— Przecież nigdy mnie nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem… — Nie zostawię! – odpowiedziała Marta, obejmując Igora. – Jesteś najlepszym mężczyzną! Nigdy cię nie zostawię… Igor nie mógł uwierzyć, że to prawda. Miał kiepski nastrój… Marta przeżyła jako żona dwadzieścia pięć lat i przez cały ten czas wciąż podobała się mężczyznom. Nawet jako bardzo młoda dziewczyna była rozchwytywana. A co tam młodość! Jeszcze w podstawówce niemal wszyscy chłopcy ganiali właśnie za Martą. A przecież urodą wcale się nie wyróżniała. Nie rozwiodła się ze swoim mężem, choć był dość trudną osobą. Nie, Marta była z Wiktorem aż do jego śmierci. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Zięć zabrał Darię do Włoch, teraz przysyłali piękne zdjęcia i zapraszali do siebie. Ale z Wiktorem nie zdążyli już pojechać… Może Marta jeszcze kiedyś odwiedzi Darię. Wiktora już nie ma. Mąż Marty zginął w wypadku samochodowym. Tak głupio… potem jej powiedzieli, że prawdopodobnie zasłabł za kierownicą. Chwyciło go serce, spanikował, nie opanował samochodu. — Może stracił przytomność? – domyślała się Marta. — Tego już się nie dowiemy – westchnęła jej przyjaciółka, lekarka. – Przyczyna: rozległe obrażenia, nie do przeżycia. Marta była w szoku. Przyjaciółka Ola pomagała jej wszystko zorganizować. To ona zdobyła wszystkie szczegóły przez swoje znajomości. Wiktora pochowano, a Marta została sama w dużym domu, który budowali razem przez całe życie. Dla dwojga czy na gości dom był w sam raz. Dla jednej osoby… dla kobiety – za duży, przytłaczający. Dom to dom. Męska ręka jest w nim potrzebna… Daria przyjechała na pogrzeb ojca. Zaczęła rozmowę o sprzedaniu domu, kupnie mieszkania i ewentualnej przeprowadzce Marty do Włoch. — O nie! – wykrzyknęła Marta. – Nie po to budowałam ten dom, żeby go teraz sprzedawać. I do waszych Włoch nie chcę. Widziałam już te Włochy… — Mamo! — Ty ciemna jesteś, Darinka! – uśmiechnęła się Marta przez łzy. – Żartuję tylko. — To skoro żartujesz, to może nie jest tak źle. Wszystko było nieoczywiste. Tak samo, jak sam zmarły. Z jednej strony Wiktor był troskliwym i kochającym mężem. Z drugiej – człowiekiem humoru. Bywało, że w złym nastroju potrafił wyczerpać Marcie nerwy do ostatka. Potem żałował, przepraszał, a Marta była wyrozumiała – nie drążyła takich spraw. Tak żyli. Dwadzieścia pięć lat! Idzie oszaleć… Daria pobyła i wróciła – jej mąż dużo pracował, dziewczyna śpieszyła się, by zająć się własnym domem. Marta została sama. Znała siebie i wiedziała – to nie potrwa długo. I rzeczywiście. Posmutniała przez pół roku, potem otarła łzy i zobaczyła, że wokół zebrała się już mała grupa adoratorów. Nawet mama Marty kiedyś się dziwiła tej ogromnej popularności córki. — Co oni w tobie widzą? Rzędami padają! Przecież nie jesteś pięknością, chyba czegoś nie kumam. — Dobra jesteś, mamo. – Uśmiechała się Marta, malując usta. – Uroda się nie liczy. Ważne, żeby kobieta miała urok i charyzmę. Z tym czymś. — Idź już, rusałko – śmiała się mama. – Bo ci narzeczony zmęczy się i pójdzie. — Przyjdzie inny – Marta wzruszała ramionami. Od tamtej rozmowy z mamą minęło prawie trzydzieści lat, a nic się nie zmieniło. Kobiety wciąż narzekają, że nie ma wolnych facetów, po czterdziestce nie ma za kogo wyjść za mąż. Marta tego nie rozumiała. Ona i w wieku czterdziestu sześciu lat miała dwóch zalotników, obaj porządni. Marta czuła miękką chęć do Mirosława. Bardzo jej się podobał – i z urody, i w rozmowie. Przystojny, kulturalny. Można z nim pogadać i wśród ludzi nie wstyd. Ale Mirek był mistrzem tylko w rozmowie. Marta, jak to się mówi, uszami go pokochała, ale z wiekiem i doświadczeniem rozumiała – ten człowiek nie nadaje się do życia. Nie do jej dużego domu. Drugi narzeczony, Igor, był prostym, solidnym facetem. Na imprezie potrafił wypić sporo, ale wszystko mu się w rękach układało i wszystko robił. Prawdziwy