To nie są moje dzieci. Chcesz pomagaj siostrze, ale nie moim kosztem. Sama rozwaliła rodzinę, a teraz próbuje nam wcisnąć swoje pociechy, robiąc sobie życie na nowo.
No, ładnie wam tu, braciszku. Prawdziwy dom, aż pozazdrościć powiedziała Jowita, przesuwając palcem po obrusie i przyglądając się kuchni wnikliwie jak rzeczoznawca. Siedząca naprzeciwko męża Sabina postawiła na stół miskę sałatki. Arkadiusz, nieświadomy tego, jak jego żona zaciska wściekle serwetkę w pięści, uśmiechnął się szeroko do siostry.
W sumie się napracowaliśmy. Z pół roku szukaliśmy, zanim trafiliśmy na coś sensownego.
Aby mieć ten dom, sprzedali mieszkanie w Bydgoszczy i przenieśli się za Arkadiuszem do Torunia, żeby być bliżej teściów. Własny kawałek ziemi, ogródek, błogi spokój Sabina marzyła o tym trzy lata. Dwa miesiące temu te marzenia w końcu się spełniły.
A mnie się rodziny nie udało utrzymać Jowita westchnęła, wlepiając spojrzenie w talerz. Trzy miesiące minęły, a ja wciąż mam mętlik w głowie. Budzę się w nocy nikogo obok. Dzieci pytają, gdzie tata. Sama nie wiem, co odpowiadać.
Pani Teresa, siedząca na czele stołu, wyciągnęła rękę, by pogłaskać córkę po dłoni.
Oj, córeczko, nie ma co się martwić. Najważniejsze, że dzieci zdrowe. Ten łajdak jeszcze pożałuje, że cię zostawił.
Czteroletni Krzyś, bratanek Sabiny, zsunął się ze stołu i pobiegł do salonu. Po chwili dobiegł huk coś gruchnęło z półki.
Krzysiu, ostrożnie! rzuciła Jowita nawet nie wstając z miejsca.
Trzyletnia Jagódka, tulona przez matkę, jęczała cichutko, domagając się uwagi. Jowita rozkołysała ją leniwym ruchem na kolanach i ciągnęła temat:
Dobrze, że teraz mieszkacie blisko. Bo mama po operacji ledwo chodzi, nie ma komu pomóc.
No powiem ci, ledwo mnie tu taxi dowiozło przyłączyła się Teresa, masując kolano. Czwarte piętro bez windy, ciśnienie mi skakało. Ledwo się wdrapałam, myślałam, że dłużej nie wytrzymam. A wnuki swoje wymagają!
Sabina wstała, żeby sięgnąć po drugie danie. Na parapecie czekała rozsadza pomidorów maleńkie zielone sadzonki w plastikowych kubeczkach. Za miesiąc, jak dobrze pójdzie, będzie można je wsadzić w ziemię. Pierwszy raz w życiu własne pomidory!
Mam nadzieję, że nie obrazisz się, jeśli czasami zostawię dzieci? jej kąśliwo-ironiczny głos zaskoczył Sabinę przy kuchence. Tylko jak będzie totalny armagedon, bardzo rzadko! Muszę podjąć pracę, pozałatwiać sprawy rozwodowe, po lekarzach biegać A dzieci? Gdzie je wcisnąć?
Sabina odwróciła się powoli. W spojrzeniu Jowity widziała już tę specyficzną bezradność. Dwadzieścia siedem lat, a gra na uczuciach jak wprawiony aktor.
Arkadiusz skinął głową współczująco.
Jasne, Jowita. Co za problem, pomożemy. No nie, Sabinko?
Wszyscy spojrzeli na nią wymagająco trzy pary oczu: czekających, domagających się właściwej odpowiedzi.
Tak jak trzeba, to pomożemy odpowiedziała przez zęby Sabina.
Jowita aż się rozpromieniła.
