź! — zawołała. Pan Wiesiek podbiegł z kijem, z góry zbiegło jeszcze kilku sąsiadów. Bezpańskie psy, widząc przewagę, rzuciły się do ucieczki. Nikita leżał na asfalcie, przyciskając do siebie Rudego. Oboje zakrwawieni, drżący — ale żywi. Cało. — Synku — mama przykucnęła obok, ostrożnie obejrzała rany. — Jak mi cię przestraszyłeś. — Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. — Rozumiem — odpowiedziała cicho. Ciotka Krysia zeszła na podwórko, podeszła bliżej. Patrzyła na Nikitę dziwnie, jakby widziała go pierwszy raz. — Chłopcze — wydusiła. — Mogłeś przez tego psa zginąć… — Nie „przez psa” — odezwał się niespodziewanie pan Wiesiek. — Dla przyjaciela. Rozumiesz różnicę, Krysiu? Sąsiadka skinęła głową. Po policzkach płynęły łzy. — Chodźmy do domu — powiedziała mama. — Trzeba opatrzyć rany. I Rudego też. Nikita z trudem się podniósł, wziął psa na ręce. Rudy cicho stękał, ale ogon lekko merdał — cieszył się, że właściciel był obok. — Zaczekajcie — zatrzymał ich pan Wiesiek. — Jutro do weterynarza jedziecie? — Jedziemy. — Podwiozę was samochodem. I za leczenie zapłacę — pies jest bohaterem. Nikita spojrzał zdumiony. — Dziękuję, panie Wiesku. Ale sam dam radę. — Nie dyskutuj. Potem odpracujesz — oddasz. A teraz… — poklepał chłopca po ramieniu. — Teraz jesteśmy z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi kiwali głowami. Minął miesiąc. Zwykły jesienny wieczór, Nikita wracał z weterynarii, gdzie pomagał wolontariuszom w weekendy. Rudy biegał przy nim — łapa zdrowa, kulawizna prawie minęła. — Nikita! — zawołała ciotka Krysia. — Zaczekaj! Chłopak zatrzymał się, gotów na kolejną reprymendę. Ale sąsiadka podała mu torbę z karmą. — Dla Rudego — powiedziała zawstydzona. — Dobra karma, droga. Tak o niego dbasz. — Dziękuję, ciociu Krysiu — szczerze odpowiedział Nikita. — Ale mamy karmę. Pracuję w lecznicy, pani doktor Anna płaci. — Weź jednak. Przyda się. W domu mama szykowała kolację. Na widok syna uśmiechnęła się: — Jak w klinice? Pani doktor zadowolona? — Mówi, że mam dobre ręce. I cierpliwość też. — Nikita pogłaskał Rudego. — Może zostanę weterynarzem. Poważnie myślę. — A szkoła? — Dobrze. Nawet pan Piotrowski od fizyki chwali. Mówi, że jestem skupiony. Mama skinęła głową. Syn przez ten miesiąc zmienił się nie do poznania. Nie pyskuje, pomaga w domu, nawet sąsiadów wita. I co najważniejsze — ma cel, marzenie. — Wiesz — powiedziała — jutro Wiesiek wpadnie. Chce zaproponować ci dodatkową pracę. U znajomego hodowcy, potrzebują pomocnika. Nikita rozpromienił się: — Naprawdę? Mogę Rudego zabrać? — Myślę, że tak. Jest już jak służbowy pies. Wieczorem Nikita siedział przed blokiem z Rudym. Ćwiczyli nową komendę — „pilnuj”. Pies uważnie wykonywał ćwiczenia, patrząc oddanymi oczami. Pan Wiesiek podszedł, usiadł obok. — Jutro jedziesz do hodowli? — Jadę. Z Rudym. — To idź spać wcześniej. Jutro ciężki dzień. Gdy pan Wiesiek poszedł, Nikita jeszcze chwilę siedział na ławce. Rudy położył łeb na kolanach właściciela, westchnął zadowolony. Odnaleźli siebie nawzajem. I już nigdy nie będą samotni.

Nie mogłem go zostawić, mamo wyszeptał Michał. Rozumiesz? Po prostu nie mogłem.

Michał miał czternaście lat i cały świat był przeciwko niemu. A raczej świat nie chciał go zrozumieć.

