Znowu do niej – Znowu do niej idziesz? Marzena zadała pytanie, choć odpowiedź była oczywista. Darek skinął głową, nie podnosząc wzroku. Naciągnął kurtkę, sprawdził kieszenie – klucze, telefon, portfel. Wszystko jest. Można wychodzić. Marzena czekała. Na słowo chociaż. Choćby „przepraszam” albo „zaraz wrócę”. Ale Darek po prostu otworzył drzwi i wyszedł. Zamek cicho kliknął, jakby przepraszał za właściciela. Marzena podeszła do okna. Podwórko w dole tonęło w mdłym blasku latarni, łatwo dostrzegła znajomą sylwetkę. Darek szedł szybko, zdecydowanie. Jak ktoś, kto doskonale wie, dokąd zmierza. Do niej. Do Agaty. Do ich siedmioletniej Zuzi. Marzena położyła czoło na zimnej szybie. …Przecież wiedziała. Od samego początku wiedziała, na co się pisze. Gdy się poznali, Darek był żonaty. Formalnie. Wspólne mieszkanie, dziecko, stempel w dowodzie. Ale z Agatą już nie mieszkał – wynajmował pokój, wpadał tylko dla córki. „Ona mnie zdradziła – mówił Darek. – Nie mogłem wybaczyć. Wniosłem o rozwód”. A Marzena uwierzyła. Bo chciała wierzyć. Bo zakochała się – głupio, desperacko, jak nastolatka. Spotkania w kawiarniach, nocne rozmowy przez telefon, pierwszy pocałunek pod jej blokiem w deszczu. Darek patrzył na nią jakby była jedyną kobietą na świecie. Rozwód. Ich ślub. Nowe mieszkanie, wspólne plany, rozmowy o przyszłości. A potem zaczęło się. Najpierw telefony. „Darek, przywieź Zuzi lekarstwo, jest chora.” „Darek, cieknie kran, nie wiem co robić.” „Darek, córka płacze, chce cię zobaczyć, przyjedź teraz.” Darek zawsze jechał. Za każdym razem. Marzena starała się rozumieć. Dziecko – rzecz święta. Córka nie winna, że rodzice się rozstali. Oczywiście, powinien być obecny, pomagać, brać udział. Czasem Darek słuchał jej, próbował stawiać granice byłej żonie. Ale Agata zmieniała taktykę. „Nie przyjeżdżaj na weekend. Zuzia nie chce cię widzieć.” „Nie dzwoń, stresujesz ją.” „Pytała, dlaczego tata nas zostawił. Nie wiedziałam co odpowiedzieć.” I Darek łamał się. Za każdym razem. Gdy próbował odmówić kolejnej „nagłej” prośbie – Agata trafiała w czuły punkt. Po tygodniu Zuzia zaczynała powtarzać mamine słowa: „Nie kochasz nas. Wybrałeś inną panią. Nie chcę cię widzieć.” Siedmiolatka sama by takich słów nie wymyśliła. Darek wracał z tych rozmów zgaszony, przytłoczony, winny. I znowu biegł na każde wezwanie byłej – byle córka się nie odwracała, nie patrzyła obcymi, zimnymi oczami. Marzena rozumiała. Naprawdę. Ale była już zmęczona. Sylwetka Darka zniknęła za rogiem bloku. Marzena oderwała czoło od szyby, odruchowo przetarła skórę – została na niej czerwawa smuga. Puste mieszkanie przytłaczało. Zegar pokazywał prawie północ, gdy w zamku obrócił się klucz. Marzena siedziała w kuchni, przed nią dawno wystygła herbata. Nawet jej nie tknęła – tylko patrzyła, jak na powierzchni rozchodzi się ciemny kożuch. Trzy godziny. Trzy godziny czekała, wsłuchując się w każdy odgłos na klatce. Darek wszedł cicho, zdjął kurtkę, zawiesił na haczyku. Poruszał się ostrożnie, jak ktoś, kto chce przemknąć niezauważony. – Co tym razem się stało? Marzena zdziwiła się, jak spokojnie zabrzmiało jej pytanie. Trzy godziny ćwiczyła tę kwestię i do północy wszystkie emocje jakby wypaliły się w środku. Darek zamilkł na chwilę. – Padł piecyk. Musiałem go naprawić. Marzena powoli podniosła wzrok. Stał w przejściu do kuchni, niepewnie, patrząc gdzieś poza nią, w ciemne okno. – Przecież nie umiesz naprawiać piecyków. – Wezwałem fachowca. – Musiałeś czekać tam? Nie mogłeś załatwić tego stąd? Przez telefon? Darek zmarszczył się, skrzyżował ręce. Milczenie stało się gęste i nieprzyjemne. – Może ty wciąż ją kochasz? Teraz naprawdę spojrzał. Ostre, urażone spojrzenie. – Co ty opowiadasz? Wszystko robię dla Zuzi! Dla niej! Po co tu w ogóle mieszasz Agatę? Wszedł do kuchni, Marzena mimowolnie odsunęła się razem z krzesłem. – Przecież wiedziałaś, gdy zaczynaliśmy, że będę musiał tam bywać. Wiedziałaś, że mam córkę. I co teraz? Za każdym