Jesteście moimi ratownikami! Przysięgam, nigdy nie będę tego nadużywać. Najwyżej na dwie godzinki
Goście rozjechali się przed jedenastą. Arkadiusz zamówił matce taksówkę, pomógł jej zejść z ganku biadoliła na każdym schodku. Jowita zapakowała śpiące dzieci do starego fiata punto i odjechała, jeszcze wołając przez okno: Dzięki za miły wieczór, jesteście cudowni!
Sabina sprzątała po kolacji, wkładając naczynia do zlewu. Mężulek objął ją od tyłu, trącił wierzchem głowy.
No popatrz, jak fajnie wyszło. Mama szczęśliwa, Jowita też się uśmiecha. To była dobra decyzja z tą przeprowadzką.
Jasne
Ej, co taka markotna? Urobiłaś się?
Trochę Powstrzymała się, by nie dodać, co ją naprawdę męczy. Tylko jak będzie totalny armagedon brzęczało jej w głowie. Aż za dobrze wiedziała, że takie słowa to pierwszy krok do co drugi dzień, bo tak wszystkim wygodniej.
Tydzień później. Telefon rano.
Sabina, uratuj mnie. Muszę lecieć do lekarza, a mama nie da rady z dzieciakami. Trzy godzinki, do obiadu odbiorę.
Sabina spojrzała na komputer, na otwarte excela z kwartalnym raportem. Szef czeka na dane do piątku.
Jowita, ja mam właśnie deadline z raportem
O, oni cisi są jak myszki, sami się pobawią. Włącz bajki i tyle! Proszę, Sabinko, naprawdę muszę!
Pół godziny później dzieci już siedziały u niej. Zjadły obiad, minął czas odbioru A potem cicho zrobiło się bardzo wieczorem.
O osiemnastej wrócił Arkadiusz. Rzucił okiem do pokoju dzieci zapatrzone w telewizor.
Jowita jeszcze nie wróciła?
Miała być do obiadu, teraz pisze, że się spóźni.
No cóż, przecież to nasze bratanki. Posiedzą jeszcze.
Sabina tylko westchnęła. Krzysiek zdążył wylać sok na dywan, Jagódce skończyły się pieluchy w tornistrze znalazła się tylko jedna.
Jowita dotarła koło dziewiątej wieczorem. Świeża, pachnąca kawą i radością.
Przepraszam! Wszystko się przedłużyło. Dzięki, uratowałaś mnie!
Sabina kończyła raport do trzeciej nad ranem. Głowa dudniła, a w uszach jeszcze dźwięczał dziecięcy pisk.
Cztery dni później powtórka. Ważna rozmowa kwalifikacyjna. Jowita przywozi dzieci o dziewiątej rano, ma zabrać koło trzeciej. Arkadiusz, mający dzień wolny po nocnej zmianie, wygramolił się do kuchni w porze obiadowej.
Dalej tu są?
Ano widzisz.
No i dobrze. Nie przejmuj się, ja przypilnuję.
Przypilnował wpatrzony w mecz w salonie. Sabina kursowała między komputerem, obiadem a dziećmi. Krzysiek dwa razy przychodził prosić, wujku, pobaw się, ale Arkadiusz odprawił go: Później, teraz ważny mecz!.
Dzieci zgarnęła Jowita dopiero po dwudziestej.
Pod koniec trzeciego tygodnia wynoszenie dzieci do Sabiny stało się już grafikowym systemem. Trzy, czasem cztery razy w tygodniu lekarze, urzędy, rozmowy o pracę, spotkania z przyjaciółkami. Dwie godzinki zawsze rozciągały się do wieczora.
Pewnego wieczoru, gdy dzieci wreszcie pojechały, Sabina usiadła naprzeciw męża.
Arku, tak dalej nie może być.
Ale co nie może być?
Trzy razy w tygodniu. Nie mam czasu pracować.
Na jego czole pojawiła się zmarszczka.
Sabina, jej jest ciężko! Mąż ją kopnął, musi sobie radzić. Jesteśmy rodziną.