Znowu ten rozrabiaka! mruczała ciotka Klara z trzeciej klatki, szybko przechodząc na drugą stronę podwórka. Wychowuje go sama matka, to wszystko jasne!

A Michał szedł dalej, ręce głęboko wciskał w kieszenie podartych dżinsów i udawał, że nie słyszy. Chociaż słyszał wszystko.

Mama była w pracy znowu do późna. Na stole w kuchni leżała kartka: Kotlety są w lodówce, podgrzej sobie. I cisza. Zawsze ta sama cisza.

Teraz wracał ze szkoły, gdzie nauczyciele znów rozmawiali z nim o jego zachowaniu. Jakby nie wiedział, że stał się problemem dla wszystkich. Wiedział. Ale co z tego?

Ej, chłopcze! zawołał w jego stronę wujek Witek, sąsiad z pierwszego piętra. Widziałeś tu kulawą psa? Trzeba go przegonić.

Michał zatrzymał się. Rozejrzał.

Obok śmietników rzeczywiście leżał pies. Nie szczeniak, ale dorosły zwierzak, rudawy, z białymi łatami. Leżał bez ruchu, tylko oczy śledziły ludzi. Mądre, smutne spojrzenie.

Powinni go przegnać! wtórowała ciotka Klara. Pewnie chory!

Michał podszedł bliżej. Pies nie ruszył się, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie miał rozległą ranę, już z zakrzepłą krwią.

Na co czekasz? rzucił niecierpliwie wujek Witek. Weź kij, przepędź go!

I wtedy coś w Michałku pękło.

Tylko spróbujcie go tknąć! wykrzyknął ostro, zasłaniając psa własnym ciałem. Nikomu nie zrobił krzywdy!

No proszę, obrońca znalazł się wujek Witek był zaskoczony.

I będę go bronił! Michał przyklęknął przy psie, ostrożnie wyciągnął dłoń. Pies powąchał palce i cichutko polizał go po ręce.

Ciepło rozlało się w piersi chłopca. Pierwszy raz od dawna ktoś był wobec niego łagodny.

No chodź, wyszeptał młodemu przyjacielowi. Chodź ze mną.

W domu Michał ułożył dla psa legowisko z starych kurtek w kącie swojego pokoju. Mama w pracy do wieczora nikt nie wyproszy zarazy.

Rana na łapie wyglądała źle. Michał zanurkował w internet, szukając artykułów o pierwszej pomocy zwierzętom. Czytał, krzywiąc się na medyczne terminy, ale uczył się wytrwale wszystkiego.

Trzeba przemyć wodą utlenioną mruczał, szukając w domowej apteczce. Potem brzegi jodyną. Delikatnie, żeby nie bolało.

Pies leżał spokojnie, pozwalając dotknąć chorej łapy. Patrzył na Michała z wdzięcznością tak, jak dawno nikt na niego nie patrzył.

Jak się właściwie nazywasz? Michał ostrożnie bandażował ranę. Rudy jesteś. Rudziku cię nazwę pasuje?

Pies zaszczekał cicho, jakby się zgadzał.

Wieczorem przyszła mama. Michał szykował się na awanturę, ale ona bez słowa obejrzała Rudzika i sprawdziła bandaż.

Sam zakładałeś opatrunek? zapytała cicho.

Sam. Poczytałem w internecie, jak to zrobić dobrze.

A czym go nakarmisz?

Coś wymyślę.

Mama długo patrzyła na Michała. Potem na psa, który nieśmiało lizał ją po dłoni.

Jutro pójdziemy do weterynarza zdecydowała. Zobaczymy, co z łapą. Nazwy już masz?

Rudzik rozpromieniony Michał odpowiedział.

Po raz pierwszy od miesięcy między nimi nie było muru niezrozumienia.

Rano Michał wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudzik próbował wstać, mimo że piszczał z bólu.

Leż, leż uspokajał go Michał. Przyniosę ci wodę, dam coś do jedzenia.

Nie było żadnej psiej karmy. Chłopiec oddał ostatniego kotleta, rozmiękczył chleb w mleku. Rudzik jadł łapczywie, ale delikatnie, wylizując każdy okruszek.

