— Wracaj do domu! Tam sobie porozmawiamy! — burknął niezadowolony Maks. — Jeszcze tego brakowało, żeby ludzi na ulicy zabawiać awanturą! — No to proszę bardzo! — parsknęła Waria. — Też mi coś! — Waria, nie prowokuj mnie do grzechu! — zagroził Maks. — W domu porozmawiamy! — Och, jaki groźny! — rzuciła, odrzucając warkocz za plecy i ruszyła w stronę domu. Maks poczekał, aż Waria odejdzie, sięgnął po telefon i powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła do domu! Przywitajcie ją tam, jak ustalaliśmy! I do piwnicy z nią, żeby trochę spuścić z tonu! Zaraz będę! Odłożył telefon i szykował się wejść do sklepu, żeby “uczcić” swoje umiejętności wychowawcze, gdy nagle zatrzymał go zupełnie obcy mężczyzna. — Przepraszam za bezpośredniość! — uśmiechnął się nieśmiało nieznajomy. — Była tu z panem taka dziewczyna… — Moja żona, a co? — skrzywił się Maks. — Nic, nic! — uśmiech zrobiła się fałszywie przepraszająca. — Proszę mi powiedzieć, czy pańska żona to przypadkiem nie Waria Mielniczenko? – Waria, – przytaknął Maks. – Przed ślubem była Mielniczenko. A skąd te pytania? – A po ojcu: Sergiejewna? – Tak! – odpowiedział zirytowany Maks. – Skąd pan zna moją żonę? – Przepraszam uprzejmie, a urodziła się dziewięćdziesiątym trzecim? Maks przeliczył w głowie i przytaknął: — Tak. Ale o co chodzi? Skąd pan zna Warię? — Maks spiął się. Waria pojawiła się na ich osiedlu zaledwie trzy lata temu. Nikt jej wcześniej nie znał, sama powtarzała, że uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż na siłę. Dlatego obcy facet nagle sypiący szczegółami wydał się co najmniej podejrzany… — Oj, przepraszam, jestem tylko jej fanem! — zarumienił się mężczyzna. — Nie znam jej osobiście! — Słuchaj, “fan”, zaraz ci policzę żebra, a potem może nawet któreś usunę dla poprawy sylwetki! — zagroził Maks z wyraźną niechęcią. — Co ty tu bredzisz o byciu fanem? Żonę mi chcesz odbić? – O nie! Źle mnie pan zrozumiał! – wykręcił się facet. – Chodzi mi o jej talent! – Waria… chyba nie miała jakichś talentów… – zgubił się Maks. – Proszę pana, dostać dożywotnią dyskwalifikację w wieku osiemnastu za zbytnią brutalność na krajowych mistrzostwach w muay-thai — to jest talent! – wykrzyknął facet. – Szkoda, że po kilku wygranych turniejach prywatnych przestała występować! Oglądać ją w ringu, to była czysta przyjemność! Zaczął gorączkowo wydobywać telefon z kieszeni — ale ten wypadł, rozleciał się na asfalcie i odmówił posłuszeństwa. Maks pobiegł do domu, mrucząc pod nosem: — Boże, tylko zdążyć! Waria, gdy pojawiła się w miasteczku, od razu zwróciła uwagę Maksa. Chyba każdy by zwrócił: młoda, wysportowana, pogodna, do tego nauczycielka WF-u w podstawówce. Wszyscy sądzili, że to studentka na praktykach, co przepracuje, odjedzie i słuch po niej zaginie. Ale ona okazała się starsza i zaskakująco zdecydowana — przyszła na stałe, sama. Początkowo wszyscy się dziwili: taka ładna, a sama! Żadnej rodziny, pewnie jakaś tajemnica… — Może skrzywdził ją mąż i leczy rany! — debatowały kobiety. — Albo z rodzicami się nie dogadała. Też tak czasem w serialach pokazują! Maks przyglądał się, ale nie kwapił z podejściem. – Cóż, kto wie, jaką historię ma za plecami… Lepiej poczekać, aż się wyjaśni. W szkole, podczas narad czy przerw, powoli wyciągnięto z Warii jej historię: — Moi rodzice to biznesmeni. Sytuacja się załamała, tata chciał mnie wydać za odpowiedniego faceta, żeby poprawić swoją sytuację… Wolałam uciec! — I jesteś zupełnie sama? — dopytywała doświadczona koleżanka. — Lepiej sama niż z przymusu! — wzruszyła ramionami Waria. — Za towarem też nie zamierzam robić! Koledzy natychmiast pocieszali: — Spokojnie, tu też znajdziesz szczęście! Może małe miasteczko, ale ludzie różni! Kiedy plotki się uspokoiły, Maks poczuł się pewniej: — Wezmę ją za żonę! Nasze dziewczyny to tylko roszczeniowe, a ona tu nowa: ani rodziny, ani problemów, a dzieci zdrowe urodzi, siły dużo, po domu pomoże! Świetna partia! — przekonywał rodzinę. Rodzina przyklaśniętała: młoda, zdrowa, wręcz idealna żona! Jak będzie fochować, nauczymy po naszemu! Więc ślub był niemal przesądzony — Maks przystojny, zastępca kierownika hurtowni warzyw (chociaż dla gości — towaroznawca). Wybudował całą bazę, zaradny, twardy. Po ślubie zabrał Warię z pokoiku i przywiózł do domu rodziców: — Synowa powinna rozumieć, że tu mieszkamy razem, wszystko robimy wspólnie, pomagamy — informowała teściowa. — W mojej rodzinie nie było “porządków” — ucięła Waria. — Uciekłam właśnie od takich układów! Skoro mam być żoną Maksa, nauczę się nowych zwyczajów! To wszystkich ucieszyło. — Tylko nic nie umiem — zawstydziła się Waria. — Moi rodzice mieli personel… — To się poprawi! — pocieszył teść. — Nauczymy cię! — Ja ogólnie się uczę, ale nie lubię niesprawiedliwości — dodała Waria. — Słuchaj męża i jego rodzinę, szanuj wszystkich! Kobietę zdobi posłuszeństwo, a mąż rozwiązuje duże sprawy! — Jeśli tak tu przyjęte… Ale mam nadzieję, że bicia, jak w domostroju, nie praktykujecie? — Batogów nie trzymamy! — roześmiał się teść. Ale rzeczywistość okazała się inna: swobodę szybko ograniczono, tylko do sklepu lub pracy! Poza tym: — A gdzie się wybierasz? Domu pełno roboty! — krzyczała teściowa. — Rodzina to wspólna sprawa! Niestety, Maks z bratem wiecznie w pracy, teść raczył radą, a wszystko wisiało na teściowej i Warii. Tyle że starsza pani już nie dawała rady… — A moje życie? — pytała Waria. — Mam jakieś prawo do kina, kawy z koleżankami? Nie mam tu nikogo! — Żonata kobieta nie potrzebuje koleżanek! Wierz doświadczeniu! Poza tym, co ludzie powiedzą? — Serio? — zdziwiła się Waria. — To nie miasto! Tu każdy ruch to plotka! A ty nauczycielka! Mogą zwolnić ze wstydu! Ale Waria nie zamierzała zamienić się w domową niewolnicę. Robiła swoje, ale szacunek się jej należał. Czasem się postawiła, czasem powiedziała prosto z mostu: — Na równych pracujemy! Kto leży, tego nie słucham! Dwa i pół roku po ślubie nadal się stawiała, domagając, by każdy przykładał się uczciwie. — O rany, co za charakter! — narzekała teściowa. — Powiesz jej jedno, odpowie pięć! — I mnie nie szanuje! — dołączał teść. — O coś poproszę, zawsze zajęta! — Maks, tak być nie może — rzucił starszy brat. — Rodziców krzywdzi, nie możesz tego tolerować! — Zrozumiem, trzeba ją utemperować! — przytaknął Maks. — Jak zwierza w cyrku! Jeszcze nie ma dzieci, a jak będą, to nas z domu wygoni! — Trzeba to rozwiązać — zdecydował brat. — Wyprowadź ją na spacer, potem niech sama wróci. A my tu już wszystko załatwimy. Jak nie posłucha słów, zrobimy siłą! Jak zacznie się buntować, zamkniemy w piwnicy, a w szkole powiemy, że pojechała na urlop! Posiedzi miesiąc, ochłonie! Tak też zrobili. Maks wyciągnął Warię na spacer, reszta czekała w napięciu, nastrajając się do “porządnej rozmowy”. Maks nie zdążył. Furtka była, ale drzwi do domu… jakby nigdy ich nie było. W sieni, na podłodze, siedział Mikołaj i wył, trzymając złamaną rękę. Maks wyjął mu telefon, wykręcił karetkę i krzyknął: — Podaj adres! I powiedz, żeby przysłali kilka karetek! Mikołaj kiwnął, padając z bólu. W przedpokoju pośród szczątków mebli leżał ojciec. Nieprzytomny, lecz żywy. W kuchni, pod drzwiami, siedziała matka: z pięknym siniakiem na twarzy, w rękach trzymała pęknięty na pół olbrzymi wałek do ciasta. Przy stole spokojnie piła herbatę Waria. — Kochanie? — podniosła wzrok. — Przyszedłeś po swoją porcję? — N-nie — wyjąkał Maks. — To nie wiem, co ci zaproponować. Może teraz odrobinę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach? — Trzeba było wcześniej uprzedzić! — jęknął. — Ludzi… prawie… — Znam miarę! I każdy dostał adekwatną odpowiedź! Od kogo czym groził, tym oberwał! A wałek złamałam o kolano! Twojej mamie nic nie zrobiłam — sama pobiegła na drzwi! — I co dalej? Mamy po tym razem żyć? — zapytał Maks. — Myślę, że wreszcie spokojnie i sprawiedliwie! A o rozwodzie zapomnij, spodziewam się dziecka! A mój syn będzie miał ojca! Maks przełknął ślinę: — Dobrze, kochanie! Kiedy wszyscy doszli do siebie, zasady rodziny nieco się zmieniły. I od tej pory w domu panował spokój i nikt już nikogo nie próbował krzywdzić! — PIĘŚĆ W FAMILIJNYM DOMOSTWIE! KIEDY TWARDY CHARAKTER ŻONY PRZYWRACA RÓWNOWAGĘ W POLSKIEJ RODZINIE

