Antonina Kowalska szła przez deszczową Warszawę i płakała łzy gubiły się w wodnych strugach, jakby robiły im konkurencję.
Jedyna radość z tej ulewy: nikt nie widzi, że ryczę mruknęła do siebie Antonina, z nutką polskiej autoironii.
Myślała też: Sama sobie winna, weszłam nie w porę, jak ta teściowa z dowcipu, której nawet herbaty nikt nie zaparzył.
Szła, szlochała, a potem nieoczekiwanie sama parsknęła śmiechem, przypominając sobie ten polski żart o zięciu i teściowej:
No co, mamo, nawet herbatki nie wypijecie?
Teraz czuła się jak ta mama” z opowieści
Szlochała i chichotała na zmianę, a emocje mieszały się gorzej niż bigos na trzeci dzień.
W domu zrzuciła wszystko mokre, otuliła się kocem z IKEA (bo gdzie indziej?), i już ryczała bez krępacji. Nikogo nie było, kto by słyszał tylko jej złota rybka w okrągłym akwarium, przyglądała się z typowo rybim stoicyzmem.
Antonina Kowalska zawsze była kobietą intrygującą, powodzenie u mężczyzn miała niezgorsze, tylko jakoś z ojcem Nikodema jej synka nie wyszło. Pił niestety sporo. Na początku można było wytrzymać. Wypił spał, ale potem zaczął ją zazdrośnie kontrolować. Podejrzewał o wszystko: nawet o flirtowanie z panem, który zapytał o drogę, z rzeźnikiem, z dziadkiem o lasce i z sąsiadem zza ściany.
Pamięta, jak raz uśmiechnęła się do sąsiada i mąż oszalał.
Pobił ją solidnie, z fachowością, jakby był zawodowym bokserem. Bił tak, że syn patrzył.
Nikodem wtedy wszystko babci i dziadkowi opowiedział.
Mama Antoniny zapłakała:
Po to, żeby jakiś pijak mi dziecko tłukł, wychowywałam córkę?
Ojciec poszedł milcząco, od razu sałatka w głowie: zjechał zięcia z czwartego piętra. Ten łapa złamał w locie.
Ojciec zagroził: Jeszcze raz zobaczę cię z moją Antką, to cię odstrzelę. Mogę siedzieć, ale życia mojej córki nie zmarnujesz.
Mąż zniknął na zawsze. A Antka więcej za mąż nie wyszła trzeba syna wychować, nigdy nie wiadomo, jaki mężczyzna może się trafić.
Panów, którzy próbowali się z nią umówić, było sporo, ale ona już miała dość po Nikodemie seniorze.
Materiałowo było nieźle pracowała jako technolog żywienia w niedużej restauracji. Na życie narzekać nie musiała, grosz regularnie na mieszkanie odkładała.
I gdy już uzbierała na wymarzony lokal, Nikodem oświadczył się. A dziewczyna taka porządna, prawdziwie polskie imię: Weronika.
Więc Antonina została w swoim blokowym M3, a młodym wyprawiła wesele i przekazała nowe, dwupokojowe mieszkanie. No bo przecież: to ich rodzina, im bardziej się przyda!
Teraz zbiera dla nich na samochód ile można jeździć starym polonezem?
W sumie do syna nie planowała dziś iść. Narzucać się dzieciom to nie w jej stylu. Ale pech chciał, że była pod ich blokiem, kiedy lunął deszcz. Bez parasola no i co, na taki opad nawet najlepszy paragol nie pomoże.
Postanowiła wpaść, przeczekać, pogadać z Weroniką, tak po babsku, przy kubku herbaty.
Weronika, widząc teściową w drzwiach, zdziwiona:
Antonino, coś się stało?
Antonina zdezorientowana zaczęła się tłumaczyć:
Tak, bo ten deszcz
Deszcz już przestał! Chyba blisko masz, dojdziesz ucięła Weronika chłodno, gapiąc się przez okno z założonymi rękami.
Tak, tak… wymruczała Antonina pokornie i wyszła na mokry chodnik, cała we łzach.
Szlochała, szlochała W końcu zasnęła.