W szkole Michał pierwszy raz od dawna nie pyszczył nauczycielom. Myślał tylko o jednym co u Rudzika? Czy go boli, czy się nie nudzi?

Jakiś inny dziś jesteś zdziwiła się wychowawczyni.

Michał tylko wzruszył ramionami. Nie chciał opowiadać wyśmieją.

Po szkole pędził do domu, nie zwracając uwagi na niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudzik przywitał go radosnym piskiem już mógł stać na trzech łapach.

Chcesz na dwór? Michał zrobił smycz z sznurka. Ale ostrożnie, dbaj o łapę.

Na podwórku wydarzyło się coś niezwykłego. Ciotka Klara, widząc ich razem, prawie zadławiła się pestkami słonecznika:

On go naprawdę do domu zabrał! Michał! Oszalałeś?!

A co w tym dziwnego? odpowiedział spokojnie chłopak. Leczę go. Niedługo wyzdrowieje.

Leczyć?! podeszła sąsiadka. A pieniądze na leki skąd masz? Od matki kradniesz?

Michał zacisnął pięści, ale się opanował. Rudzik przytulił się do jego nogi jakby czuł napięcie.

Nie kradnę. Własne oszczędności wydaję. Zbierałem ze śniadań powiedział cicho.

Wujek Witek pokręcił głową:

Chłopcze, wiesz, że wziąłeś odpowiedzialność za żywą istotę? To nie zabawka. Trzeba go karmić, leczyć, wychodzić z nim na spacery.

Każdy dzień zaczynał się od spaceru. Rudzik szybko dochodził do siebie, już zaczynał biegać, choć lekko kulejąc. Michał uczył go komend cierpliwie, godzinami.

Siad! Dobry pies! Daj łapę! Tak, właśnie tak!

Sąsiedzi obserwowali z daleka. Jedni kręcili głowami, inni się uśmiechali. Michał nie widział nikogo poza oddanymi oczami Rudzika.

Zmienił się. Nie od razu stopniowo. Przestał się kłócić, zaczął sprzątać, poprawił oceny. Miał cel. I to był dopiero początek.

Po trzech tygodniach wydarzyło się to, czego Michał najbardziej się obawiał.

Wracał z Rudzikiem z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła wataha bezpańskich psów. Pięć albo sześć złych, głodnych, z błyszczącymi ślepiami. Lider, ogromny czarny pies, wyszczerzył zęby i ruszył naprzód.

Rudzik instynktownie schował się za plecami Michała. Łapa wciąż bolała, nie był w stanie uciekać. Tamte poczuły słabość.

Z drogi! krzyknął Michał, wymachując smyczą. Idźcie stąd!

Ale wataha nie ustępowała. Okrążała ich. Czarny lider warczał coraz głośniej, gotowy do skoku.

Michałku! gdzieś z góry rozległ się kobiecy krzyk. Uciekaj! Zostaw psa, ratuj się!

To była ciotka Klara, wychylona z okna, za nią kilku sąsiadów.

Chłopcze, nie bądź bohaterem! wołał wujek Witek. On i tak nie ucieknie!

Michał spojrzał na Rudzika. Pies drżał, ale nie uciekał. Przytulił się do nogi, gotów dzielić z nim los.

Czarny pies rzucił się pierwszy. Michał odruchowo osłonił się rękami, ale ugryzienie trafiło w ramię. Ostro wbiły się kły, przecięły kurtkę i skórę.

A Rudzik, mimo chorej łapy, pomimo strachu rzucił się bronić pana. Ugryzł lidera w nogę, zawisł na niej całym ciałem.

Zaczęła się walka. Michał odpierał ataki rękami, nogami, próbował osłonić Rudzika przed kłami, sam zbierał rany, ale nie cofnął się ani na krok.

O Boże, co tu się dzieje! lamentowała ciotka Klara z góry. Witek, zrób coś!

Wujek Witek schodził schodami, łapał kij, żelazną rurę co się nawinęło.

Trzymaj się, chłopcze! krzyczał. Zaraz ci pomogę!

Michał chylił się pod naporem watahy, gdy usłyszał znajomy głos:

Wynocha!

To była mama. Wybiegła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha się cofnęła, warcząc.

Witek, pomożesz! zawołała.

