Ciociu Haniu, czy możesz mi pomóc z matematyką? wyszeptał Alek, patrząc z nadzieją na narzeczoną ojca. Jutro mam sprawdzian, a tata wróci z pracy dopiero wieczorem.
Aleczku, nie mam teraz czasu odpowiedziała kobieta, nawet nie podnosząc wzroku znad laptopa. Za dwa tygodnie mamy ślub, jeszcze tyle spraw do załatwienia. Chyba chcesz, żeby nasz ślub z Twoim tatą był idealny?
Chcę odparł smutno chłopiec i pokuśtykał do swojego pokoju. Hania nie budziła w nim sympatii, lecz widząc szczęście ojca, postanowił zacisnąć zęby.
Mama Alka była ciężko chora i nie mogła się już nim opiekować.
Ośmiolatek nie powinien patrzeć na cierpienie swojej mamy!
Tak mówił Jerzy, tata Alka, gdy zabierał go do siebie. Przyszła żona Jerzego nie była zachwycona, ale nie podnosiła ręki na los. Kłócić się ze swoim narzeczonym tuż przed ślubem? Nie, uznała, że to nie najlepszy czas.
Przy Jerzym Hania odgrywała troskliwą i współczującą kobietę, która bardzo żałuje chłopca. Ale gdy tylko zostawała sama z Alkiem, znikała cała troska. On cudze dziecko kompletnie jej nie interesował.
Kilka dni przed ślubem komputer Jerzego odmówił współpracy, więc skorzystał on z laptopa Hani. Chciał tylko wysłać ważnego maila w przeglądarce. Niestety, coś podkusiło go, by rzucić okiem w historię wyszukiwania.
Twarz Jerzego ciemniała z minuty na minutę. Zatrzasnął gwałtownie klapę laptopa i wszedł do salonu, gdzie Hania brała właśnie udział w telewizyjnym talk-show.
Co to za głupie pomysły z domem dziecka dla mojego syna?! warknął, ledwo powstrzymując złość.
O czym ty mówisz? zmarszczyła brwi Hania. Miałeś tylko maila wysłać, a jednak pogrzebałeś w moich sprawach? W ogóle ci nie wstyd?
Odpowiedz na pytanie Jerzy nie reagował na pretensje. Kto dał ci prawo decydować o cudzym dziecku?
Właśnie, że cudzym! Hania rzuciła pilotem o kanapę. Będziemy mieli własne dzieci nasze. A Alek będzie tylko przeszkadzał. Ledwo się uczy, jedynki i dwójki… Jaki przykład da twoim przyszłym dzieciom?
On przeżywa dramat! Matka umiera, został wyrwany z domu! Jest mu ciężko, a ty zamiast mu pomóc, knujesz jak się go pozbyć! Jerzy krzyczał. Dobrze, że Alek był wtedy w szkole.
Nie podnoś na mnie głosu! oburzyła się kobieta. To nie mój obowiązek wychowywać twojego syna. Ma babcię, niech ją zabierze, jeśli ci ten pomysł nie pasuje.
Kiedy zamierzałaś mnie o tym wszystkim poinformować? zapytał Jerzy. Tydzień po ślubie? Miesiąc?
A po co zwlekać, powiem za dwa dni powiedziała bez cienia skruchy Hania. Wszystko już mam załatwione, moja znajoma w opiece społecznej pomoże. Chłopak tam będzie miał lepiej.
Zapamiętaj sobie powiedział Jerzy cicho, nagle bardzo spokojnie nigdy nie zdradzę syna. Kocham go ponad wszystko.
A ja? zawołała Hania. Ja cię nie obchodzę? Może mnie nie kochasz? Patrz, ja nie chcę, żeby twój syn mieszkał z nami po ślubie. Wybieraj: on albo ja.
On powiedział Jerzy bez wahania. Kobietę mogę znaleźć wszędzie. Syn jest tylko jeden.
Kobietę? Znaleźć? Kto na ciebie spojrzy, oprócz mnie? Hania aż dygotała z gniewu I myślisz, że inna pokocha twojego synka? Błagam cię! Obce dzieci nikogo nie obchodzą!
Masz godzinę, żeby się spakować i wyjść z mieszkania. Prezenty też możesz wziąć, nie żal mi. Jerzy założył kurtkę. Stojąc już w drzwiach, powiedział cicho Nie chcę cię tu więcej widzieć. Myślałaś, że jestem zakochany? Myliłaś się. Szukałem nowej mamy dla Alka, tyle.
Jerzy, a co ze ślubem? Hania była w szoku. Była pewna, że on zaraz zacznie przepraszać i zgodzi się na jej warunki, ale… on ją wyrzucał?
