Tato, poznaj, to moja przyszła żona, a Twoja synowa, Weronika! promieniał szczęściem Borys.
Kto?! z niedowierzaniem zapytał profesor, doktor nauk Roman Feliński. Jeśli to żart, to mało śmieszny!
Mężczyzna z niechęcią przyglądał się paznokciom na szorstkich palcach synowej. Wydawało mu się, że ta dziewczyna nie znała pojęcia wody i mydła. Poza tym jak inaczej wytłumaczyć zaschnięty brud pod paznokciami?
Boże, jak dobrze, że moja Lusia nie dożyła takiego wstydu! Staraliśmy się przecież, by nasz nieudacznik przyswoił najlepsze maniery przemknęło mu przez myśl.
To nie żart! wykrzyknął odważnie Borys. Weronika zostanie u nas, a za trzy miesiące bierzemy ślub. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w ślubie syna, dam sobie radę bez Ciebie!
Dzień dobry! uśmiechnęła się Weronika i weszła z pewnością siebie do kuchni. Tu są pierogi, konfitura malinowa, suszone grzyby wyliczała przyniesione produkty, które wyciągała ze zniszczonej torby.
Roman Feliński złapał się za serce, widząc, jak Weronika zniszczyła śnieżnobiałą, ręcznie haftowaną serwetę rozlaną konfiturą.
Borys! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość mnie, to przestań To zbyt okrutne! Z jakiej wsi przyprowadziłeś tę prostaczkę? Nie pozwolę jej mieszkać w naszym domu! krzyczał zrozpaczony profesor.
Kocham Weronikę. Moja żona ma prawo mieszkać na moim metrażu! parsknął z ironią chłopak.
Roman Feliński uświadomił sobie, że syn z niego zakpił. Już nie wdając się w dyskusje, mężczyzna odszedł w ciszy do swojego pokoju.
Od jakiegoś czasu relacje z synem zupełnie się popsuły. Po śmierci matki Borys stał się nie do opanowania: rzucił studia, był nieuprzejmy wobec ojca i prowadził trywialne, lekkomyślne życie.
Roman liczył, że syn kiedyś się zmieni. Że znowu będzie rozsądny, dobry. Ale z każdym dniem Borys oddalał się coraz bardziej. Dzisiaj jeszcze, przyprowadził do domu tę dziewczynę ze wsi. Wiedział przecież, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru, dlatego przyprowadził kogo popadnie
Wkrótce Borys i Weronika pobrali się. Roman Feliński odmówił uczestnictwa w ślubie, nie chciał przyjąć niechcianej synowej. Ogarniało go złość, że miejsce Lusi wzorowej pani domu, żony i matki zajęła ta prymitywna dziewczyna, która nie potrafiła złożyć nawet dwóch zdań.
Weronika zdawała się nie zauważać chłodnego stosunku teścia, próbowała mu we wszystkim dogodzić, lecz tylko pogarszała sprawę. Profesor zamiast zauważyć jej starania, widział tylko jej brak wykształcenia i fatalne maniery.
Borys, nacieszywszy się rolą wzorowego męża, wrócił do picia i zabawy. Ojciec często słyszał kłótnie młodych i tylko cieszył się, mając nadzieję, że Weronika wyprowadzi się na zawsze.
Panie Romanie! wpadła kiedyś zapłakana synowa. Borys żąda rozwodu, wyrzuca mnie z domu, a ja jestem w ciąży!
Po pierwsze, czemu na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna Jedź tam, skąd przyjechałaś. A to, że jesteś w ciąży, nie daje Ci prawa zostać po rozwodzie. Wybacz, ale nie będę się wtrącać w Wasze sprawy powiedział, a w duchu cieszył się, że wreszcie pozbędzie się natrętnej synowej.