A we śnie właśnie jej złota rybka nagle urosła i zaczęła poruszać pyszczkiem bezgłośnie, ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka cytowała klasyka:
Płaczesz? Głuptas! Nawet herbaty nie dali ci w deszczu! Za czyje auto oszczędzasz? Zamierzasz całe życie dla nich coś odkładać? Żyć dla nich! Spójrz na siebie! Jesteś mądra i piękna! Pieniądze masz! No i co z tego, że na samochód dla dzieci? Oni tego nie docenią! Jedź sobie nad Bałtyk! Przeżyj coś dla siebie!
Antonina obudziła się, gdy było już ciemno.
Rybka w akwarium dalej otwierała usta, ale Antonina utraciła zdolność rozumienia rybskiego języka. Mimo wszystko zrozumiała najważniejsze: nie wolno się poświęcać dla tych, którzy nawet herbaty nie naleją w deszczu, ani nie pozwolą przeczekać ulewy.
Wzięła więc pieniądze przeznaczone na wóz dla młodych i kupiła sobie majówkę nad polskim morzem.
Pojechała, odpoczęła, wróciła piękna, z opalenizną.
A syn z synową? Ani się połapali, bo przychodzili tylko, gdy coś trzeba było: forsę lub opiekę nad wnukiem.
Antonina przestała unikać facetów i pojawił się adorator dyrektor restauracji, gdzie pracowała.
Od dawna za nią wzdychał, ale ona miała skomplikowaną duszę wszystko dla syna i synowej. Teraz wreszcie zaiskrzyło. Wspólne śniadania, wspólne powroty z pracy. Życie nabrało zupełnie nowego smaku.
A ostatnio Weronika wpadła:
Czemu Antonino, do nas nie zajesz? Nie dzwonisz? Nikodem świetny samochód wypatrzył! zaczęła z przaśną polską delikatnością.
Weroniko, coś chciałaś? ręce założyła na piersiach Antonina, patrząc twardo.
Weronika już miała powiedzieć, ale z pokoju wyjrzał interesujący mężczyzna:
Tonka, pijemy kawę?
Jasne! zaśmiała się Antonina.
I gościa zaproś! dorzucił gościnnie.
Nie, Weronika już wychodzi. Ona kawy nie pija! Prawda, Weroniko?
Antonina zamknęła drzwi, puściła oko do rybki.
I tak trzymać!
Antonina Pietrowna szła w deszczu i płakała. Łzy spływały po policzkach, mieszając się z kroplami. – Jedyna radość – deszcz pada! Nikt nie widzi łez – myślała kobieta. A jeszcze rozważała: – Sama sobie winna! Zjawiłam się nie w porę. Nieproszony gość. Szła i płakała, a potem śmiała się, przypominając sobie żart, gdzie zięć mówi do teściowej: – I co, mamo, nawet herbatki pani nie wypije? I właśnie teraz znalazła się w sytuacji tej „mamy”. Płakała i śmiała się, śmiała się i płakała. Gdy wróciła do domu, zdjęła mokre ubranie, owinęła się kocem i już płakała bez skrępowania. Nikogo i niczego! Tylko złota rybka w okrągłym akwarium ją słyszała! Nikogo innego! Antonina Pietrowna była kobietą ciekawą i budziła zainteresowanie mężczyzn. Ale z ojcem Nikity – swego syna – jakoś się nie ułożyło. Pił dużo. Na początku dało się znosić. Napił się, spał. Ale potem zaczął ją zazdrośnie kontrolować. Wszystkim! Nieznajomemu, który zapytał o drogę, sprzedawcy w mięsnym, dziadkowi z laską, sąsiadowi. Kiedyś, gdy zobaczył jak Antonina uśmiecha się, witając sąsiada, kompletnie oszalał. Pobił żonę. Bił długo, po nerkach, na oczach dziecka. Nikita wtedy wszystko opisał dziadkom. Mama Antoniny zapłakała: – Czy po to wychowywałam córkę, żeby ją byle pijak bił! Ojciec po prostu się ubrał i wyszedł. Złapał zięcia – od tej chwili już byłego – i spuścił go z czwartego piętra. Ten, spadając, aż złamał rękę. A ojciec jeszcze pogroził mu pięścią: – Jeszcze raz przyjdziesz do córki, zabiję. Pójdę do więzienia, ale życia mojej Tonie nie zmarnujesz! I rzeczywiście mąż zniknął na zawsze. A Tonia nigdy już nie wyszła za mąż. Trzeba było syna wychować. Kto wie, jaki mąż by się