Nikt go nie oczekiwał Nasz tata z Małgosią wyjechał gdzieś na saksy i zaginął, gdy byłem w piątej klasie, a siostra – w pierwszej. Właściwie wtedy zniknął bez śladu. Wcześniej też wyjeżdżał i znikał na kilka miesięcy. Z mamą nie byli małżeństwem, tata był wolnym ptakiem. Tak więc jeździł po Polsce to tu, to tam. Wracał, kiedy chciał i jak chciał, zawsze jednak z pieniędzmi i prezentami. Mama znosiła, bo kochała go ponad wszystko. – Władziu, wracaj już do domu – prosiła. – Daj spokój, nie rób mi tu łez. Czekaj z prezentami. Całował ją niedbale i znikał. Gdy go nie było, doglądał nas brat taty, wujek Kola. Mamę chyba lubił – nigdy o tym nie mówił, nie okazywał też specjalnych oznak zainteresowania. Ale zawsze można było na niego liczyć. – No, jak tam, Taisiu? – pytał wujek Kola, gdy zaglądał do nas. – Co u maluchów? – Hurra! Wujek Kola przyszedł! – wrzeszczałem i leciałem się do niego przytulić. – Siema, Denis – wujek Kola krótko mnie obejmował. Dla mnie byłby lepszym ojcem. W weekendy zabierał mnie i Małgosię na spacery, kiedy mama odpoczywała. Czasem była z nami, a czasem wolała siedzieć w domu i rozmyślać o swoim trudnym kobiecym losie. Kiedy podrosłem, wujek Kola przyniósł drabinkę gimnastyczną i zamontował ją w przedpokoju. Taty już nie było w domu od prawie pół roku. Pomagałem mu przykręcać sprzęt. Małgosia stała z boku i patrzyła, jak z wprawą montuje drążek, linę i kółka. – Wujku Kola, czemu się nie żenisz? Przecież jesteś taki złota rączka, każda by cię wzięła – skomentowała Małgosia, mądra jak dorosła. Ta jej kobieca mądrość brała się z podsłuchanych rozmów mamy z koleżankami. – Jeszcze nikt mi się nie spodobał, Małgosiu. Polubię – to się ożenię. – A dzieci swoje to byś nie chciał? Małgosia śmiesznie rozłożyła ręce. Wujek Kola odłożył narzędzia i poważnie powiedział: – Na razie wy mi wystarczacie. A co, chcesz się mnie pozbyć? – zmrużył oczy. Małgosia nie była głupia. – Ja?! Ej, no wujku Kola, zawsze się cieszę jak przychodzisz. Wieczorem spytałem Małgosię: – Po co go tak męczysz? Jeszcze się obrazi i nie będzie przychodził. – A tata przywozi prezenty… – powiedziała rozmarzona siostra. – Niedługo przyjedzie, na pewno. – Ojej, kupą cię za zabawki. Wiesz, ile kosztują te sprzęty, co nam wujek Kola przyniósł? – A ja co z nimi? Ja chcę sukienek i lalek. Nie jestem małpą, żeby skakać na tych twoich drabinkach. Tym razem Małgosia czekała na tatę nadaremno. Nie przyjechał. Pewnego dnia wujek Kola wszedł do nas i zamknął się z mamą w kuchni. Coś jej tłumaczył, a mama gorzko płakała. – Taisiu, nie płacz. Nie zostawię was. Znasz go… jemu zawsze pod nos coś słodkiego, miękkiego. Mama zawyła na głos. Tak po prostu „Ojej-ojej-ojej”, a potem jeszcze długo gorzko płakała. Wujek Kola przychodził jak dawniej; pomagał, naprawiał, zabierał dzieci na spacery. W końcu się odważył. Porozmawiał z mamą o uczuciach. Z czystym sumieniem podsłuchiwałem. – Kolu, nie jestem ci potrzebna! Dobry z ciebie facet. Zasługujesz na szczęście. Na prawdziwe szczęście. – Ja chyba lepiej wiem, kogo mi potrzeba – upierał się wujek Kola. – A jak on wróci? Kola nie odpowiedział. – Ja i tak będę go czekać. Kocham go, Kolu! Nic nie zmienię. Jeśli jesteś pewien, że ci taka potrzebna. Bez serca. Odszedłem cicho od drzwi. Mógłbym zabić mamę. Znalazła sobie miłość życia i czeka. Phi. Zaczęliśmy żyć razem. Małgosia – cała