Małżeństwo z wyrachowania — Panie Sergiuszu, mogę z panem porozmawiać? — w drzwiach gabinetu pojawiła się jasnowłosa głowa Ireny. Zwykle kapryśna i zbyt głośna dziewczyna była dziś podejrzanie uprzejma i spokojna. — Czego chcesz? — mężczyzna odwrócił się od komputera i spojrzał spod byka na swoją pasierbicę. — Mam do pana wielką prośbę, — Irena nie czekała aż ojczym zaprosi ją do środka. Bezceremonialnie przekroczyła próg, zamknęła za sobą drzwi i usiadła naprzeciwko niczego nieświadomego mężczyzny. — Nie zamierzam ci podwyższać pensji! — powiedział stanowczo Sergiusz, jakby doskonale wiedział, w jakim celu przyszła Irena. — Nawet o to nie proś! Absolutnie nie radzisz sobie ze swoimi obowiązkami. Zawsze się spóźniasz, nawalasz terminy i przysparzasz problemów mi i innym pracownikom, — ojczym już nie raz rozmawiał z pasierbicą o jej nieodpowiedzialności. Nie podobało mu się, że Irena ciągle wdawała się w konflikty i knuła intrygi przeciwko kolegom, z którymi nie układała sobie relacji. Od kilku miesięcy szef firmy nosił się z zamiarem zwolnienia krnąbrnej dziewczyny, ale brakowało mu odwagi. Irena była córką jego ukochanej żony. Anastazję poznał piętnaście lat temu. Wzięli ślub i żyli szczęśliwie, dopóki u Nastki nie wykryto nowotworu. Kobieta zmarła dwa lata temu i od tej pory Sergiusz żałował zbuntowanej pasierbicy, która bardzo przypominała mu żonę. — O podwyżce już wszystko dawno zrozumiałam, — burknęła Irena pod nosem. — Przyszłam w zupełnie innej sprawie. — A w jakiej? — mężczyzna uniósł brew i nachylił się z zainteresowaniem. — Panie Sergiuszu, — zaczęła żałośnie Irena, — przecież pan wie, jak ciężko było mi po śmierci mamy? Ona była jedyną osobą, która mnie kochała i wspierała… — I dlatego ją wiecznie dręczyłaś, co? — zmarszczył brwi ojczym. Dobrze wiedział, jakie były relacje między Anastazją a Ireną. Żona naprawdę kochała córkę, ale ta zawsze była nie do opanowania i ciągle przysparzała matce zmartwień. — Po co mi to opowiadasz? Chcesz wzbudzić litość? Przejdź do rzeczy, mam mnóstwo pracy. — Panie Sergiuszu, — kręcąc się na krześle, Irena długo nie mogła się zdecydować, by przejść do sedna, — czy mógłby mi pan pomóc finansowo? Chcę spróbować swoich sił w biznesie, ale muszę zapisać się na kursy. — Nie, — uciął mężczyzna. — Z twoim podejściem do pracy nie nadajesz się ani do biznesu, ani nawet do dalszej nauki. Sto razy ci powtarzałem: czas dorosnąć! Ale ty, jak byłaś trudną nastolatką, tak nią zostałaś. — Przysięgam, jeśli pan mi pomoże ze startupem, zmienię się. Słowo honoru! Mam już dosyć tej niepewności. Chcę żyć jak wszyscy – pracować, zrobić karierę, wyjść za mąż, urodzić dzieci… — Hm, — Sergiusz niedowierzająco pokiwał głową i wyraźnie się zaniepokoił. — Masz kogoś? Masz chłopaka? — Nie mam nikogo, — machnęła ręką Irena. — Gdybym miała, pewnie by mnie tu nie było. Z partnerem zawsze łatwiej się urządzić. — To prawda… Ale partner partnerowi nierówny, — powiedziawszy to, mężczyzna zaczął stukać palcami w blat. Wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, lecz się wahał. — Wiesz co? Mam dla ciebie propozycję, dzięki której będziesz mogła wygodnie żyć. — Propozycję? — zapytała zdziwiona Irena. Zupełnie nie zrozumiała, o co może mu chodzić. — Dam ci pieniądze, ale pod jednym warunkiem, — Sergiusz tajemniczo się uśmiechnął i oparł wygodnie w fotelu. — Jakim warunkiem? — dziewczyna wyraźnie się spięła. Nawet w najgorszym koszmarze nie przewidziała, o co może poprosić ojczym. — Wyjdź za mnie za mąż, a wtedy dostaniesz wszystko, o czym marzysz, — rzucił poważnie mężczyzna, splatając dłonie i patrząc na pasierbicę jak na partnera w interesach. — Za pana?! — najpierw Irena była w szoku, a zaraz potem uznała to za kiepski żart i wybuchła śmiechem. — To dopiero żarty, panie Sergiuszu! Takie