Idź do domu! Tam sobie porozmawiamy! rzuca z niechęcią Maksymilian. Jeszcze żeby gapiów bawić tymi awanturami, tego brakuje!

To proszę bardzo! fuka Weronika. Też mi coś!

Weroniko, nie prowokuj mnie! grozi Maksymilian. W domu to obgadamy! Ojej, jaki groźny! dziewczyna odrzuca długi warkocz na plecy i rusza w kierunku domu.

Maksymilian czeka, aż Weronika odejdzie dalej, potem wyciąga telefon i mówi do mikrofonu:

Tak, poszła już do domu! Przyjmijcie ją odpowiednio! Wiecie, o czym mówiliśmy! I do piwnicy ją, niech się uspokoi! Niedługo wrócę!

Chowa telefon do kieszeni i już ma wejść do sklepu, żeby uczcić wychowywanie żony, lecz nagle chwyta go za przedramię zupełnie obcy facet.

Przepraszam, że tak bezceremonialnie! uśmiecha się speszony mężczyzna. Była tu z wami dziewczyna

Moja żona, a co? krzywi się Maksymilian.

Nic, nic! uśmiech robi się słodko-przepraszający. Słuchajcie, pańska żona to może nie przypadkiem Weronika Malczewska się nazywała?

Weronika, kiwa głową Maksymilian. Przed ślubem była Malczewska. O co chodzi?

A jej ojciec miał na imię Sergiusz?

Tak! odpowiada zirytowany Maksymilian. Skąd pan zna moją żonę?

Przepraszam bardzo, a ona urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim?

Maksymilian w myślach szybko szacuje i potwierdza:

Tak. Ale po co tyle pytań i skąd pan zna Weronikę? napina się.

Weronika przyjechała do miasteczka zaledwie trzy lata temu. Wcześniej nikt nic o niej nie wiedział. Sama wspominała, że uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż wbrew woli.