w ojca. Gdzie nakarmią, tam się przytula. Czy można mieć jej za złe? Zdaje się, że już przestała wierzyć, że tata przywiezie prezenty. A wujek Kola się starał. Pracował na naszą dużą rodzinę. Mama urodziła mu syna, Wadzia. Wujek Kola był wniebowzięty. Wzięli ślub, wszystko zaczęło się układać. Skończyłem szkołę bez trójek, szykował się budżetowy indeks na uczelni. Mama świeciła jak samowar. – Będziemy mieli naukowca, Kolu? – A my co, zupę lejemy łapą? – Dajcie spokój! Jaki naukowiec. – czerwieniłem się. – Lepiej nalejcie mi szampana. Spróbować. – Oj, a niby nie próbowałeś – prychała Małgosia, a ja robiłem jej groźne miny. Wadzio nieporadnie próbował się na nas wszystkich wspiąć, chciał wdrapać się na stół i go przewrócić. Kola złapał go i posadził sobie na kolana. – Synku, zachowuj się. Już nie jesteś niemowlakiem! Wadzio od razu złapał łyżkę ze stołu, przyłożył do nosa i wykrzywił oczy – rozbawił wszystkich. – Dzwonek do drzwi? – Małgosia wyostrzyła słuch. Mama otworzyła i aż cofnęła się do pokoju. W progu stał tata. Zapanowała cisza. Rozejrzał się i powiedział: – No co, bawcie się dalej. Milczeliśmy. Wadzio zerwał się z kolan wujka Koli i poszedł do nowego pana. Tata nie zwrócił na niego uwagi, a mama przytuliła Wadzia i zasłoniła się nim jak tarczą. Wujek Kola wstał i się zachwiał. – Gdzie? – spytała mama nie swoim głosem. – Ja… muszę odetchnąć. Wyszedł, delikatnie odsunął brata ramieniem. Wstałem, szykując się za nim. Małgosia za mną. – Córeczko, patrz, jakie modne ciuchy ci przywiozłem – zachęcał tata. Ku zdziwieniu, Małgosia nawet na niego nie spojrzała. Dogoniła mnie w korytarzu i szepnęła: – Ja pobiegnę za nim. A ty posłuchaj, co tu będzie. – Ale… – No, Denek! Lepiej ci idzie podsłuchiwanie! Ale racja. Jak szpieg. Małgosia pobiegła za Kolą, a ja zaszył się w korytarzu, z trwogą myśląc, że mama wreszcie… się doczekała. Miłość życia. I co z nami będzie? – Taisiu, naprawdę wyszłaś za Kolę? – zadrwił tata. Mama milczała. – Taisiu… no, było minęło. Mało kto gdzie się pomylił. Już. Wróciłem! Rozległ się szelest, odgłos policzka i ryk przestraszonego Wadzia. – Idź, Władziu… won stąd. – Taisiu, co się stało? – Powiedziałam! Idź. Nikt cię tu nie czekał. – Kłamiesz. Po oczach widzę, oczy nie kłamią. – Ja już wszystko powiedziałam – ucięła. Ojciec wyszedł po chwili, zobaczył mnie w korytarzu. – Podsłuchujesz? No, no. Daleko zajdziesz. Ale nie obchodziło mnie, co myśli. Wszedłem do pokoju, myśląc, że mama siedzi i się zadręcza. Ale ona uspokajała Wadzia, poprawiała fryzurę i porządkowała stół jednocześnie – jak Juliusz Cezar. – Uff. O mało święta nie zepsuł, co? – mama uśmiechnęła się krzywo. – No, gdzie oni? Wadzio już zapomniał, że mama kłóciła się z wujkiem. Cieszył się, że nikt mu nie przeszkadza, przesuwał krzesło. Wyszedłem przed dom. Małgosia z wujkiem Kolą siedzieli w parku, po drugiej stronie ulicy. Wczepiła się w jego ramię swoimi rączkami i położyła głowę na barku, jakby bała się, że jak puści, to wujek odejdzie. Podszedłem z tyłu, spojrzałem na nich. Tak dawno chciałem to powiedzieć. Obszedłem ławkę, spojrzałem w zmęczoną twarz Koli: – Tato, przestań tu siedzieć. Chodź do domu. Mama woła. Nikolajowi zatrzęsły się dłonie. Małgosia od razu położyła na nich swoje. Oderwała głowę, spojrzała na niego: – Prawda, chodź, tato? Poszliśmy. W końcu mieliśmy święto. Ukończyłem szkołę.