Kiedy z mężem ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, teściowa sprawiła sobie futro, nowy telewizor i żyła jak królowa.
Ale po latach wszystko się odwróciło.
Miałam osiemnaście lat, kiedy zaszłam w ciążę. Moi rodzice nie stanęli za mną murem, uznali, że jesteśmy za młodzi na dziecko. Mój mąż właśnie poszedł do wojska. Babcie, zarówno ze strony mamy, jak i taty, mówiły jednym głosem:
To twój problem, dziecko powtarzały.
Nie będę teraz niańczyć twojego dziecka usłyszałam od mamy.
Teściowa nawet nie miała ochoty rozmawiać.
Przygarnęła mnie ciotka ze strony taty. Miała wtedy 38 lat, nie miała własnych dzieci całkowicie poświęciła się swojej pracy. Nigdy źle nie mówiła o moich rodzicach:
Rozumiem ich, co mieli zrobić? Kiedy się urodziłaś, nie było lekko. Naprawdę dużo ci poświęcili. Były czasy, że nie mieliście co jeść. Twój tata dźwigał worki na kolei za grosze, żeby coś dorobić.
Ale teraz mają dobrą sytuację. Tata nieźle zarabia, mają dwupokojowe mieszkanie, a mama też pracuje. A ja zaraz zostanę mamą.
Naprawdę ich to nie obchodzi? zapytałam ciocię szeptem.
Po prostu chcą żyć dla siebie. Nie oceniaj ich. Przyjdzie czas, to zrozumieją, co zrobili.
Nie mogłam liczyć na pomoc. Spakowałam swoje rzeczy i zamieszkałam u cioci.
Gdy mąż wrócił z wojska, nasz synek miał już półtora roku. W czasie jego nieobecności teściowa ani razu nie przyszła zobaczyć wnuka. Moi rodzice pojawili się u nas dwa razy.
Mąż zatrudnił się jako mechanik samochodowy, próbował jeszcze kończyć szkołę, ale nie dał rady. Nadal mieszkaliśmy z ciocią. Gdy syn poszedł do przedszkola, a ja zaczęłam pracować, ciocia była zmuszona zmienić dzielnicę. Wynajeliśmy więc niewielkie mieszkanie.
Po jakimś czasie zmarła babcia męża. Teściowa sprzedała jej mieszkanie i od razu zrobiła remont u siebie, kupiła co chciała. Mąż próbował ją przekonywać, żeby nie sprzedawała kawalerki babci nawet proponował, że będzie jej płacił czynsz, a potem ją wykupi ale na nic się zdały jego prośby.
Dlaczego mam się poświęcać? Zawsze marzyłam o porządnym remoncie rzuciła teściowa na jego słowa. Chcecie, zróbcie coś sami.
Pięć lat później urodziła się córeczka. Wiedzieliśmy już, że potrzebujemy własnego kąta. Mąż wyjechał do pracy za granicę, ale odkładanie na mieszkanie szło nam powoli. Wciąż gnieździliśmy się z dziećmi po wynajętych kątach.
Mama została sama w trzypokojowym mieszkaniu. Tata rozwiódł się z nią dwa lata wcześniej, ale dla własnej córki i dwójki wnuków nie było tam miejsca. Do teściowej iść też nie mogliśmy ciągle coś remontowała, żyła swoim życiem i nie zamierzała nam pomagać.
Po kilku latach ciężkiej pracy w Niemczech mąż wrócił wreszcie kupiliśmy własne mieszkanie. Bez wsparcia od nikogo.
Dziś nasz syn kończy ósmą klasę, córka jest w drugiej. Wiemy, ile warte są pieniądze, bo oszczędzaliśmy każdy grosz. Dziś mamy oba samochody, co roku jedziemy z dziećmi nad morze.
Jedynej osobie, której naprawdę zawdzięczamy pomoc, jest ciotka. Może do nas zadzwonić w każdej chwili po wsparcie, a my nigdy nie odmówimy.
Rodzice mieli pod górkę. Mamę zwolniono z pracy, niedawno dzwoniła z prośbą o wsparcie odmówiłam. Teściowa też nie ma lekko. Poszła na emeryturę, nie chciała oszczędnie żyć. Wszystkie pieniądze jeszcze sprzed lat wydała, bo raz się żyje. Mąż poradził jej, żeby sprzedała wyremontowane, duże mieszkanie i zamieniła się na mniejsze.
My nie jesteśmy nikomu nic winni. Nasze dzieci traktujemy inaczej niż nasi rodzice traktowali nas. Pomagamy im w czym tylko możemy i wierzę, że i one kiedyś odwzajemnią to, kiedy będziemy potrzebować wsparcia na starość.