Rozumiem. Ale wpadnę na dwie godzinki kończy się, gdy zostaje do nocy. To nie pomoc, to
To co?
Sabina miała ochotę powiedzieć: cwaniactwo, wjazd na czyjąś głowę. Ale zagryzła język.
Mama dzwoniła wtrącił jej mąż. Uważa, że Jowita musi się pozbierać. Jest młoda, życie jej się rozwaliło. To moja siostra, muszę jej pomóc.
Ja też powinnam się liczyć?
Przecież jesteś moją żoną. Jesteśmy razem rodziną.
Sabina odwróciła wzrok do okna. Za szybą robiło się ciemno, na parapecie sterczała rozciągnięta rozsadza tę chciała posadzić w sobotę, miała przecież być w końcu wolna.
Szkoda było się kłócić.
W piątek popołudniu Arkadiusz wpadł do domu i niemal z progu oznajmił:
Jowita dzwoniła. Prosiła, żebyśmy jutro wzięli dzieci. Musi latać na dwa spotkania o pracę, a jeszcze samochód jej szwankuje chce do mechanika zawieźć.
Sabina odłożyła laptopa, spojrzała na niego zrezygnowana.
Arku, rozmawialiśmy przecież. Nie mogę tak co weekend.
Oj przestań, przecież to moja siostra. O co ci chodzi, siedzisz i tak w domu.
Pracuję z domu, to nie to samo co siedzę.
Przecież dzieci mogą oglądać bajki, ty w tym czasie popracujesz.
Sabina aż zaniemówiła, widząc jego zmęczoną, wkurzoną twarz. Miała w planach sadzenie pomidorów wyhodowane, już do przesadzenia.
Dobra, niech przywozi.
Rankiem Jowita pojawiła się przed jedenastą, w nowej sukience, z modnym cięciem, makijaż jak na bal, nie rozmowę kwalifikacyjną.
Jesteście kochani, ratujecie mi życie! wepchnęła do przedpokoju Krzysia z Jagodą. Najpóźniej o szóstej odbiorę!
A plecak?
W samochodzie! Zaraz przyniosę!
Po minucie wróciła, wciskając torbę w ręce Sabiny.
Pampersy, ubranka, wszystko tam jest. Lecę bo się spóźnię!
Trzasnęły drzwi. Dzieci patrzyły na nią błagalnie. Arkadiusz tymczasem buszował w garażu, pomagał sąsiadowi.
Po godzinie Krzyś nudził się już bajkami i zaczął biegać po domu. Jagoda płakała najpierw chciała jeść, potem pić, potem na rączki. Sabina gotowała, pilnowała dzieci i próbowała cokolwiek przygotować na obiad.
Wreszcie Arkadiusz zajrzał do domu.
Jak tam sytuacja?
Możesz przypilnować dzieci przez chwilę? Muszę wreszcie posadzić rozsadę, zaraz będzie za późno.
Jasne, tylko ręce umyję.
Sabina poleciała do ogrodu, rozkładając sadzonki i narzędzia. Po dziesięciu minutach z domu dobiegł rumor i płacz.
Wpadła do salonu. Arkadiusz siedział na kanapie z nosem w telefonie. Krzyś stał przy rozwalonym doniczku ziemia wszędzie, pokruszone sadzonki, połamane łodyżki.
Co się tu stało?
Wszedł na parapet, nie zdążyłem.
Sabina patrzyła na resztki sadzonek pomidorów, które rosły na parapecie dwa miesiące podlewane jak dzieci. Marzenia o własnych pomidorach diabli wzięli.
Ciociu Sabinko, jesteś zła? Krzyś z niepokojem.
Nie, skarbie westchnęła, zbierając ostryki. Idź do wujka Arka.
Arkadiusz podniósł głos znad telefonu:
Spokojnie, to tylko rozsadza! Posadzisz nowe.
Sabina nie odpowiedziała. To NIE była tylko rozsadza. To był jej kawałek normalności, właśnie rozdeptany dziecięcą nogą.
