Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem. Ale nie dla mnie. „Znowu mama przyszła ze swoim partnerem i jeszcze jakimś facetem. Już podpici, – Irena usiadła w kącie za szafką. – I schować się nie ma gdzie, na dworze już śnieg. Mam już tego wszystkiego po dziurki w nosie. Latem skończę dziewiątą klasę i wyjadę do miasta. Pójdę do pedagogicznego kolegium i zostanę nauczycielką. Do miasta tylko dziesięć kilometrów, ale będę mieszkać w internacie”. Mama i goście zasiedli w kuchni. Słychać było bulgotanie, gdy nalewali płyn do szklanek, poczuć dał się zapach kiełbasy. Dziewczynie mimowolnie pociekła ślinka. – Poczekaj, ty! – rozległ się głos mamy. – Co się tak stawiasz? – Was jest dwóch… – Jakby pierwszy raz z dwoma, – rzucił Michał, partner matki. Dźwięk tłuczonego szkła. Szuranie, sapanie. Irena mocniej wcisnęła się w kąt. Nagle hałas ucichł. – Słuchaj, Nikita, ona śpi, – powiedział partner matki. – Sam mówiłeś, fajna dziewczyna, a coś mnie do niej… – Słuchaj, przecież ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irka, już spora, pewnie schowała się w pokoju. – Przyprowadź ją tutaj, – z radością rzucił Nikita. – Irka, gdzie jesteś? – partner matki wszedł do pokoju, widząc Irenę, uśmiechnął się paskudnie. – Chodź, posiedź z nami! – Tu mi dobrze. – Co się wstydzisz? – Michał próbował objąć dziewczynę. Irena chwyciła wazę stojącą na szafce i uderzyła nią w głowę partnera matki. Rozległy się dźwięki rozbitego szkła. Irena wyrwała się i wybiegła z pokoju. – Łap ją! – krzyknął Michał. Ale dziewczyna była już przy drzwiach wejściowych. Na założenie butów nie było czasu, więc wybiegła na śnieg w skarpetkach, starych spodenkach i koszulce. Za nią wybiegli mężczyźni. Ulica w miasteczku była pusta. Dokąd biec po śniegu wieczorem? Za plecami słyszała krzyki. W wielkim domu, obok którego przebiegała, rozległ się szczek. Potem czyjś głos krzyknął na psa. Irena rzuciła się do bramy i zaczęła pukać. Drzwi otworzył mężczyzna około czterdziestki. – Pomóżcie! – szepnęła błagalnie, patrząc na niego. – Wchodź! – pociągnął ją za ramię i zamknął drzwi. – Olek, kto tam? – na ganek wyszła kobieta. – Ta – gospodarz skinął na dziewczynę. – Gonią ją jacyś faceci. – Szybko do domu! – kobieta złapała Irenę za rękę. – Opowiesz wszystko na spokojnie. – Irka, wychodź, dobrze ci radzę! – rozległ się głos Michała. – Olek, nie mieszaj się! – zawołała gospodyni. – Wejdź do domu! Z ulicy słychać było krzyki, z podwórka szczekanie psa. – Trzeba zadzwonić na policję, – kobieta sięgnęła po telefon. – Polina, nie trzeba. Poradzę sobie sam. Wygląda, że to miejscowi. – A jak chcesz to załatwić? – Po dobroci. Uspokój dziewczynę! Gospodarz wziął torbę, podszedł do lodówki. Włożył tam butelkę i kawałek kiełbasy. Na podwórku pogłaskał psa i razem wyszli na ulicę. Michał rzucił się ku niemu: – Oddaj Irkę! – Bierz i spadaj! – Co tam masz? – zajrzał do torby, uśmiechnął się z zadowoleniem, skinął głową kumplowi. – Chodź, Nikita! *** – Tak! Mam na imię Polina Sergiejewna, – kobieta postawiła czajnik na kuchence. – Siadaj, opowiadaj – kim jesteś i co się stało. – Jestem Irena, – zaczęła dziewczyna drżącym głosem. – Mieszkam na tej ulicy, ale na samym końcu. – Jesteś córką Kiry? – Tak. – My tu krótko mieszkamy, ale o twojej mamie już słyszeliśmy. Dziewczyna spuściła głowę i rozpłakała się. – Dobrze, nie płacz! Kobieta przytuliła ją delikatnie