Rodzony syn – Lenka, nawet nie wyobrażasz sobie! My z Matim postanowiliśmy, że w przyszłym roku znów polecimy do Turcji! – ojczym aż promieniał z radości. – Mówi, że znowu potrzebuje tego hotelu z widokiem na morze. No gdzie ja się podzieję przed rodzonym synem? Jak nieświadomie podkreślił, że chodzi o “rodzonego” syna. – Cieszę się, – odpowiedziała Lena, przypominając sobie, jak dobrze było, zanim ten Mati pojawił się na horyzoncie. – Rodzony syn… A zawsze mi mówiłeś, że jesteśmy rodziną. Że nie ma znaczenia, czy ktoś jest rodzony, czy nie. Mówił. Że jest jego córką – i nieważne, czy z krwi. – Znowu zaczynasz… Co ty, Lenka! Jesteś moją córką, nie ma tematu! Przecież wiesz, kocham cię jak własną. Ale Mati… Nawet nie zorientował się, że właśnie potwierdził jej słowa. – Mati – syn. A ja chyba tylko znajoma. – Lenka, co ty! Przecież mówię, jesteś mi jak córka! – Jak córka… A zabrałeś mnie kiedyś nad morze? Przez te piętnaście lat, odkąd mówisz do siebie “tata”? Nie zabrał. Artur często powtarzał, że między nią a Matim nie ma różnicy, ale Lena, słysząc, co Artur robi dla syna, doskonale czuła – różnica jest ogromna. – Nie było możliwości, Lenka. Wiesz, jak z kasą bywało. Jesteś dorosła, rozumiesz, ile kosztują dwa tygodnie w pięciogwiazdkowym hotelu nad morzem… Drogo. – Rozumiem, – pokiwała głową Lena, – Koszty. Za drogo, by mnie tam zabrać. Za to Matiowi, którego poznałeś pół roku temu, już chcesz brać mieszkanie z kredytem, żeby miał gdzie żonę wprowadzić. To chyba nie są “nieznaczące” wydatki, jeśli chodzi o rodzonego syna? – Nie biorę żadnego mieszkania. Kto ci takich głupot nagadał? – Życzliwi ludzie. – Przekaż tym życzliwym, żeby nie rozsiewali plotek. Lena trochę ożyła. – Serio nie bierzesz? – No pewnie, że nie. A właśnie! Zgadnij, gdzie idę z nim w sobotę? – i sam sobie odpowiedział: – Na kartingi! W czasach studiów Mati brał udział w jakichś wyścigach, a ja tak, dla frajdy. – Kartingi, – powtórzyła Lena, – Brzmi ekscytująco. – I to jak! – Mogę iść z wami? – pytanie wyrwało się jej, zanim zdążyła pomyśleć. Artur, który nie bardzo chciał ją zabierać, wystartował z wyjaśnieniami: – Eee… Lena… Tobie tam się znudzi. Serio. To… taka męska rozrywka. My tam z Matim pogadamy o naszych, ojcowsko-synowskich sprawach. Jak to bolało… – Czyli… tobie może być tam ciekawie, a mnie – nie? – Nie do końca… – Artur nerwowo kręcił się, – Chcemy pobyć we dwóch, wiesz? Przecież przez całe życie się nie widzieliśmy, musimy trochę nadrobić. Rozumiesz? Rozumiesz. To “rozumiesz” było najbardziej krzywdzącym zwrotem w ich najnowszym słowniku. Trzeba było zrozumieć, że “rodzone” jest ważniejsze niż przybrane. Że teraz jej miejsce jest gdzieś tam, za płotem. Mati naprawdę był w porządku. Wychowany bez ojca, całe życie radził sobie sam i wszędzie osiągał sukcesy. Mądry, przystojny, dobry. – Tata, dziś pomogłem w schronisku. Naprawiłem klatki dla psów. – Tata, wiesz, mam dyplom z paskiem. – Tata, zobacz, naprawiłem ci telefon. Nie był po prostu synem. Był synem idealnym. Wieczorem tego samego dnia, gdy Artur, posiedziawszy jeszcze trochę u Leny, wrócił do siebie, dziewczyna przeglądała stare zdjęcia… Ślub Artura z jej mamą (mamą, która zmarła pięć lat temu, zostawiając ich we dwoje). A to oni na działce… A tutaj Lena kończy liceum… Już nic nie będzie takie jak dawniej. *** – Lena, nie śpisz? Mam pytanie. Pilne, – ojczym przyjechał o ósmej. – Co za pilność? Lena odgarnęła grzywkę opaską i włączyła ekspres do kawy. – O mieszkanie dla Matiego. – Czyli jednak prawda? – wydusiła. – Przykro mi, ale tak… prawda. – Czyli mnie okłamałeś. – Nie chciałem cię martwić. Ale muszę się skonsultować! Myślę, że trzeba się pospieszyć. Prędzej czy później się ożeni. Póki młody, warto, by miał choćby kątek na swoim. Bo ze mną było… sama wiesz jak. – No to weź kredyt – wycedziła Lena, której zupełnie nie uśmiechała się ta rozmowa. Fajnie ten Mati się ustawił! – Tak, tak, wiem. Ale znasz moją historię kredytową… A Matiemu trzeba pomóc. Zasłużył, by ojciec, którego nigdy nie miał, kupił mu mieszkanie. – I do czego zmierzasz? – Pomożesz mi? Jeśli cię poproszę? – Zależy, w czym. – Już tłumaczę. Mam dwa miliony. Starczy na wkład własny. Ale bank mi kredytu nie da. Tobie dadzą. Twoja