trafił. Wielu mężczyzn próbowało nawiązać z nią relację. Ona nie mogła. Wystarczyło jej z ojcem Nikity. Antonina nie miała większych problemów finansowych. Miała dobrą pracę: technolog żywienia zbiorowego. Pracowała w niewielkiej restauracji. Nie narzekała na życie. Odkładała stopniowo na mieszkanie. Gdy uzbierała odpowiednią sumę, Nikitka postanowił się ożenić. A dziewczyna cudowna – i piękne imię: Anastazja. Antonina została w swojej „kawalerce”, a dzieciom zrobiła wesele i przekazała nowe, dwupokojowe mieszkanie. No jakżeby nie! Oni mieli rodzinę, bardziej potrzebowali! Teraz odkłada dzieciom na nowy samochód. Ile można jeździć starym fiatem? Dziś wcale nie planowała iść do syna. Nie była z tych, co narzucają swoją obecność dzieciom. Tak się złożyło, że była akurat w pobliżu, gdy lunął deszcz. Nie miała nawet parasola. Zresztą ulewa taka, że nawet parasol nie pomógłby. Zdecydowała wstąpić, przeczekać, pogawędzić z Anastazją jak kobieta z kobietą, wypić herbatę. A Anastazja, otwierając drzwi, spojrzała na teściową zaskoczona. Nawet nie zaprosiła do środka. W chłodnym przedpokoju zapytała: – Antonina Pietrowna, czego pani chciała? Antonina aż się zmieszała, zaczęła tłumaczyć: – Bo wie pani… Deszcz… – Deszcz już minął! Niedaleko pani ma, dojdzie pani – powiedziała synowa, patrząc przez okno, z założonymi rękami. – Tak, tak – pokornie odparła Antonina Pietrowna, cała we łzach wychodząc na deszcz. Płakała i płakała, a potem zasnęła. A we śnie przyśniła jej się złota rybka z akwarium. Nagle urosła i poruszała niemymi wargami. Ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka mówiła! – Płaczesz? Ale głuptas z ciebie! Nawet herbaty ci nie nalali w deszczu! A ty dla kogo pieniądze na auto odkładasz, co? Całe życie będziesz dla nich zbierać? Żyjąc dla nich! Spójrz na siebie! Jesteś mądra i piękna! Masz pieniądze! I co, że na samochód dla dzieci? Oni tego nie doceniają! Wyjedź nad morze! Żyj trochę dla siebie! Antonina obudziła się, kiedy było już ciemno. Rybka nadal pływała w akwarium, poruszała ustami. Ale Antonina straciła już zdolność rozumienia rybiego języka. Mimo to zrozumiała najważniejsze. Nie wolno składać siebie w ofierze dla niewdzięcznych ludzi. Ani dla bezczelnych, którzy nawet herbaty nie naleją ani nie pozwolą przeczekać deszczu. Antonina Pietrowna wzięła pieniądze odkładane dla dzieci na auto i wykupiła sobie wczasy nad morzem. Pojechała, odpoczęła. Wróciła piękna i opalona. A syn z synową nawet nie wiedzieli. Przychodzili do niej albo dzwonili tylko, gdy czegoś potrzebowali: pieniędzy albo żeby posiedzieć z dzieckiem. Antonina przestała też unikać mężczyzn i pojawił się adorator – bardzo interesujący, elegancki – dyrektor restauracji, w której pracowała. Już dawno mu się podobała, ale była zbyt zajęta synem i synową. A teraz się udało. I razem do pracy, i z pracy. I życie zmieniło się nie do poznania. Niedawno zjawiła się Anastazja. – Dlaczego, Antonino Pietrowno, do nas nie przychodzicie? Nie dzwonicie? Nikita już wypatrzył samochód! – zasugerowała synowa. – Anastazjo, chciałaś czegoś? – zapytała Antonina Pietrowna, zakładając ręce. Anastazja już otworzyła usta, by coś powiedzieć teściowej, gdy z pokoju wyszedł interesujący mężczyzna: – Tonia, pijemy herbatę? – Jasne, chętnie! – uśmiechnęła się Antonina. – I gościa zaproś! – gościnne zawołał mężczyzna. – Nie, Anastazja już wychodzi. I przecież ona herbaty nie pije! Prawda, Anastazjo? Antonina Pietrowna zatrzasnęła za synową drzwi, zaśmiała się i puściła oczko do rybki. – I tak ma być!