Wujek Witek podbiegł z kijem, kilku sąsiadów też się zebrali. Bezpańskie psy zobaczywszy przewagę ludzi, uciekły.

Michał leżał na asfalcie, przytulając Rudzika. Obaj krwawili, obaj drżeli. Ale żyli. Byli cali.

Synku mama przykucnęła przy nim, oglądając rany. Przestraszyłeś mnie strasznie.

Nie mogłem go zostawić, mamo wyszeptał Michał. Rozumiesz? Nie mogłem.

Rozumiem odpowiedziała cicho.

Ciotka Klara zeszła na podwórko, podeszła bliżej. Patrzyła na Michała z takim zdziwieniem, jakby widziała go pierwszy raz.

Chłopcze wydukała. Mogłeś zginąć. Przez psa.

To nie przez psa niespodziewanie przerwał jej wujek Witek. Za przyjaciela. Czujesz różnicę, Klaro?

Sąsiadka po prostu kiwnęła głową. Łzy spływały jej po policzkach.

Chodźmy do domu odezwała się mama. Trzeba opatrzyć rany. Rudzika też.

Michał z trudem wstał, wziął psa na ręce. Rudzik cicho popiskiwał, ale ogon lekko się ruszał cieszył się, że pan jest przy nim.

Chwileczkę zatrzymał ich wujek Witek. Jutro jedziecie do weterynarza?

Tak, pojedziemy.

Zawiozę was. Samochodem. Za leczenie też zapłacę pies okazał się naprawdę dzielny.

Michał spojrzał na sąsiada ze zdziwieniem.

Dziękuję, wujku Witku. Ale poradzę sobie.

Nie dyskutuj. Odpłacisz kiedyś powiedział, klepiąc chłopca po ramieniu. A póki co spojrzał mu w oczy. Jesteśmy z ciebie dumni. Prawda?

Sąsiedzi zgodnie przytakiwali.

Minął miesiąc. Zwyczajny październikowy wieczór, Michał wracał z kliniki weterynaryjnej, gdzie pomagał jako wolontariusz w weekendy. Rudzik biegał obok łapka wyzdrowiała, prawie już nie kulał.

Michał! zawołała ciotka Klara. Poczekaj!

Chłopiec zatrzymał się, gotów na kolejną burę. Ale sąsiadka podała mu torbę z karmą.

To dla Rudzika powiedziała nieśmiało. Dobra, droga karma. Tak się o niego troszczysz.

Dziękuję, ciociu Klaro odpowiedział Michał szczerze. Ale mamy już karmę. Zaczynam dorabiać w klinice, doktor Anna Zawadzka płaci mi.

Weź, przyda się na przyszłość.

W domu mama szykowała kolację. Widząc syna, uśmiechnęła się:

Jak tam w klinice? Doktor Anna zadowolona z ciebie?

Mówi, że mam dobre ręce. I dużo cierpliwości. Michał pogłaskał Rudego po głowie. Może zostanę weterynarzem. Naprawdę o tym myślę.

A szkoła?

W porządku. Nawet pan Piotrowski z fizyki chwali mnie za skupienie.

Mama przytaknęła. W ciągu tego miesiąca syn zmienił się nie do poznania. Nie pyskował, pomagał w domu, witał się z sąsiadami. Ale najważniejsze miał cel. Marzenie.

Wiesz powiedziała jutro Witek przyjdzie. Ma dla ciebie jeszcze jedną pracę. U znajomego, który prowadzi hodowlę, poszukują pomocnika.

Michał rozpromienił się:

Naprawdę? Mogę zabrać Rudzika ze sobą?

Myślę, że tak. Przecież to niemal pies służbowy.

Wieczorem Michał siedział na podwórku z Rudzikiem. Ćwiczyli nową komendę pilnuj. Pies pilnie wykonywał polecenia, spoglądając w pana z oddaniem.

Wujek Witek podszedł, przysiadł na ławce obok.

Jutro na pewno jedziesz do hodowli?

Tak. Z Rudzikiem.

To połóż się wcześnie. Ciężki dzień przed tobą.

Gdy Witek poszedł, Michał jeszcze chwilę siedział pod blokiem. Rudzik położył pysk na kolanach pana, westchnął z zadowoleniem.

Odnaleźli się. I już nigdy nie będą samotni.