Zagadkowa korespondencja męża Poranek u Oli i Szymona zaczął się od spóźnienia. Zaspali, przegapili budzik i oboje biegali nerwowo po mieszkaniu, próbując jednocześnie przygotować się do pracy i wyszykować synka, Witka, do przedszkola. — Kochanie! Odbierzesz dzisiaj Witka, dobrze? — zawołała Ola z sypialni, zakładając spodnie i próbując spakować rzeczy do plecaka przedszkolaka. — Jasne! — odpowiedział Szymon. — Gdzie są moje klucze? — Nie widziałam! — odburknęła zdenerwowana Ola, biegając po pokoju w poszukiwaniu telefonu. W końcu dorwała komórkę i pospieszyła ubrać Witka, który przez cały ten czas bawił się autkami, nic sobie nie robiąc z pośpiechu. Do przedszkola Ola i Witek dotarli w ekspresowym tempie. Ola próbowała zdjąć synkowi kurtkę, ale zamek się zaciął. Wtem spojrzała na Witka i zobaczyła, że chłopiec zaczyna płakać. — Mamo, nie chcę do przedszkola… — Witek nagle rozbeczał się, marszcząc czoło i zaciskając piąstki. — Synku, nie zaczynaj, proszę, spieszymy się! — próbowała zachować spokój, choć głos jej drżał. Uklękła przy dziecku, głaszcząc je po głowie, usiłując pocieszyć. — W przedszkolu będzie fajnie. Spotkasz kolegów, pobawisz się… Przekonywanie nie przynosiło efektu. Chłopiec stał w miejscu, coraz bardziej marudząc. W szatni pojawiła się pani wychowawczyni, uśmiechnęła się do Oli i wzięła Witka za rękę. — Proszę się nie martwić, Olu — uspokoiła ją nauczycielka. — Damy sobie radę. Witek, zapraszam do dzieci, już na Ciebie czekają. Ola odetchnęła, ale zaraz opadła ją kolejna fala stresu. — O rany, jakie mam już opóźnienie… Masakra — wymamrotała, patrząc na zegarek. Szybko ruszyła do wyjścia, postanawiając zadzwonić do klientki, by uprzedzić ją o spóźnieniu. Wyjęła komórkę z torby, zaczęła szukać kontaktu, ale nie znalazła niczego znajomego. Przyjrzała się dokładnie i zrozumiała, że to nie był jej telefon. W zamieszaniu z Szymonem pomylili etui. Te przeklęte identyczne pokrowce, te same hasła. — No pięknie… — powiedziała do siebie z nieukrywanym rozdrażnieniem, kombinując, jak się teraz skontaktować z klientką. Musiałaby zadzwonić do męża na swój telefon i poprosić go o przesłanie numeru. Nagle trzymany w ręku telefon zawibrował, a na ekranie wyświetliło się powiadomienie o nowej wiadomości. Ola zerknęła odruchowo: Dima: „I jak tam ta dziewczyna z siłowni? Dała Ci numer?” Ola znieruchomiała. Przeczytała powiadomienie kilka razy, a potem w jakimś zamroczeniu otworzyła rozmowę i zaczęła czytać dalej. Dima: „No co, wkradłeś się w łaski?” Szymon: „Tak, podała numer. Umówione na ten weekend. U mnie”. Ola w przerażeniu czytała te słowa raz po raz. Ten weekend? Przecież miała zawozić Witka do swojej mamy i zostać tam na noc… — Boże… — wyszeptała, czując, jak serce jej pęka. — Lepiej by było, gdybym tego nie wiedziała. Cholernie identyczne pokrowce… Oli ledwo udawało się zachowywać spokój. Każdy dzień, każdy kontakt z Szymonem stał się dla niej próbą sił. Do soboty pozostawały trzy dni, ale już wtedy zaczęła tonąć w własnych myślach, rozważając co zrobić. Próbowała się przekonać, że to pomyłka, że źle zrozumiała. Ale za każdym razem, kiedy patrzyła na męża, w głowie wracały słowa: „Ten weekend. U mnie”. Szymon wydawał się niczego nie zauważać. Był czuły, troskliwy, pomagał w domu, wieczorem pytał, jak minął jej dzień, pomagał przy kolacji i usypiał Witka. Ola