Weronika rozpłakała się w rozpaczy i poszła pakować rzeczy. Nie rozumiała, czemu teść znienawidził ją od pierwszego spotkania, dlaczego Borys potraktował ją jak psa, a potem wyrzucił na bruk. No i co z tego, że była ze wsi? Ona też miała uczucia
***
Minęło osiem lat Roman Feliński mieszkał w domu spokojnej starości. Starszy mężczyzna bardzo podupadł na zdrowiu przez ostatnie lata. Oczywiście, Borys natychmiast to wykorzystał i szybciutko umieścił ojca, by odciążyć się od kłopotów.
Starzec pogodził się ze swoim losem rozumiał, że nie ma wyboru. Przez całe życie uczył tysięcy ludzi szacunku, miłości, troski. Do dziś otrzymywał listy z podziękowaniami od byłych uczniów A jednak własnego syna nie potrafił wychować na człowieka.
Roman, masz gości zawołał współlokator, wracając ze spaceru.
Kto? Borys? wyrwało się starcowi, choć wiedział, że to niemożliwe. Syn nigdy do niego nie przyjedzie, za bardzo go nienawidzi
Nie wiem. Pielęgniarka zawołała, żebyś poszedł. Czego siedzisz? Leć szybko! zachęcił go sąsiad.
Roman wziął laskę i powoli wyszedł z ciasnego, dusznego pokoiku. Schodząc schodami, z daleka ją dostrzegł od razu poznał, mimo upływu lat.
Dzień dobry, Weroniko powiedział cicho, opuszczając głowę. Chyba wciąż czuł się winny wobec tej szczerej, zwyczajnej kobiety, której nie zechciał kiedyś wesprzeć
Pan Roman?! zdziwiła się zarumieniona kobieta. Tak się Pan zmienił Choruje Pan?
Coś tam się znalazło uśmiechnął się smutno. Jak się tu znalazłaś? Skąd wiesz, gdzie jestem?
Borys powiedział. Wie Pan, nie chce mieć nic wspólnego z synem. A chłopiec wciąż prosi, żeby jechać do taty albo do dziadka Antek nie jest winny, że nie chcecie go uznać. Brakuje mu rodziny. Jesteśmy z nim sami głos Weroniki drżał. Przepraszam, chyba nie powinnam się tu pchać.
Poczekaj! zatrzymał ją starzec. Jaki już jest Antek? Pamiętam, ostatnio przysłałaś zdjęcie, gdzie miał trzy latka.
Jest tu, przy wejściu. Zawołać? spytała niepewnie Weronika.
Oczywiście, córko, zawołaj! ucieszył się Roman Feliński.
Do holu wszedł rudowłosy chłopiec, żywa kopia Borysa. Antoś nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy nie poznał.
Witaj, synku! Taki duży już jesteś zapłakał starzec, tuląc wnuka.
Długo rozmawiali, chodząc jesiennymi alejkami parku przy domu spokojnej starości. Weronika opowiadała o trudnej codzienności, o śmierci matki i jak samotnie dźwigała syna i gospodarstwo.
Wybacz, Weroniko! Bardzo cię skrzywdziłem. Myślałem o sobie jako o mądrym, światłym człowieku, a dopiero niedawno zrozumiałem, że liczy się nie wiedza, lecz szczerość i serce powiedział starzec.
Panie Romanie! Mamy do Pana prośbę uśmiechnęła się Weronika, lekko się jąkając. Jedźcie z nami! Pan jest samotny, a my z Antkiem sami A tak bardzo byśmy chcieli mieć kogoś bliskiego przy sobie.
Dziadku, jedź z nami! Będziemy chodzić razem na ryby, zbierać grzyby do lasu U nas na wsi jest pięknie, a w domu dużo miejsca! prosił Antoś, mocno trzymając dziadka za rękę.
Jadę! rozpromienił się Roman Feliński. Wiele straciłem w wychowaniu syna, mam nadzieję, że zdołam dać Tobie to, czego nie przekazałem Borysowi. A poza tym nigdy nie byłem na wsi. Może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Antek.
— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i twoją synową, Barbarę! — promieniał szczęściem Borys. — Kto?! — zapytał z niedowierzaniem profesor, dr nauk Roman Filimonowicz. — Jeśli to żart, to wyjątkowo nietrafiony! Mężczyzna z obrzydzeniem oglądał paznokcie na szorstkich palcach „synowej”. Wydawało mu się, że ta dziewczyna nie zna wody i mydła. Jak inaczej wyjaśnić brud pod paznokciami? „Boże! Dobrze, że moja Lusia nie doczekała takiego wstydu! Przecież wpoiliśmy temu łobuzowi najlepsze maniery” — przemknęło mu przez głowę. — To nie żart! — stanowczo oświadczył Borys. — Barbara zostaje z nami, a za trzy miesiące się pobieramy. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w moim ślubie, poradzę sobie bez ciebie! — Dzień dobry! — uśmiechnęła się Barbara, przechodząc jak gospodyni do kuchni. — Są tu pierogi, dżem malinowy, suszone grzyby… — wyliczała produkty, które wyjmowała ze sfatygowanej torby. Roman Filimonowicz złapał się za serce, widząc jak Barbara zniszczyła śnieżnobiałą, ręcznie haftowaną serwetę rozlanym dżemem. — Borys! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość, nie warto… To zbyt okrutne! Skąd wytrzasnąłeś tę niewychowaną dziewuchę ze wsi? Nie pozwolę jej mieszkać w moim domu! — krzyczał profesor w rozpaczy. — Kocham Barbarę. A moja żona ma prawo mieszkać w moim mieszkaniu! — zaśmiał się z przekąsem Borys. Roman Filimonowicz poczuł, że syn robi sobie z niego żarty. Nie wdając się w dalszą dyskusję, mężczyzna poszedł do swojego pokoju. Ostatnio jego relacje z synem bardzo się zmieniły. Po śmierci matki Borys stał się nie do opanowania. Rzucił studia, był niegrzeczny wobec ojca i prowadził beztroski tryb życia. Roman Filimonowicz liczył, że syn się zmieni. Że znów stanie się rozważny i dobry. Ale każdego dnia Borys oddalał się od niego. I właśnie dziś przyprowadził tę dziewczynę ze wsi. Doskonale wiedział, że ojciec nigdy nie zaakceptuje tego wyboru… Wkrótce Borys i Barbara wzięli ślub. Roman Filimonowicz odmówił udziału w ceremonii, nie chcąc przyjąć niechcianej synowej. Złość go ogarniała na myśl, że miejsce Lusi, znakomitej gospodyni, żony i matki, zajęła ta niewykształcona dziewczyna, która nie potrafiła złożyć dwóch zdań. Barbara jakby nie zauważała złego nastawienia teścia, starała się mu we wszystkim dogodzić, ale tylko pogarszała sytuację. Mężczyzna nie widział w niej żadnych zalet, tylko brak wykształcenia i złe maniery… Borys, nacieszywszy się rolą wzorowego męża, znów zaczął pić i hulać. Ojciec słyszał często kłótnie młodych i tylko cieszył się, mając nadzieję, że Barbara na zawsze opuści jego dom. — Roman Filimonowicz! — wbiegła kiedyś synowa cała we łzach. — Borys żąda rozwodu, a nawet wyrzuca mnie na ulicę, a ja spodziewam się dziecka! — Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna… Jedź tam, skąd przyjechałaś. A ciąża nie daje ci prawa tu mieszkać po rozwodzie. Wybacz, nie będę się mieszać w wasze sprawy — powiedział, ciesząc się w duchu, że wreszcie pozbędzie się nachalnej synowej. Barbara zapłakała w rozpaczy i zaczęła się pakować. Nie rozumiała, dlaczego teść znienawidził ją od pierwszego wejrzenia, dlaczego Borys potraktował ją jak zabawkę i wyrzucił na bruk. No i