– Chcę wreszcie pomyśleć o sobie i się wyspać – powiedział mąż, wychodząc Trzy miesiące – tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, gdy mały Maksio krzyczał tak, że sąsiedzi walili w ścianę. Trzy miesiące, podczas których Marysia chodziła jak zombie, z podkrążonymi oczami i drżącymi rękami. A Igor – pochmurny jak burzowa chmura – krążył po mieszkaniu. – Wyobrażasz sobie, jak wyglądam w pracy? Jak menel! – rzucił przyglądając się w lustro. – Worki pod oczami do kolan. Marysia milczała. Karmiła syna, usypiała, znowu karmiła. Krąg bez końca. Igor, zamiast wspierać, tylko narzekał. – Słuchaj, może twoja mama posiedzi z małym? – zaproponował pewnego wieczoru, przeciągając się po prysznicu, świeży, wypoczęty. – Myślałem, że może pojadę na tydzień do kumpla na działkę? Marysia zamarła z butelką w ręce. – Muszę odpocząć, Marysia, serio. – Igor zaczął pakować rzeczy do torby sportowej. – Od dawna nie przespałem porządnie nocy. A ona niby śpi? Ledwie zamknie oczy, Maksio zaczyna płakać. I to już czwarty raz tej nocy. – Też mi ciężko – wyszeptała Marysia. – No wiem, że ciężko – machnął ręką, wrzucając ulubioną koszulę do torby. – Ale moja robota to odpowiedzialność. Nie mogę tak zasuwać do klientów. W tej chwili Marysia zobaczyła ich z boku: ona, w podniszczonym szlafroku, z potarganymi włosami, z krzyczącym dzieckiem na rękach. On – pakuje walizkę, ucieka. – Chcę wreszcie żyć dla siebie i się wyspać – burknął Igor, nawet na nią nie patrząc. Zatrzasnął drzwi. Marysia została z płaczącym dzieckiem i poczuła, że wszystko w niej się sypie. Minął tydzień. Potem drugi. Igor zadzwonił trzy razy – pytał, co słychać. Głos obcy, jakby rozmawiał z daleką znajomą. – Wpadnę w weekend. Nie wpadł. – Jutro na pewno będę. Znów się nie pojawił. Marysia lulała Maksia, zmieniała pieluchy, gotowała mleko. Spała po pół godziny między karmieniami. – Wszystko u ciebie okej? – zapytała przyjaciółka. – Świetnie – skłamała. Po co to kłamstwo? Wstyd. Bo mąż zostawił. Bo jest sama z niemowlakiem. Wydawało się, że gorzej być nie może. Ale w sklepie spotkała koleżankę Igora. – A gdzie twój? – zapytała Lena. – Pracuje dużo. – Jak to faceci – jak dzieci, to nagle wiecznie w robocie. – Lena nachyliła się bliżej: – Igor często w delegacji? – Jakie delegacje? – No do Gdańska jeździł ostatnio na szkolenie! Pokazywał zdjęcia. Do Gdańska? Kiedy niby? Marysia sobie przypomniała: tydzień temu Igor nie dzwonił trzy dni. Powiedział, że zajęty. Nie zajęty – odpoczywał w Gdańsku. Igor pojawił się w sobotę. Z kwiatami. – Przepraszam, że mnie nie było. Praca, praca… – Do Gdańska jeździłeś? Stanął jak wryty z bukietem. – Kto ci powiedział? – Nieważne. Ważne, po co kłamiesz? – Nie kłamię. Myślałem, że się zdenerwujesz, że bez ciebie pojechałem. Bez niej?! Z niemowlakiem nigdzie nie ruszy! – Potrzebuję pomocy, Igor. Nie sypiam od tygodni. – Zatrudnimy nianię. – Za co? Nie dajesz pieniędzy. – Jak nie? Przecież opłacam mieszkanie, rachunki. – A za jedzenie? Pieluchy? Leki? Zamilkł. Potem: – Może pójdziesz do pracy? Nawet