szukała w jego oczach odpowiedzi na pytania, których nie potrafiła zadać. Nie zdradzał cienia winy. To przerażało ją jeszcze bardziej. W środę wieczorem oglądali razem film. Szymon objął ją jak zawsze, a ona musiała zacisnąć wargi, żeby nie wybuchnąć płaczem na jego ramieniu. W jego uścisku czuła się całkiem bezbronna, jakby jej świat miał się zaraz rozpaść. Każdy jego gest wydawał się fałszywy, jakby bardzo się starał coś ukryć. W piątek wieczorem położyli spać Witka. Ola stała zamyślona przy zlewie. Szymon podszedł, objął ją w talii i szepnął: — Jakaś taka smutna dziś jesteś. Wszystko dobrze? Ola zamarła, czując zimny dreszcz na plecach. — Tak, wszystko w porządku — wydusiła, próbując się uśmiechnąć. — Po prostu trochę zmęczona. — Rozumiem — powiedział cicho i pocałował ją w czubek głowy. W nocy z piątku na sobotę, kiedy Szymon już spał, Ola podniosła się bezszelestnie z łóżka, wyszła do łazienki, zamknęła drzwi na klucz, odkręciła wodę i usiadła na brzegu wanny. Wtedy wszystkie jej emocje się przelały. — Dlaczego? — wyszeptała przez łzy. — Dlaczego tak? Pytała siebie w kółko, nie znajdując odpowiedzi. Myśli wariowały. „Jak on mógł? Co ja teraz robię? Mówić mu? Odejść?” Ból ściskał jej serce, a myśli biegały między lękiem, żalem a próbą pogodzenia się z rzeczywistością. Jedno było pewne — rankiem znów musiała przywdziać maskę. Jutro wszystko wyjdzie na jaw. W sobotę rano Ola zawiozła Witka do mamy. Było jej ciężko, każde działanie przychodziło z trudem. Mama szybko zauważyła, że coś jest nie tak. — Olu, czy wszystko ok? — zapytała, witając córkę. Ola wymusiła nerwowy uśmiech, próbując ukryć zdenerwowanie. — Tak, mamo, wszystko dobrze. Spieszę się, chcę zrobić Szymonowi niespodziankę — szybko pocałowała Witka w główkę i wybiegła, by nie dać się zatrzymać. W drodze do domu cała drżała. W głowie kłębiły się myśli: „A może on po prostu idzie do kolegi? Może tamta nie przyjdzie? Albo coś źle zrozumiałam?” Jednocześnie chciała przyłapać męża na kłamstwie i bardzo wierzyła, że się myli. Marzyła, by to wszystko okazało się pomyłką. Chciała zamknąć oczy, zapomnieć i dalej żyć jak dawniej. Pod domem zatrzymała samochód, ale nie miała siły z niego wyjść. Przed oczami migotały jej obrazy szczęśliwych chwil — Szymon śmiejący się razem z nią w kuchni, spacer po parku z Witkiem, wieczorne rozmowy przy telewizorze. Ich rodzina wydawała się tak szczęśliwa, że teraz, siedząc przed blokiem, rozumiała, że przedłuża tylko te chwile szczęścia. To były ostatnie sekundy spokoju przed tym, gdy wszystko miało runąć. Zmiażdżona emocjami, podeszła na klatkę i dłuższą chwilę stała pod drzwiami, trzymając klucz drżącą ręką. Wsunęła go w zamek i powoli przekręciła, jakby nie chciała wejść do tej rzeczywistości, która czekała za progiem. W środku panował mrok, tylko z kuchni sączyło się światło z lampki. Natychmiast usłyszała ciche głosy, śmiech i szeptanie. Cała się spięła. „To on”, pomyślała. „To się stało”. Na chwilę zakręciło jej się w głowie. Krok po kroku, jakby w transie, szła korytarzem, nie do końca rozumiejąc, co słyszy. Wszystko w jej ciele się buntowało, lecz szła dalej. Jeszcze krok i zobaczy, co dzieje się w kuchni. Serce waliło jej jak oszalałe, jakby miało wyskoczyć z piersi. — Szymon? — wyszeptała, ale jej głos zabrzmiał obco, jakby mówił robot. Powtórzyła głośniej: — Szymonie?! Nie