co, że pochodzi ze wsi? Przecież też ma duszę i uczucia… *** Minęło osiem lat… Roman Filimonowicz mieszkał w domu seniora. W ostatnich latach bardzo podupadł na zdrowiu. Oczywiście Borys szybko skorzystał z okazji, oddając ojca, by mieć spokojne życie. Starzec pogodził się z losem, rozumiejąc, że nie ma innego wyjścia. Przez całe życie starał się przekazywać ludziom takie wartości jak miłość, szacunek i troska. Do dziś otrzymywał listy z podziękowaniami od dawnych studentów… Ale własnego syna nie potrafił wychować na człowieka… — Roman, masz gości — powiedział współlokator, wracając ze spaceru. — Kto? Borys? — wyrwało się, choć w duszy wiedział, że to niemożliwe. Syn nigdy go nie odwiedzi, zbyt bardzo go nienawidzi… — Nie wiem. Dyżurna kazała mi cię zawołać. Nie siedź tak – idź szybko! — uśmiechnął się sąsiad. Roman sięgnął po laskę i wolno wyszedł z ciasnego pokoiku. Idąc po schodach, z daleka ją zobaczył, od razu rozpoznał, choć minęło tyle lat od ostatniego spotkania. — Witaj, Barbaro! — powiedział cicho, opuszczając głowę. Chyba wciąż czuł się winny wobec tej szczerej, prostej dziewczyny, której nie chciał wtedy, osiem lat temu, wesprzeć… — Roman Filimonowicz?! — zdziwiła się rumiana kobieta. — Tak się zmieniłeś… Chorujesz? — Trochę… — uśmiechnął się smutno. — Jak tu trafiłaś? Skąd wiesz, gdzie jestem? — Borys powiedział. Wie pan, on zupełnie nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopiec cały czas prosi – to do taty, to do dziadka… Janek przecież nie jest winny, że go nie akceptujecie. Brakuje mu kontaktu z rodziną. Jesteśmy tylko we dwoje… — mówiła drżącym głosem. — Przepraszam, może niepotrzebnie wszystko zaczęłam. — Zaczekaj! — poprosił staruszek. — Ile lat ma już Janek? Ostatnio przysłałaś zdjęcie, miał tam trzy latka. — Jest tu, przy wejściu. Zawołać go? — zapytała nieśmiało Barbara. — Oczywiście, córeczko, wołaj! — ucieszył się Roman Filimonowicz. Do holu wszedł rudowłosy chłopiec, cała, nieco pomniejszona kopia Borysa. Janek niepewnie podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział. — Cześć, synku! Jaki już jesteś duży… — wzruszył się staruszek, przytulając wnuka. Długo rozmawiali, spacerując jesiennymi alejkami parku przy domu seniora. Barbara opowiadała o trudnym życiu, o tym, że wcześnie straciła matkę i musiała sama wychowywać syna i prowadzić gospodarstwo. — Przepraszam, Basiu! Bardzo cię skrzywdziłem. Całe życie uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, a dopiero niedawno zrozumiałem, że ludzi należy cenić nie za rozum i maniery, a za szczerość i serce — wyznał staruszek. — Panie Romanie, mamy do pana prośbę — uśmiechnęła się Barbara, nieco spięta. — Proszę wrócić z nami! Jest pan samotny, a my z synem też… Tak bardzo chcemy mieć bliską osobę obok siebie. — Dziadku, chodź z nami! Pójdziemy razem na ryby, do lasu na grzyby… U nas na wsi jest pięknie, a miejsca w domu wystarczy! — prosił Janek, nie puszczając ręki dziadka. — Jadę z wami! — uśmiechnął się Roman Filimonowicz. — Wiele straciłem w wychowaniu syna, może uda mi się dać to, czego zabrakło Borysowi. Tym bardziej, że nigdy nie mieszkałem na wsi. Mam nadzieję, że mi się spodoba! — Na pewno się spodoba! — zaśmiał się Janek.