historia czysta. Zrobimy na ciebie, razem się zadłużymy. Spłacać będę ja. Słowo. Iluzja, że “między wami nie ma różnicy”, właśnie się rozpadła. Jest różnica. Przecież to nie Matiego wysyłają do ataku. – Czyli – Matiego mieszkanie, a mnie kredyt? Tak to wygląda? Artur pokręcił głową z taką urażoną szczerością, jakby to Lena coś wymyśliła. – Co ty mówisz! Przecież ja spłacę… Ja cię nie proszę, żebyś płaciła. Tylko żeby na ciebie to zrobić. Przemyśl to… – Artur, ja nie zastanawiam się, czy brać kredyt. Myślę o tym, że już mnie nie traktujesz jak córkę. Masz już syna. Znasz go raptem pół roku, a mnie – piętnaście, ale dla ciebie to nieistotne. Najważniejsze, że on jest rodzony. – Nieprawda! – Artur aż się zapalił. – Kocham was tak samo! – Nie. Nie tak samo. – Lena, to nieuczciwe! Bo on przecież jest rodzony… Koniec przedstawienia. Już nie była jego córką. Była przybraną, wygodną, akceptowaną póki nie znalazł się “prawdziwy”. – Rozumiem – Lena postarała się być uprzejma. – Nie mogę, Artur. Kiedyś sama będę musiała kupić mieszkanie. Drugiego kredytu na pewno nie dostanę. Artur jakby dopiero teraz sobie przypomniał, że ona też nie ma mieszkania. – A tak, tobie przecież też się przyda… – poprawił zegarek, – Ale teraz, póki jeszcze nie masz swoich planów, możesz mi pomóc. Mam dwa miliony. Niewiele trzeba więcej. To na dwa lata. – Nie. Nic na siebie nie wezmę. Nawet nie liczyła, że Artur ją zrozumie. – Dobrze. – westchnął, – Skoro nie możesz mi pomóc jak córka… to trudno. Jakoś sobie poradzę. Czy kiedykolwiek naprawdę uważał ją za córkę? Teraz to już nieważne. Teraz widziała Artura tylko na zdjęciach. Któregoś dnia, przeglądając sieć, zobaczyła to. Zdjęcie z lotniska. Artur i Mati. Obaj w jasnych kurtkach. Artur z ręką na ramieniu Mateusza, pod spodem napis – “Lecimy z tatą do Dubaju. Rodzina jest najważniejsza”. Rodzina. Lena odłożyła telefon. Nagle przypomniał jej się ojciec z dzieciństwa, jeszcze zanim mama wyszła za Artura. Miała pięć lat. Żyli skromnie, ulubiona lalka od babci się zepsuła. Płakała, a jej biologiczny ojciec tylko burknął: “Lenka, nie rycz przez byle co. Nie przeszkadzaj!” Nigdy nie można było mu przeszkadzać. Właściwie nawet nie miała ojca. Myślała, że Artur go zastąpił… Wkrótce Artur podjął jeszcze jedną próbę przekonania Leny. – Lena, pomyślałem, że trzeba coś zrobić z twoją nieufnością… – Jaką nieufnością, Artur? Powiedziałam jasno: nie. – Nie rozumiesz sytuacji. Mati… nie znał mnie. Nie miał ojca. Trzeba uzupełnić tę lukę. Jest już dorosły. Potrzebuje mieszkania. Od ciebie nic nie zależy, tylko weź udział, ręczę, że nie zapłacisz ani złotówki. – Ciekawe, kto mi uzupełnił braki… To go nagle zirytowało. – Lena, dość! Nie chcę kłótni. Naprawdę cię kocham! Ale zrozum… Mati to moja prawdziwa rodzina. Jak będziesz miała własne dzieci, zrozumiesz. Tak, kocham was różnie, ale to nie znaczy, że nie jesteś mi potrzebna. – Potrzebna. Jako zasób. – Lena, wyluzuj! Przesadzasz. – Przestawiłeś się na niego w pół roku, Artur – powiedziała Lena – Nie każę ci wybierać. Zresztą wybór jest oczywisty. Powiedziałeś prawdę: Mati to twój rodzon! A ja… nigdy nie byłam. Minęło pół roku. Artur nie dzwonił. Ani razu. I znów, przewijając sieć, zobaczyła nowe zdjęcie. Artur i Mati. Stoją na tle gór. Artur w modnych narciarskich ciuchach. Podpis: “Uczymy tatę jeździć na snowboardzie! Może i za stary, ale z synem – wszystko da się zrobić!” Lena długo przyglądała się zdjęciu. Wyciągnęła się do biurka, by dokończyć raport, gdy na jej telefon przyszła wiadomość. Nieznany numer. “Hej Lena. Tu Mati. Tata dał mi twój numer, ale sam bał się dzwonić. Kazał przekazać: mieszkanie załatwił sam, już nie potrzebuje twojej pomocy, bardzo się o ciebie martwi. I bardzo chce, żebyś przyjechała na majówkę. Nie umie Ci wytłumaczyć dlaczego, ale bardzo prosi”. Odpisała, kasując i poprawiając treść kilka razy. “Hej Mati. Przekaż Arturowi, że bardzo się cieszę, że wszystko u niego dobrze. Też o nim myślę. Ale nie przyjadę. Mam swoje plany na majówkę. Jadę nad morze”. Nie dodała, że bilet kupiła sobie sama, że to nie Turcja, tylko polskie Trójmiasto. I jedzie nie z ojcem, tylko z przyjaciółką. Lena kliknęła “wyślij”. I pomyślała, że szczęście może odnaleźć nawet bez niego.