doczekawszy się odpowiedzi, weszła do kuchni. Zobaczyła dwoje ludzi — mężczyznę i kobietę. Facetem nie był jej mąż. To był Dima, najlepszy przyjaciel Szymona. Ola na moment zamarła, a Dima od razu się spłoszył. — Ola! To nie to, o czym myślisz… Ja tylko… Ola! Przecież wiesz, jak jest w domu! Olu! Przecież nie pójdę z dziewczyną do mamy… — plątał się w tłumaczeniach. Ola go nie słuchała, tylko patrzyła, nie rozumiejąc, co się dzieje. W głowie wciąż huczał szum. Jej serce i rozum rwały się na kawałki. Czuła, jak łzy zaczynają spływać po policzkach, gdy nagle uświadomiła sobie, że uśmiecha się przez ten płacz. — Rozumiem, Dima… — wyszeptała, nie potrafiąc powstrzymać napływających emocji. — Idę już. Powoli się odwróciła i wyszła. Na dworze chłodny wiatr owionął jej twarz. Drżącymi palcami sięgnęła po telefon i wybrała numer męża. — Halo… — odezwał się Szymon, ale Ola nie potrafiła ułożyć słów w zdanie. Wyrwało się z niej tylko bezradne, głupawe wyznanie: — Kocham Cię… Bardzo kocham… Przez łzy i nerwowy śmiech chciała powiedzieć coś sensownego, ale przytłoczyły ją emocje. Wyrzuciła z siebie wszystko: podejrzenia, lęk, napięcie — wszystko raptem wybuchło. — Byłam w domu… Tam był Dima… — wyszeptała do słuchawki. — Aha… Przepraszam, tylko nie gniewaj się, błagam. Jestem teraz w biurze. Przyjedziesz? Proszę, nie bądź zła, kochanie… Przecież znasz Dimę. Przyjedziesz? — Już jadę… Ola rzuciła się do samochodu. Tak bardzo pragnęła wtulić się w męża. Ola i Szymon siedzieli na podłodze w sali konferencyjnej, przed nimi stała butelka wina. Ola oparła głowę na ramieniu męża, ściskając w dłoniach kieliszek. — Przepraszam, naprawdę nie chciałam wtrącać się w Waszą korespondencję. Nigdy czegoś takiego nie robiłam… ©Stella Kiarri — To ja przepraszam, że dałem się wciągnąć w tę historię. Powinienem od razu Ci wszystko powiedzieć. — Dlaczego on Cię poprosił? — Bo jestem jego przyjacielem. Dzień wcześniej skompromitował się przed tą dziewczyną. — Jak? — Wpadł na nią w drzwiach i oblał ją energetykiem… Zafarbował jej biały garnitur na niebiesko… Potem tradycyjnie stchórzył. „Nie dam rady! Boję się! Szymon, pomóż!”. Szymon zaczął naśladować głos kolegi. Ola wybuchła śmiechem. — To mój najbliższy przyjaciel… Trochę mi go żal. Więc wziąłem od niej numer, przedstawiłem Dimę w jak najlepszym świetle, dodałem trochę humoru… I gotowe. — A po co ciągnął ją do naszego domu? Mógł iść do hotelu… — Nie pamiętasz, czemu dalej mieszka z mamą? — Żeby nie wydawać na wynajem i mieć kotleciki oraz wyprasowane skarpetki. — No właśnie — Szymon znacząco spojrzał na żonę. — Ale z niego sknera! — wybuchnęła śmiechem Ola. — Przyjaźnimy się dwadzieścia lat, od podstawówki, chyba tylko przy mnie nie wstydzi się pokazać tej swojej strony… — No tak… Jesteś wzorowym kumplem, Szymon! Chwalę Cię! Ola pokręciła głową. — Stój. A jeśli oni wciąż są u nas? Przecież nie będziemy nocować w waszym biurze… Nie chcę jeszcze wracać do domu… Niech sprzątają! Szymon pocałował żonę. — A ja nie jestem takim sknerą jak Dima. Zasłużyliśmy na romantyczny wieczór. — Naprawdę?! Jedziemy do hotelu?! Szymon potwierdził, po czym nagle wziął żonę na ręce. Ola śmiała się i próbowała wyrwać, ale trzymał ją mocno. — Przywiozę Cię bezpiecznie! Ola śmiała się głośno, nie wierząc, że jeszcze parę godzin temu żegnała w duszy swoje małżeństwo.