na pół etatu. W domu siedzisz. Zatrudnimy nianię. Siedzi w domu, jakby odpoczywała! Wtedy Marysia przytuliła synka, spojrzała na Igora i zrozumiała: on jej nie kocha. Nigdy nie kochał. – Wyjdź. – Gdzie? – Po prostu wyjdź. I nie wracaj, póki nie zdecydujesz, co ważniejsze – rodzina czy własna wolność. Igor zabrał klucze i wyszedł. Po dwóch dniach napisał: “Myślę”. A Marysia też myślała. Bezsenna, wyczerpana. Po raz pierwszy od miesięcy miała czas na własne myśli. Mama zadzwoniła: – Marysia, co tam? Igora nie ma? – W delegacji. Znów skłamała. – Może wpadnę? Pomogę? – Poradzę sobie. Ale przyjechała sama. – A gdzie Igor? – rozejrzała się. – Boże, Marysia, popatrz na siebie! Marysia spojrzała w lustro. Rzeczywiście, mizernie. – Igor w pracy. – O tej porze? Marysia milczała. – Co się dzieje? Marysia rozpłakała się jak dziecko, głośno i rozpaczliwie. – Odszedł. Powiedział, że chce żyć dla siebie. Mama milczała. Potem: – Skończony drań. Marysia się zdziwiła – mama nigdy nie przeklinała. – Zawsze uważałam Igora za słabego. Ale aż tak… – Może ja przesadzam? Może trzeba go zrozumieć? – A tobie nie jest ciężko? Od tej prostoty Marysia pojęła: cały czas myślała o Igorze. O jego zmęczeniu, komforcie. O sobie – ani słowa. – Co mam zrobić? – Żyj. Bez niego. Lepiej sama niż z takim. Igor wrócił w sobotę. Opalony. Pewnie “myślał” na działce. – Pogadamy? – Jasne. Usiedli przy stole. – Wiem, że ci ciężko, ale mi też. Może jakoś się dogadamy? Pomogę finansowo, będę odwiedzać. Na razie chcę mieszkać osobno. – Ile? – Co? – Ile pieniędzy? – No, z dziesięć tysięcy. Dziesięć tysięcy. Na dziecko, jedzenie, leki. – Igor, spadaj. – Co?! – Słyszałeś. I nie wracaj. – Ja proponuję układ! – Układ? Wolności ci się zachciało? A moja wolność? Wtedy padło zdanie, które wszystko wyjaśniło: – Jaka twoja wolność? Przecież jesteś matką! Marysia patrzyła na Igora – to on, prawdziwy Igor. Infantylny egoista, dla którego macierzyństwo to wyrok. – Jutro składam wniosek o alimenty. Ćwierć pensji. Według prawa. – Nie zrobisz tego! – Zrobię. Wyszedł, trzaskając drzwiami. A Marysia pierwszy raz poczuła ulgę. Maksio znów płakał. Ale ona wiedziała: da sobie radę. Minął rok. Igor próbował wrócić dwa razy. – Spróbujemy jeszcze raz, Marysia? – Za późno. Igor narzekał, że Marysia – zołza. Bez przekonania. Marysia znalazła nianię, zatrudniła się jako pielęgniarka. W pracy poznała lekarza – Andrzeja. – Masz dzieci? – Synka. – A tata? – Żyje dla siebie. Poznali się. Andrzej przywiózł zabawkę Maksikowi. Grali razem, śmiali się. Potem chodzili do parku wszyscy razem. Igor się dowiedział. Zadzwonił: – Dziecko ma rok, a ty się z facetem spotykasz! – A co? Miałam cię czekać? – Ale ty jesteś matką! – I co z tego? Więcej nie zadzwonił. Andrzej był inny. Gdy Maksio zachorował – przyjechał od razu. Gdy Marysia była (naprawdę) zmęczona – zabrał ich na działkę. Dziś Maksio ma dwa lata. Mówi do Andrzeja “wujku”. Igora nie pamięta. Igor się ożenił. Płaci alimenty. Marysia nie ma żalu. Ona też teraz żyje dla siebie. I to jest piękne.