Jeszcze jeden wspólny rok… Od dłuższego czasu Arkadiusz Janowicz nie wychodził sam na dwór. Nie wychodził odkąd pewnego dnia wracając z przychodni, zapomniał gdzie mieszka i jak się nazywa. Ruszył wtedy w zupełnie inną stronę i długo krążył po osiedlu, aż jego wzrok natrafił na bardzo znajomy budynek. Okazało się, że to była fabryka zegarków, w której Arkadiusz Janowicz przepracował niemal pięćdziesiąt lat. Patrzył na ten budynek i czuł, że dobrze go zna. Ale dlaczego go zna i kim sam jest, nie pamiętał, aż ktoś nieoczekiwanie klepnął go w plecy. – Janowicz! Panie Arkadiuszu, przyszedł pan z tęsknoty? Dobrze, że właśnie ostatnio o panu mówiliśmy – jaki pan był mistrz i nauczyciel. Nie poznaje mnie pan? To ja, Jurek Akul, to pan, Janowicz, uczynił ze mnie człowieka! W głowie Arkadiusza Janowicza nagle coś pstryknęło i wszystko sobie przypomniał – dzięki Bogu… Jurek się ucieszył, objął swojego dawnego mentora: – Rozpoznał mnie pan? Tylko wąsy zgoliłem, więc wyglądam inaczej. Może wpadnie pan do nas, chłopaki by się ucieszyli? – Może następnym razem, Jurek, trochę się dziś zmęczyłem – przyznał Arkadiusz Janowicz. – Mam tu samochód, podwiozę pana, znam adres – ucieszył się Jurek. Od tego czasu Natalia Lewandowska nie wypuszczała już męża nigdzie samego, choć z pamięcią wszystko było już w porządku. Teraz chodzili wszędzie razem – do parku, do przychodni, do sklepu. Jednak pewnego razu Arkadiusz się rozchorował: gorączka, silny kaszel. Żona sama pobiegła do apteki i sklepu, choć sama też źle się czuła. Kupiła lekarstwa, zakupy – niby nie dużo, ale opanowała ją dziwna słabość i zadyszka. Wydawało jej się, że torba z zakupami waży niebywale dużo. Zatrzymała się, odpoczęła, wzięła zakupy i ruszyła dalej. Zrobiła jeszcze parę kroków i znów musiała stanąć. Położyła ogromną torbę na świeżym śniegu i… miękko opadła na ścieżkę prowadzącą do domu. Ostatnia jej myśl była – po co tyle naraz nakupowałam, zupełnie jakby rozumu na starość nie miała! Dobrze, że sąsiedzi wychodzili z klatki i zobaczyli leżącą na śniegu starszą panią. Podbiegli i wezwali karetkę… Natalia Lewandowska pojechała karetką do szpitala, sąsiedzi zabrali torbę z zakupami i lekarstwami, wrócili i zaczęli pukać do drzwi. – Mąż chyba został w domu, może jest chory, parę dni go nie widziałam – stwierdziła Nina Michalska. – Może śpi – Natalia mówiła, że on ostatnio też źle się czuje, ech, starość nie radość, odwiedzę później… Arkadiusz Janowicz słyszał dzwonek. Ale kaszel utrudniał mu oddychanie, chciał wstać, lecz gorączka i osłabienie sprawiały, że kręciło mu się w głowie, o mało nie upadł… Kaszel ucichł, a sam Arkadiusz zapadł w dziwny sen, jakby na jawie. Gdzie jest Natalia, dlaczego tak długo nie wraca? Leżał długo w półśnie, aż usłyszał lekkie kroki. Żona – jego Natalia – podeszła do niego. Tak dobrze, że wróciła. – Arkadiuszu, podaj mi rękę, trzymaj się mnie, wstawaj, wstawaj – wołała żona. I wstał, trzymając się jej dziwnie chłodnej dłoni. – A teraz otwórz drzwi, szybciutko – szepnęła Natalia. – Po co? – zdziwił się Arkadiusz, ale otworzył, skoro prosiła, i do mieszkania weszło dwóch – sąsiadka Nina Michalska i Jurek, jego młodszy kolega z pracy: – Janowicz, czemu nie otwierasz, tyle się dobijaliśmy! – Natalia? Gdzie Natalia, była tutaj przecież przed chwilą? – pobladł Arkadiusz Janowicz, próbując zrozumieć, gdzie zniknęła żona. – Przecież ona jest w szpitalu, na OIOM-ie – zdziwiła się Nina Michalska. – Chyba bredzi – domyślił się Jurek i ledwo zdążył złapać upadającego w omdleniu przyjaciela… Sąsiadka i Jurek wezwali karetkę, okazało się, że to omdlenie z gorączki… Po dwóch tygodniach Natalię Lewandowską wypisano ze szpitala. Jurek autem przywiózł ją do domu, on i sąsiadka przez ten czas opiekowali się Arkadiuszem Janowiczem, który też wracał do zdrowia. Najważniejsze – są jeszcze razem. Kiedy wreszcie zostali sami, oboje ledwo powstrzymywali łzy. – Dobrze, że na świecie są jeszcze życzliwi ludzie, Arkadiuszu – pomyśl jak dzieci Niny codziennie do nas po lekcjach wpadały, obiady im gotowaliśmy, pomagałam w lekcjach, a potem Nina z pracy wracała i ich odbierała… – Tak, nie każdy pamięta dobro, a ona nie zobojętniała, to takie budujące – zgodził się Arkadiusz, – I Jurek – był młodym chłopakiem, byłem jego mentorem, pomogłem mu się odnaleźć. Młodzi zwykle zapominają o starszych, ale ten mnie nie zostawił. – Za kilka dni Sylwester, Arkadiusz, jak dobrze, że znowu jesteśmy razem – przytuliła się Natalia. – Natalia, powiedz mi – jak to było, że z szpitala do mnie przyszłaś i kazałaś drzwi otworzyć tym, którzy mnie uratowali? Przecież bez ciebie byłoby po mnie – odważył się zapytać Arkadiusz. Bał się, że znów pomyśli, że coś z jego pamięcią, ale Natalia spojrzała na niego zdumiona, – To naprawdę się stało? Przecież lekarz powiedział, że miałam zatrzymanie akcji serca, a ja, jakby we śnie, do ciebie wtedy dotarłam! Pamiętam to, leżałam na OIOM-ie, a potem poszłam do ciebie… – Niezwykłe rzeczy nam się na starość zdarzają, ja kocham cię jeszcze bardziej niż dawniej – Arkadiusz ujął jej ręce, siedzieli długo patrząc sobie w oczy. Jakby bali się, że coś ich znów rozdzieli… Wieczorem, tuż przed Nowym Rokiem, wpadł Jurek, przywiózł smakołyki – żona upiekła ciasta. Potem podeszła sąsiadka Nina, pili wspólnie herbatę z ciastem, w domu było ciepło i dobrze. Nowy Rok Natalia Lewandowska i Arkadiusz Janowicz świętowali razem. – Wiesz, postanowiłam sobie, że jeśli ten Nowy Rok powitamy we dwoje, to będzie nasz rok. Jeszcze trochę razem pożyjemy – powiedziała mężowi Natalia. I oboje się roześmiali z tej radosnej myśli. Jeszcze jeden wspólny rok życia – to przecież tak wiele, to po prostu szczęście.