Godzina piąta Jowity dalej nie ma. O szóstej sms: Jeszcze się spóźnię. O siódmej cisza. O ósmej słychać pod bramą potężny silnik.
Sabina wygląda przez okno podjeżdża lśniące volvo. Z samochodu wysiada Jowita zaróżowiona, zadowolona, bujająca się na szpilkach. Za kółkiem: facet pod czterdziestkę w skórzanej kurtce.
Dzięki, Michał! Oddzwonię!
Auto odjeżdża. Sabina stoi w progu.
Cześć! Przepraszam, że tak późno. Spotkałam kumpla po rozmowie, podwiózł mnie.
Sabina uderzył zapach wina i czegoś słodkiego. Żadne rozmowy kwalifikacyjne, żaden serwis. Jowita zrzuciła dzieci i ruszyła w miasto.
Jak poszło na rozmowie?
Co? A, spoko. Mają oddzwonić.
A auto?
Mam termin dopiero na przyszły tydzień tłok straszny.
Kłamie, nawet nie mrugnie.
A w środę możesz znów zostać z nimi? Mam kolejną rozmowę
Nie.
To nie zabrzmiało mocno. Jowita podniosła wzrok.
Jak to nie?
Po prostu. W środę nie.
Ale dlaczego? Przecież i tak siedzisz w domu
Pracuję z domu. Mam też swoje sprawy.
Jowita się zafrasowała, zaraz zaczęła drżeć jej warga, w oczach szkliło się.
Sabina Ty wiesz, jak mi ciężko. Sama z dwójką, po rozwodzie. Myślałam, że wy mnie wesprzecie, rodzina najważniejsza. A ty nawet dnia nie możesz
Wspieram. Od trzech tygodni. Ale nie jestem nianią ani przedszkolem.
Co się z tobą stało? głos Jowity stawał się ostry. Trochę z dziećmi posiedziałam, to chyba nie problem? To nie obce dzieci!
Ale nie moje. To twoje dzieci, Jowita. I twoja odpowiedzialność.
W progu pojawił się Arkadiusz. Usłyszał końcówkę.
O co tu chodzi?
Jowita od razu na niego: Arek, twoja żona nie chce mi pomóc! Proszę tylko o jeden dzień, a ona
Zaszlochała i chwyciła się za serce.
Myślałam, że na rodzinę mogę liczyć. Ale widać nie
Machnęła ręką i poszła do samochodu. Na progu odwróciła się.
Trzeba być lepszym człowiekiem, Sabina. Więcej serca!
W ciszy zamówiła taksówkę i czekając, siedziała na ganku, nawet nie patrząc na Sabinę. Potem zabrała śpiące dzieci i odjechała bez słów.
Sabina stała na ganku, coś jej ścisnęło żołądek. Może przesadziła? Może powinna być miękka jak pampuch?
Arkadiusz patrzył za znikającą taksówką, po chwili zwrócił się do Sabiny:
No i po co tak ostro?
Jak ostro?
Przecież ładnie cię poprosiła a ty
Nie dokończył, poszedł do domu.
Nastał tydzień ciszy. Potem Arkadiusz wrócił z pracy i od progu:
Jowita dzwoniła. Znowu rozmowa o pracę. No daj się jej choć ten raz wykręcić, nie bądź taka.
Arku, ile razy można
Ostatni raz. Obiecuję. Jak się spóźni sam to załatwię.
Sabina spojrzała na niego. Był jak pomiędzy młotem a kowadłem.
Ok, ostatni.
Następnego poranka Jowita wstrzeliła się do domu, całując dzieci w locie.
Dziękuję, muszę lecieć, już mnie czekają!
Trzasnęły drzwi. Sabina została z Krzysiem i Jagodą.
W porze obiadu mechanicznie sięgnęła po telefon, by sprawdzić pocztę. W aktualnościach pojawiła się znajoma twarz. Jowita. Nowe zdjęcie na Facebooku.
Kliknęła profil: Jowita z kieliszkiem, wokół ekipa z winem, obok obejmuje ją facet. Podpis: Spotkanie z klasą! Jak mi brakowało normalnego życia!