do piersi. Gest dla Ireny był czymś zupełnie nowym. Objęła kobietę i rozpłakała się mocniej. – Już dobrze! Zaraz napijemy się herbaty. Gospodarz wrócił do domu: – Wszystko! Wyprawiłem ich. – A co z tą piękną dziewczyną? – zapytała Polina, uśmiechając się niespodziewanie. – O tym pogadamy jutro! Teraz herbatka i do kąpieli. – Głodna jesteś? – Polina postawiła przed dziewczyną kubek. Uśmiechnęła się drugi raz. – Widzę, że bardzo. Na stole pojawiły się kanapki i kawałek tortu. – Jedz, jedz! – zachęcił też gospodarz, widząc jej wzrok na jedzeniu. Odpytania się skończyły. I starali się nie zwracać na nią uwagi, widząc jej skrępowanie. Po kolacji Polina zaprowadziła ją do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Jedyne, czego Irena pragnęła, to by jej dziś nie wyrzucono na ulicę. Jak przyjemnie leżeć w cieplej wannie, kiedy na dworze taki mróz. Ale trzeba wychodzić, gospodarze czekają. Wyszła. Gospodarze siedzieli na kanapie. Uśmiechnęła się niepewnie: – Dziękuję! – Słuchaj, Ireno, – zaczęła Polina. – Jeśli dobrze rozumiem, to specjalnie nikt cię szukać nie będzie. Wrócić do domu nie masz ochoty. Irena spuściła głowę. – Jutro rano wyjeżdżamy… – Rozumiem, – Irena pochyliła się jeszcze bardziej. – Zostaniesz sama. Nie otwieraj nikomu drzwi! Nasz Jack nikogo nie wpuści. Rozumiesz? – Tak! – zawołała z emocją. – Jak chcesz, możesz ugotować barszcz – podpuścił ją Olek Romanowicz. – Umiesz? – Oczywiście! – natychmiast odparła. – Dobrze gotuję. I sprzątać też umiem. – To posprzątaj na dole, jeśli masz ochotę – zgodziła się Polina. *** Obudziła się razem z gospodarzami. Leżała cichutko, bojąc się, że ją wyrzucą. Wkrótce na podwórku zagrzmiała maszyna i znowu wszystko ucichło. Wstała. Umyła się. Na stole gorący czajnik, chleb, kiełbasa, ser. Na blacie wieprzowe żeberka. Zjadła śniadanie. Posprzątała stół. Wszystko wytarła. Podłogę umyła. W korytarzu znalazła odkurzacz. Włączyła go i zabrała się do pracy. Gdy skończyła… – A co to ma znaczyć? – usłyszała głos za plecami. Odwróciła się gwałtownie. Stał wysoki, przystojny osiemnastolatek, w oczach błysk zainteresowania. – Sprzątam, – burknęła Irena. – A pan kto? – No proszę…, – chłopak pokręcił głową i wyjął z kieszeni telefon: – Mamo, jestem w domu. A kto tu jest? – Synku, niech ta dziewczyna zostanie u nas na chwilę. – Mi to różnicy nie robi. Schował telefon, obejrzał Irenę od stóp do głów, a potem poszedł do kuchni. – Zrobić panu herbaty? – zapytała. – Poradzę sobie. *** Irena schowała odkurzacz. Zaczęła wycierać kurz, nasłuchując każdego szmeru z kuchni. Chłopak zjadł śniadanie, poszedł do łazienki. Wyszedł stamtąd ogolony, pachnący wodą toaletową. – Hej, gospodarzu, daj kolejną flaszkę! – rozległ się krzyk z ulicy. – Co to ma być? – chłopak podszedł do okna. – Nie otwieraj im! – krzyknęła przerażona Irena. Spojrzał na nią ciekawie, uśmiechnął się i poszedł do drzwi. Irena podbiegła do okna. Przy płocie stali partner matki z kolegą i wrzeszczeli. Ogarnął ją strach. Chłopak wyszedł. Tamci rzucili się na niego. I nagle… runęli na śnieg – Irenie wydawało się, że obaj jednocześnie. Chłopak nachylił się nad nimi, coś powiedział. Tamci wstali i ze spuszczonymi głowami ruszyli w stronę domu matki. *** Chłopak wrócił. Jego wzrok spoczął na nieruchomej Irenie. Podszedł: – Przestraszyłaś się? Niepanując nad sobą, wtuliła się w jego pierś i rozpłakała się. – Jak masz na