rzeczy z własną pasierbicą?! — Dlaczego sądzisz, że żartuję? — mężczyźnie nie spodobała się jej reakcja. Spojrzał surowo i Irena natychmiast zrozumiała, że mówi serio. — Choć dzieli nas spora różnica wieku, oboje jesteśmy dorośli i możemy być razem szczęśliwi. — Szczęśliwi?! Jest pan dla mnie jak ojciec! Dlaczego ja? — rzuciła Irena oburzona. Sergiusz miał czterdzieści pięć lat. Wyglądał młodo, zadbanie, ale dziewczyna nie mogła traktować jego propozycji poważnie. Tym bardziej, że wokół niego kręciło się wiele innych, atrakcyjnych kobiet. — Wiesz chyba, że chcę rozwinąć biznes i podpisać kontrakt z dużą firmą? — Sergiusz odczytał pytanie z jej twarzy i od razu wyjaśnił, skąd ta propozycja. — Zgodnie z warunkami muszę być żonaty – takie mają wymagania przyszli partnerzy. Uważają, że osoba z rodziną budzi większe zaufanie. — Ale dlaczego ja?! Nie lepiej ożenić się z kimś innym? — Po pierwsze, znamy się wiele lat i wiesz, jak bardzo kochałem twoją mamę. Po drugie, wiem, że nie będziesz rozpowiadać, że nasze małżeństwo to fikcja. Po trzecie, wiem, że potrzebujesz pieniędzy. Jeśli wyjdziesz za mnie, podaruję ci firmę, — Sergiusz jak zwykle mówił rzeczowo, traktując Irenę jak partnera biznesowego. — Mówi pan o fikcyjnym małżeństwie? Żadnych uczuć? — Irena zmieniła ton głosu. ©Gwiazdy Stelli Ciarri — Wyłącznie fikcyjne. No więc, zgadzasz się, czy nie? — rzucił poważnie mężczyzna. — Muszę się zastanowić. — Zastanów się — powiedział Sergiusz, wskazując drzwi. Zamykając za sobą drzwi, biznesmen na chwilę pożałował całej tej intrygi. Doskonale wiedział, jaki charakter ma Irena. Taka rozkapryszona dziewczyna mogła łatwo zgodzić się na taki układ, ale przed samym ślubem po prostu uciec. Ale stało się, nie dało się już cofnąć. Irena nigdy nie myślała o ojczymie jak o mężczyźnie. Ale też nigdy nie traktowała go jak ojca. Sergiusz nawet nigdy jej nie adoptował. Zawsze się omijali, rozmawiali rzadko. Teraz jednak coś w niej pękło. Po tej rozmowie zaczęła patrzeć na Sergiusza inaczej. Był atrakcyjnym, charyzmatycznym mężczyzną. Ale najważniejsze – bogatym. W końcu Irena przyjęła propozycję. Ustalili, że ograniczą się do ślubu cywilnego, a mieszkać będą osobno. Po ślubie Sergiusz dotrzymał słowa. Podarował żonie przestronne mieszkanie, dał pieniądze na biznes, opłacił kursy i zapewnił jej pełne utrzymanie. Irena również nie uchylała się od zobowiązań. Zawsze towarzyszyła „mężowi” na biznesowych spotkaniach, udając zadowoloną żonę. Po ślubie młoda kobieta zapomniała o swoim lekkim trybie życia. Wyhamowała i zupełnie inaczej zaczęła patrzeć na Sergiusza. Dostrzegła w nim inteligentnego, troskliwego i szczodrego człowieka. Każda kolejna wspólna podróż sprawiała, że coraz mniej chciała się z nim rozstawać. Dopiero teraz rozumiała, za co jej mama go kochała. © Gwiazdy Stelli Ciarri Irena ani razu nie pożałowała swojej decyzji. Po roku, choć mieszkali osobno, para postanowiła się rozwieść. Biznesmen podpisał już korzystny kontrakt, nie musiał dłużej grać przykładnego męża. Ale ich relacje zdążyły się zmienić. Mężczyzna przestał widzieć w Irenie rozkapryszoną dziewczynę, a ona przyzwyczaiła się do niego, którego kiedyś nie mogła znieść. — Dziękuję ci, myślę, że teraz poradzisz sobie sama, — powiedział Sergiusz. — Tak jak obiecałem, daję ci wolność. — Jesteś pewny, że chcesz rozwodu? — niespodziewanie zapytała Irena, stojąc przy „mężu” pod urzędem stanu cywilnego. — A ty nie chcesz? — biznesmen spojrzał na żonę i w jej oczach dostrzegł szczery żal. — Ja nie chcę, — przyznała Irena. — Ja też nie chcę, — uśmiechnął się Sergiusz, przyciągnął ją do siebie i spojrzał poważnie. — Ale jeśli zostaniesz moją żoną, to już na serio. — Zgadzam się. Do urzędu stanu cywilnego ostatecznie nie weszli. Zrezygnowali z rozwodu przed samym wejściem.