Dlatego obcy facet w niedużym polskim miasteczku, gdzie nawet plotek o Weronice nie było, nagle rzuca szczegółami.

Ja w ogóle jej nie znam osobiście! czerwieni się facet. Ale jestem, powiedzmy, jej fanem!

Ty, fanie, zaraz ci żebra policzę, a potem dwa wyjmę na poprawę figury! rzuca z groźbą Maksymilian. O jakim fandomie w ogóle mówisz? Chcesz mi żonę odbić?

Broń Boże! Pan mnie zupełnie źle zrozumiał! macha rękami mężczyzna. Nie chodzi mi o fanostwo tego typu! Doceniam jej talent!

Ona chyba żadnych wyjątkowych umiejętności nie ma wyznaje skonsternowany Maksymilian.

Otóż nie! Wie pan, dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai za nadmierną brutalność w wieku osiemnastu lat, to trzeba mieć naprawdę talent! woła facet.

Szkoda, że po kilku wygranych prywatnych turniejach przestała walczyć! Na ringu była genialna do oglądania!

Ręce Maksymiliana drżą, próbuje wyjąć telefon z kieszeni, ten jednak wylatuje na asfalt i rozlatuje się. Gdy pozbiera kawałki, aparat nie zamierza się włączyć.

Maksymilian biegnie do domu, powtarzając pod nosem:

Boże, zdążę czy nie?!

Kiedy w ich miasteczku pojawiła się nowa mieszkanka, Maksymilian od razu zwrócił na nią uwagę. Trudno jej było nie zauważyć młoda, wysportowana, interesująca, pogodna. Dostała pracę nauczycielki wf-u w podstawówce u najmłodszych klas.

Wszyscy sądzili, że to studentka na praktykach odbębni swoje i wyjedzie. Szybko okazało się, że dziewczyna ma 25 lat i zamierza zostać na stałe.

Zaczęli czekać, aż Weronika ściągnie do siebie rodzinę, ale nic takiego się nie wydarzyło. Była i została sama.

Coś tu jest nie tak! plotkowały kobiety. Młoda, ciekawa, a przyjechała do takiej dziury! Przysięgam, gdzieś tu jakaś tajemnica!

Jakie tam tajemnice? machała ręką inna. Pewnie facet ją skrzywdził i leczy rany!

Albo pokłóciła się z rodzicami i uciekła! dodawała kolejna.

Maksymilian rzucał okiem, ale do rozmów się nie wyrywał.

Kto ją tam wie, co ma na sumieniu? Zobaczymy później.

Praca w szkole to nie tylko ciężka harówa i permanentne zmęczenie. To też rady w pokoju nauczycielskim, gdzie wszyscy opowiadają o swoim życiu.

Po pół roku wydobyto od Weroniki jej wzruszającą historię.

Moi rodzice przedsiębiorcy. Porządni ludzie. Ale dopadł ich kryzys, dostawca zawiódł.

Wszystko zaczęło się sypać. Tata stwierdził, że dobrze by mnie wydać za mąż za odpowiedniego człowieka, żeby ratować biznes.

A tego przystojniaka powinniście zobaczyć! Ja wolałam sobie spokojnie uciec!

I co, zupełnie sama jesteś? kiwała głową starsza nauczycielka.

Wszędzie są ludzie wzrusza ramionami Weronika. Wolę sama się po życiu przebijać, niż iść za nielubianego!

To nawet by nie było wesele zwykła sprzedaż! Towarem być, to ja dziękuję!

Znajdziesz tu jeszcze prawdziwą miłość! pocieszały ją koleżanki. Miasteczko małe, ale są porządni faceci!

Gdy wiadomości od Weroniki rozniosły się po mieście, Maksymilian podjął decyzję.

Wezmę ją za żonę! Tutejsze dziewczyny chciwe i zuchwałe się robią, a ona z innego świata! I jej rodziny nie będzie!

Tak przekonywał swoją rodzinę: mamę, ojca i starszego brata.

Młoda, zdrowa, wysportowana! Nie na darmo uczy wf-u! I zdrowych dzieci urodzi, i w gospodarstwie pomoże! Pracy w szkole przecież dużo nie ma.