razem będziesz robić sceny, gdy pojadę do dziecka? Zatkany gardło. Marzena chciała odpowiedzieć stanowczo, godnie, ale zamiast tego poczuła pieczenie pod powiekami i po policzku popłynęła łza. – Myślałam… – przerwała, przełykając ślinę. – Myślałam, że chociaż będziesz udawał, że mnie kochasz. Choćby odgrywał. – Marzena, skończ już… – Mam dość! – głos zadrżał, przeszedł w krzyk i Marzena sama się przestraszyła tego dźwięku. – Mam dość bycia nawet nie na drugim! Na trzecim miejscu! Za twoją byłą, jej fochami, za piecykiem zepsutym o północy! Darek uderzył dłonią w futrynę drzwi. – Czego ode mnie chcesz?! Żebym zostawił córkę? Przestał do niej jeździć? – Chcę, żebyś choć raz wybrał mnie! – Marzena wstała, filiżanka się zachwiała, herbata rozlała się po stole. – Żebyś raz powiedział „nie”! Nie mnie, jej! Agacie! – Mam dość twoich histerii! Darek chwycił kurtkę z haczyka. – Gdzie idziesz? Zamiast odpowiedzi trzask drzwi. Marzena stała na kuchni, herbata kapała ze stołu na linoleum, a w uszach wciąż dźwięczało echo kłótni. Chwyciła telefon, wybrała jego numer. Jeden sygnał, drugi, trzeci. „Abonent niedostępny”. Jeszcze raz. I jeszcze. Cisza. Marzena powoli usiadła na krześle, przytuliła telefon do piersi. Gdzie on poszedł? Do niej? Znowu do niej? Czy może błąka się po nocnym mieście, rozzłoszczony i urażony? Nie wiedziała. To było najgorsze. Noc ciągnęła się bez końca. Marzena siedziała na łóżku, telefon w dłoni – ekran gasł, znów się zapalał. Wybierała numer, słuchała sygnałów, rozłączała. Pisała smsy: „Gdzie jesteś?”. Potem: „Odpowiedz, proszę”. I jeszcze: „Boje się”. Wysyłała – i patrzyła na szare ptaszki. Niedostarczone. Albo dostarczone, ale nieprzeczytane. Jaka właściwie różnica. Koło czwartej rano przestała płakać. Łzy wypaliły się gdzieś w środku, pozostawiając dziwną, głuchą pustkę. Wstała, zapaliła światło w sypialni i otworzyła szafę. Dość. Wystarczy. Walizka znalazła się na pawlaczu, zakurzona, z oderwaną naklejką z dawnej podróży. Marzena rzuciła ją na łóżko i zaczęła pakować rzeczy. Swetry, jeansy, bielizna. Bez segregowania, bez namysłu – po prostu wrzucała wszystko, co wpadło w ręce. Jeśli jemu obojętne – jej też. Niech wraca do pustego mieszkania. Niech szuka, wydzwania, pisze esemesy, których ona nie przeczyta. Niech zrozumie, jak to jest. O szóstej rano Marzena stała w przedpokoju. Dwie walizki, torba przez ramię, kurtka niedopinana – jedna poła dłuższa niż druga. Patrzyła na pęk kluczy w ręku. Trzeba zdjąć swój, zostawić na szafce. Palce drżały. Nawijała kółko, próbowała zahaczyć paznokciem, ale klucz nie dawał się usunąć, ręce latały, a pod powiekami znów zbierały się łzy – skąd, skąd one jeszcze mogą płynąć… – A niech to! Pęk kluczy upadł na podłogę, zadźwięczał o kafelki. Marzena patrzyła na niego chwilę, dwie – aż nagle osunęła się na walizce, objęła kolana i rozpłakała się. Głośno, nieładnie, z szlochaniem i spazmatycznym łapaniem powietrza, jak dziecko, które stłukło mamie ulubiony wazon i myśli, że świat się wali. Nie usłyszała, jak otworzyły się drzwi. – Marzena… Darek ukląkł przy niej, prosto na zimnych kafelkach w przedpokoju. Pachniał dymem i nocnym miastem. – Przepraszam, Marzenka. Przepraszam cię, naprawdę. Podniosła głowę. Twarz zaczerwieniona, zalana łzami, tusz rozmazany. Darek ostrożnie ujął jej dłonie. – Byłem u mamy. Całą noc. Dała mi… porządny wykład. Marzena milczała. Patrzyła, nie wiedząc, czy może uwierzyć. – Złożę wniosek do sądu. Ustalimy jasny grafik kontaktów z Zuzią. Oficjalnie, przez komornika, jak trzeba. Już więcej nie będzie mogła… nie będzie mogła mną tak sterować, nastawiać córki przeciwko mnie. Darek mocniej uścisnął jej dłonie. – Wybieram ciebie, Marzeno. Słyszysz? Ciebie. Ty jesteś moją rodziną. W jej sercu coś zadrżało. Mały kiełek nadziei, uparty i głupi, którego całą noc próbowała wyrwać z korzeniami. – Naprawdę? – Naprawdę. Marzena zamknęła oczy. Uwierzy Darkowi. Uwierz ostatni raz. A potem… czas pokaże.