Nie rozumiesz? uśmiechnął się smutno Jerzy. Ślubu nie będzie. Wybrałem nie ciebie. Pakuj się. Jeśli wrócę, a ty tu dalej jesteś, nie będę uprzejmy.
Trzasnęły drzwi. Hania opadła bez sił na kanapę, nie wiedząc co zrobić. Dla niej to mieszkanie już było jej i nie chciała go opuszczać.
Zadzwonił domofon. Hania zerwała się, z nadzieją, że Jerzy wrócił i śmieje się z nią. Przecież ją kocha… Przecież nie zostawi…
Przesyłka dla pani oznajmił kurier. Proszę podpisać się tu.
Niemal złamała długopis ze złości, parafując dokument. Chłopak spojrzał na nią dziwnie i od razu wyszedł.
W pudle, złośliwie migocząc, leżała biała suknia ślubna, bardzo droga. Hania wzgardliwie ją rzuciła na podłogę i rozdeptała, niszcząc ją całkiem.
Zła, wyciągnęła komórkę, wybierając numer przyjaciółki i wyciągnęła starą walizkę z pawlacza.
Co się stało? zaspany głos odpowiedział przez telefon. Sama nie śpisz i jeszcze mi przeszkadzasz. Stres przed ślubem?
Ślubu nie będzie! wysyczała Hania, przełączając rozmowę na tryb głośnomówiący Pakuję się. Przyjedziesz po mnie?
Co? w głosie przyjaciółki pojawiła się powaga. On cię skrzywdził?
Jeszcze jak! jęknęła Hania i streściła cały ich ostatni dialog. Przyjaciółka milczała. Halo, śpisz?
Naprawdę chciałaś się pozbyć tego chłopca?
Oczywiście, po co mi on, prychnęła Hania sama bym miała dziecko.
Wiesz co po chwili odparła koleżanka Nie rozumiem cię i nie zamierzam. Nigdy nie sądziłam, że jesteś do tego zdolna.
A mnie to nie obchodzi rzuciła Hania, upychając rzeczy w walizce Przyjedziesz?
Nie. padło twardo. Dzwoń do kogoś innego.
No to świetnie Wezwę taxi
***********************************************
Jerzy odebrał syna ze szkoły i poszli razem do parku karmić gołębie. Chłopiec cieszył się z obecności ojca, choć zawahał się i zapytał:
Nie musisz pomagać cioci Hani przy ślubie? zaraz ucichł, gotowy usłyszeć, że tak i wrócą do domu
Nie muszę odparł Jerzy ku zdziwieniu syna. Ślubu nie będzie. Smutno ci będzie, jak Hania nie zamieszka z nami?
Wcale nie odpowiedział Alek z szerokim uśmiechem. Szczerze mówiąc, bardzo się cieszę. Ona wcale mnie nie chciała.
Damy sobie radę we dwóch przytulił go Jerzy. A potem, kto wie Może znajdzie się kiedyś kobieta, która pokocha ciebie jak własnego synaAlek zerknął na ojca, ściskając go za rękę, jakby nie do końca wierzył, że wszystko naprawdę się zmieniło na lepsze. Gołębie wokół nich biły skrzydłami, walcząc o kawałki bułki, a popołudniowe słońce rzucało na trawę miękkie światło.
Tato a czy mama będzie wiedziała, że tu z tobą jestem? zapytał cicho.
Jerzy spojrzał w oczy synka i skinął głową z łagodnym uśmiechem. Jestem pewien, że wie. I że się o ciebie nie martwi.
Usiedli razem w ciszy, obserwując ptaki i mijających ich ludzi. Po chwili Jerzy odwrócił się do Alka.
Będziemy drużyną. Tylko my dwaj. I obiecuję ci zawsze wybiorę ciebie. Zawsze.
Wtedy Alek odetchnął głęboko i poczuł, jak ciężar z jego ramion znika. Po raz pierwszy od miesięcy poczuł się naprawdę bezpieczny.
To może dzisiaj razem nauczymy się tej matematyki? zaproponował Jerzy.
Chłopiec uśmiechnął się szeroko, patrząc ojcu prosto w oczy.
Chcę. Ale potem zrobimy kakao i opowiesz mi, jak się poznaliście z mamą. Dobrze?
Jerzy przytaknął, a jego serce po raz pierwszy od dawna przepełniła prawdziwa nadzieja. Wrócili do domu, trzymając się za ręce, gotowi razem przetrwać wszystko. I choć życie miało jeszcze wiele przeszkód, obaj wiedzieli, że od teraz już nic ich nie rozdzieli.
A kiedy wieczorem Alek zasypiał, tata siedział obok, trzymając go za dłoń. Wśród ciszy słychać było tylko spokojny oddech dziecka i cichy, szczery szept:
Kocham cię, synku.
I przez chwilę cały świat wydawał się doskonały.