Wrzucone dwadzieścia minut temu.
Sabina patrzyła na ekran i wszystko nagle się ułożyło. Rozmowy kwalifikacyjne, lekarze, auta bajka. Jowita podrzuca dzieci, a sama żyje jak chce. A były mąż może wcale nie taki zły. Może po prostu miał dość?
Wybrała numer Arkadiusza.
Przyjedź i sam zajmij się swoimi bratankami.
Co jest? Jestem w pracy.
To niech twoja mama ich zabierze. Ja mam dość.
Sabina, co się stało?
Zajrzyj do profilu twojej siostry i zobacz, gdzie teraz jest. Potem pogadamy.
Zamilkł, po chwili westchnął.
Ok, zgłoszę szefowi, że wcześniej wychodzę.
Przyjechał po dwóch godzinach. Wszedł, popatrzył na dzieci, potem na żonę.
Zobaczyłem to zdjęcie powiedział cicho.
I co?
Może naprawdę spotkanie z klasą
Arku, ona wraca tu co raz na rauszu. Ostatnio przywiózł ją facet w volvo! Serio, nie widzisz tego?
To moje bratanki! Nie ich wina, że rodzice się rozeszli.
Ale ja nie jestem winna! To nie są moje dzieci, nie jestem zobowiązana do niańczenia ich bez końca. Chcesz pomagaj. Ale nie moim kosztem.
To moja siostra!
Twoja siostra wszystko rozbiła. Teraz podrzuca nam dzieci i baluje.
Co ty wygadujesz!
Prawdę. Każde wyjście do lekarza kończy się imprezą. Mam już dość. Ty też?
Arkadiusz zamilkł, potarł twarz.
Dobra, rozumiem Przepraszam. Usłyszałem cię.
Jowita przyjechała późnym wieczorem. Dzieci już spały, przykryte kocem. Chciała coś tłumaczyć korki, rozładowany telefon ale Arkadiusz ją zatrzymał.
Jowita, tak już nie będzie.
W sensie?
Żadnego zrzucania dzieci i znikania na cały dzień. Nie jesteśmy nianiami!
Spojrzała na Sabinę, zrozumienie w oczach.
Ona cię namówiła.
Nie, sam zdecydowałem.
Wzruszyła ramionami i przeniosła śpiącego Krzysia na ręce.
Wszystko jasne. Rodzina, pff
Wybiegła, nie podziękowała. Drzwi huknęły tak, że całe szyby zatrzęsły się w futrynie.
Rano siedzieli przy stole, popijając herbatę. Zadzwonił telefon wyświetliło się Mama.
Arkadiusz odebrał.
Tak, mamo.
Sabina słyszała tylko fragmenty: szorstki głos z głośnika.
Co się dzieje?! Pomóc siostrze nie możesz? Ja przecież nie mogę, ledwo chodzę
Mamo, my też mamy własne życie.
Aha, pogadaliście się! Dom wybudowali, sumienie zgubili Wszystko jasne!
Rozłączyła się. Arkadiusz odłożył telefon, spojrzał na Sabinę.
Obraziła się.
Domyśliłam się.
Zapadła cisza. Za oknem słońce, na parapecie pusty doniczek po pomidorach. Sabina spojrzała na męża. Przeprowadzili się tu dla spokoju, ogródka, własnego życia. Dostali cudze dzieci, cudze rozterki i rodzinę, która widzi w nich wieczną pomoc.
Arkadiusz przykrył dłoń Sabiny swoją.
Przepraszam. Powinienem był wcześniej postawić granicę.
Sabina tylko ścisnęła mu rękę. To nie była wygrana. Teściowa obrażona, Jowita wściekła, a przed nimi miesiące rodzinnej zimnej wojny. Ale pierwszy raz od tygodni poczuła nie zmęczenie, a coś jak ulgę. Powiedziała nie. I on ją usłyszał.
Reszta to już przyszłość.