Idealna partia! zgodzili się bliscy. A jak będzie narzekać, to my ją nauczymy, po naszemu!

Pewni byli, że ślub będzie, bo Maksymilian był bardzo przystojny, a oprócz tego miał stanowisko zastępcy kierownika lokalnej hurtowni warzyw.

Gdy przyjeżdżała inspekcja z centrali, Maksymilian był zwykłym towaroznawcą i to on zgłaszał wszystkie pomysły. Tyle wszystkich denerwował, że nikt nie ruszał dyrektora z koneksjami Maksymilian dostał awans na zastępcę.

Znasz się? To rób! Jak zrobisz źle to twoja odpowiedzialność!

Śmiali się, że inicjatywa karana, a jednak cały magazyn warzywny postawił na nogi Maksymilian. Okazał się świetnym zarządcą.

Ale pracownicy twierdzili, że Maksymilian jest ostry z karami. A jego brat Nikodem, szef ochrony, to już bestia!

Zgniłej marchewki wynieść nie pozwolą! Siły użyją, brat brata przykryje!

Na to wszyscy przymykali oko, bo kradzieże się skończyły.

Czy Weronika mogła odmówić tak zaradnemu człowiekowi? Najpierw zgodziła się na randkę, potem przyjęła zaloty, aż w końcu została jego żoną.

Maksymilian wyprowadził Weronikę z pokoju w akademiku, gdzie mieszkała i przywiózł do domu swojego.

Synowa, musisz zrozumieć u nas żyje się całą rodziną! zaczęła teściowa.

Wszystko razem robimy i sobie pomagamy! Nie wiem, jak u was, ale u nas porządek!

U mnie w rodzinie nie było żadnego porządku, odpowiada Weronika. Wiecie przecież, że od porządków uciekłam! Ale skoro jestem żoną Maksymiliana będę się uczyć zasad tu!

Spotkało się to z akceptacją.

Tylko ja, przepraszam, niewiele umiem, peszy się Weronika. U rodziców mieliśmy pomoc domową.

To się nadrobi! zapewnia teść. Wszystkiego nauczymy! Uczysz się?

Zasadniczo tak, odpowiada Weronika. Byle by sprawiedliwie.

Kochana, włącza się znów teściowa. Sprawiedliwość to względna sprawa! Są zasady rodziny, mające tysiące lat!

Szanuj męża i jego rodzinę! Poważaj innych tak, jak chcesz, by poważano ciebie! A kobietę przystraja posłuszeństwo i łagodność! Za to mężczyźni troszczą się o żony i z wielkimi sprawami sami sobie radzą!

Jeśli tak się u was przyjęło wzrusza ramionami Weronika. Ale mam nadzieję, że kar jak z domostwa nie ma?

Batów i stajni nie trzymamy! śmieje się teść.

A jednak przewidywania Weroniki się sprawdziły. Swobodę jej ograniczono maksymalnie już po miesiącu od ślubu.

Tylko do pracy i sklepu! Wszystko inne:

Dokąd to się wybierasz? W domu roboty pełno! Ogród, kury, kaczki! Weronika! krzyczy Natalia, teściowa. Jesteśmy rodziną! Sama tego nie pociągnę!

Tu akurat nie przesadzała Maksymilian z bratem całą dobę w pracy. Od świtu do nocy, czasem na bazie nocują.

Teść ledwo się ruszał doradzał tylko. Całe gospodarstwo na barkach Natalii i Weroniki.

Ale Natalia sama już nie miała sił: ciśnienie skacze, stawy łamią na zmianę pogody, bóle głowy, a dom nie ma weekendów!

A co z moim życiem? pyta Weronika. Nie chodzi o męża, tylko własne? Kino, kawa, spacer Nawet przyjaciółek tu nie mam!

W małżeństwie kobiecie nie są potrzebne przyjaciółki! Wierz mi, więcej z nich szkody niż pożytku!

A kino i kawiarnia od męża zależy! Publicznie samej nie przystoi! To nie miasto, tu szybko plotki się rozejdą!

Serio? dziwi się Weronika.