imię? – zapytał nagle. – Irena. – A ja Ruslan. Już spokój, nie wrócą. *** Ruslan poszedł na górę do swojego pokoju i nie wychodził do wieczora. Irena ugotowała barszcz. Usiadła w kuchni przy stole zadumana. Oczywiście, chciałaby tu zostać z tymi wspaniałymi ludźmi, ale wiedziała, że to już zbyt wiele. Gospodarze wrócili. Polina Sergiejewna pokręciła głową na widok porządku. Olek Romanowicz docenił barszcz. – Chyba pójdę do domu – powiedziała Irena cicho. – Dziękuję wam bardzo. – Irena, zostań u nas jeszcze parę dni! – Dziękuję, Polino Sergiejewno. Pójdę jednak do domu. Zrobiła krok do drzwi i zamarła. Od wczoraj chodziła w szlafroku i cudzych kapciach. – Chodź! – gospodyni złapała ją za ramię i poprowadziła do garderoby. Otworzyła szafę. Długo szukała rzeczy. Wyjęła dżinsy, sweter, ciepłą kurtkę sportową. – Ubieraj się! Mamy podobny wzrost. – Nie trzeba… – Nie pójdziesz przecież naga do domu. Ubieraj się! Nie zubożę przez to. Założyła. Zerknęła nieśmiało w lustro. Nigdy nie miała takich ładnych rzeczy. W korytarzu gospodyni założyła jej czapkę i zimowe buty. – Irena, noś z powodzeniem! – Dziękuję, Polino Sergiejewno! *** Życie wróciło na stare tory. Ale niezupełnie. Mama zatrudniła się na fermie. Partner zniknął z kolegą. Nadeszła wiosna. Tamtego dnia siedziała nad lekcjami, gdy ktoś załomotał do furtki. Irena spojrzała przez okno i nie wierzyła oczom – przy płocie stał Ruslan. Kiwnął głową. Miałam wychodzić. Nie wyszła – wybiegła. – Cześć! – uśmiechnął się Ruslan. – Witaj! – Mama cię potrzebuje. *** I tak weszła do domu, w którym spędziła najpiękniejszy dzień w życiu. – Witaj, Irena! – przywitała ją gospodyni na progu, obejmując mocno. – Witam, Polino Sergiejewno! – Wejdź! Siądźmy, napijemy się herbaty. Pani gospodyni nalała jej herbaty i usiadła. – Mam dla ciebie propozycję. Lecimy z mężem na miesiąc do Turcji – jej twarz rozpromieniała. – Syn mało bywa w domu. Mogłabyś pilnować domu? Jacka karmić, kota też, podlewać kwiaty. Mam ich mnóstwo. – Oczywiście, Polino Sergiejewno! – Świetnie, przygotowała pieniądze. – Tu dwadzieścia tysięcy. – Polino Sergiejewno, nie trzeba… – Bierz! Nie zubożymy. Chodź, wszystko ci pokażę! Irena zapamiętywała, gdzie stoją donice i miski, gdzie żarcie dla kota i mięso dla psa. Potem Polina zawołała: – Ruslan! – syn pojawił się natychmiast. – Zapoznaj Irenę z Jackiem! – Chodź! – lekko położył jej rękę na ramieniu. Wyszli na podwórko, odwiązali Jacka i poszli na spacer. Po drodze Ruslan opowiadał o studiach, karate i interesach z tatą. A Irena myślała o czymś innym. Wiedziała, że między nią a Ruslanem jest przepaść – jak między jej mamą a rodzicami Ruslana. Są dobrzy ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku; to życie. „Za dwa miesiące zdam egzaminy do kolegium. Będę się uczyć, pracować, radzić sobie, ale będę kimś. Wyjdę za mąż, ale nigdy za tego przystojniaka. Tak, on jest super facetem pod każdym względem. Ale nie dla mnie! Dziękuję Polinie Sergiejewnie za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej w mieście będę miała na początek”. Instynktownie Irena poczuła, że właśnie w tej chwili skończyło się jej ciężkie dzieciństwo. Nadchodzi dorosłe życie – też trudne, ale wszystko zależeć będzie już tylko od niej. Doszli do domu. Irena pogłaskała Jacka po szyi, uśmiechnęła się do Ruslana i ruszyła do siebie. Jutro zacznie pracę w tym domu. Tylko pracę – i już!