Żyłaś kiedyś w mieście! Tu każdy widzi wszystko! Jeden krok w bok i przylepione łatki nigdy nie zmyjesz! Ty jeszcze nauczycielka! Mogą ze wstydem się pozbyć!

Logika żelazna, ale pogrzebać się w domu Weronika też nie zamierzała.

Pracowała, robiła, co jej kazano, ale szacunku równocześnie wymagała. Bywało, że się sprzeciwiała, czasem podniosła głos, kiedy indziej powiedziała prosto z mostu.

Obowiązki dzielimy równo! mówiła. A jeśli ktoś leży, a ktoś haruje, to ja protestuję!

Dwa i pół roku minęło od ślubu. Weronika się nie uspokoiła. Wciąż wymagała, żeby wszyscy włożyli się w sprawy równo. Jeśli nie, ona też nie będzie.

Uff, charakterek ta Weronika ma! wzdychała Natalia, gdy wysyłała ją do sklepu. Gorsza niż chrzan! Jedno słowo powiesz pięć od niej wróci!

I szacunku do mnie nie ma! narzekał Dmitr, teść. O poduszkę poprosisz, o wodę odparuje, że zajęta!

Maksymilianie, to nieporządek mówi Nikodem, starszy brat Ona krzywdzi naszych rodziców! To niedopuszczalne!

Wiem, że nade mną się znęca! Sprzeciwia się mężowi! Trzeba ją okiełznać, jak zwierza w cyrku! Dzieci nie ma, jak będą, to już będzie nam za ciasno!

Trzeba ją przygotować, stwierdza Nikodem. Wyprowadź ją na spacer, potem odeślij samą do domu! A my ją tu przywitamy i pogadamy.

Zrozumie po dobroci dobrze. Nie, siły użyjemy! A jeśli będzie walczyć, zamkniemy w piwnicy, w szkole powiemy, że ma urlop! Miesiąc posiedzi, spokornieje!

Tak zrobili. Gdy Maksymilian wyprowadzał Weronikę, rodzina szykowała się, wzbudziła w sobie święty gniew i czekała na sygnał od Maksymiliana, żeby Weronikę przywitać.

Nie zdążył.

Brama była, ale drzwi do domu, jakby nigdy nie było. W sieni na podłodze siedzi Nikodem i wyje, trzymając złamaną rękę. Maksymilian wyciąga mu telefon z kieszeni, wybiera pogotowie:

Mów adres! krzyczy, próbując przebić się przez szok. I poproś o kilka karetek!

Nikodem kiwa głową, sycząc z bólu.

W korytarzu, pośród szczątków mebli, leży teść. Nieprzytomny, ale żyje na pocieszenie przynajmniej tyle. W kuchni, przy drzwiach, siedzi teściowa.

Siedzi na ziemi z pięknym siniakiem na twarzy i w rękach trzyma złamaną na pół olbrzymią wałek do ciasta, tym samym, którym zawsze wałkowała ciasto na święta.

Przy stole spokojnie pije herbatę Weronika.

Kochanie? podnosi wzrok na męża. Przyszedłeś po swoją porcję?

N-nie, jąka się Maksymilian.

To nie wiem, co ci zaproponować, zastanawia się Weronika. Może trochę sprawiedliwości w rodzinnych układach?

O takich rzeczach trzeba było wcześniej ostrzegać! wykrzykuje. Przecież ty ludzi prawie

Znam granice! Każdy dostał odpowiedź według zasług! Kto z czym na mnie poszedł, tym dostał!

A wałek złamałam o kolano! Twojej matki nie tknęłam, sama się zderzyła z drzwiami, uciekając!

I co teraz zrobimy? pyta Maksymilian.

Myślę, że będziemy żyć zgodnie! uśmiecha się Weronika. Przede wszystkim sprawiedliwie! O rozwodzie zapomnij, bo jestem w ciąży. A moje dziecko będzie miało ojca!

Maksymilian przełyka ślinę:

Dobrze, kochanie!

Kiedy wszyscy się podleczyli i ochłonęli, zasady w domu zostały zmienione.

I od tej pory w rodzinie panował już spokój i zgoda. I nikt nigdy więcej nikogo nie skrzywdził.