człowiek ze złotymi rękami, spokojny charakter, ale z charakterem. Z żoną taki facet potrafi być cichy i łagodny jak szczeniak, ale jak trzeba, góry przeniesie. Jednak Igor podobał się Marcie mniej – taka tam kobieca logika. Nie mówił pięknych słów. Trzeźwy Igor był raczej milczący. Dopiero po kieliszku potrafił opowiedzieć zabawną historię, anegdotę, czy rozkręcić towarzystwo. Pić, rzeczywiście, potrafił sporo, ale następnego dnia był już na nogach. Oblewał się zimną wodą i znów żył pełną parą. Mało się odzywał, ale był konkretny. To właśnie jego wybrała Marta. Mirek się obraził, że jego piękne przemowy na nic, i się ulotnił. Marta poślubiła Igora, przez co ten był w siódmym niebie. Na weselu wypił za dużo, śpiewał i tańczył do upadłego. — Niezłe masz tempo – śmiała się Ola. – Rok ledwo minął od śmierci Wiktora, a ty już wychodzisz za mąż. Nic się nie zmienia! Dziewczyny za dnia z latarką nie mogą znaleźć faceta, a tobie wystarczy wyjść z domu. — Jeszcze powiedz: „Co oni w tobie widzą? Przecież nie jesteś piękna!” — Daj spokój, nie będę tego mówić. Ale zawsze byłaś podejrzanie popularna, to fakt. — Nie wiem, Olka, co oni we mnie widzą. Pogadaj lepiej z moją matką. Marta puściła oczko przyjaciółce i poszła tańczyć z mężem – właśnie po nią przyszedł, zaprosił do tańca. Tańczyła i rozganiała ostatnie wątpliwości. No i co z tego, że Igor to prostaczek? Za to jaki silny. Złota rączka. I nawet wygląda całkiem dobrze. A że większość czasu milczy, może to i dobrze. Gdyby wybrała Mirka, to co? Z samych pięknych słów nie ma chleba. W ciągu kilku miesięcy Igor zamienił działkę Marty w bajkowy ogród. Wyrwał zbędne drzewa. Wyrównał ziemię. Zrobił kwiatowe rabatki, postawił altankę. Także w domu czuć było mocną, męską rękę. Nie, Marta na pewno dobrze wybrała męża. Zupełnie dobrze. A przy tym Igor zarabiał. Starał się sprawiać Marcie przyjemność prezentami. Porównała krótki okres drugiego małżeństwa z dwudziestoma pięcioma latami pierwszego i naprawdę żałowała, że nie poznała Igora wcześniej. Złoty chłop! W ciepłym sezonie wieczorami grillowali w altanie i jedli przy drewnianym stole, który Igor tam ustawił. Marta, najedzona, mrużyła oczy jak kot. Igor uśmiechał się do niej. — Co tam, Igorze? — Nic. Cieszę się. Jego pierwsza żona była marudą. Już nie wierzył, że spotka tak wspaniałą kobietę. Cieszyli się rodzinnym szczęściem cztery lata, aż nagle Igor zaczął czuć się… nie najlepiej. Szybko się męczył. Chudł bez powodu. A jak napił się – a lubił, czasem – to już w ogóle czuł się źle. — Igorze, trzeba iść do lekarza! – martwiła się Marta. – Na co czekasz? Przecież coś jest nie tak. — Przestań, Marto! Samo przejdzie. — Co za średniowiecze? A jeśli nie przejdzie? Co, jak większość facetów, boisz się lekarzy? — Nie. Igor nie chciał powiedzieć, czego się boi. A bał się tylko jednego. Że jeśli poważnie zachoruje, Marta go zostawi. Nie będzie chciała żyć z chorym mężem. Nie był głupi. Wiedział, że Marta wyszła za niego (historia dla portalu Nasze Słowo) raczej z rozsądku niż z wielkiej miłości. Ale on ją pokochał! Na przekór wszystkim. W sklepie zobaczył zagubioną kobietę, szukającą portfela w torebce, i od razu się zakochał. Wzruszająca była ta jej nieporadność. Od razu chciał podejść, wziąć ją za rękę i bronić całe życie. Chociaż mama Igora tylko dziwnie powiedziała, widząc wybrankę: — Tobie żyć, synku, ale co ty w niej widzisz, nie pojmuję. Ani to piękna, ani młoda. Ty jeszcze przystojny chłop! Za ciebie każda młoda poszłaby w ciemno! Igor nikogo innego nie chciał, tylko Martę. Ale teraz, jeśli naprawdę jest chory, czy będzie jej potrzebny? Nie udało się Marcie namówić go do lekarza. Była sobota, w gościach Ola z mężem, Borysem. Igor z Borysem pili, robili grilla. W kuchni Ola, krojąc sałatkę, zagadnęła Martę: — Igor coś chorowity ostatnio? — Sama nie wiem! – wybuchnęła Marta. – Błagam go, żeby poszedł do lekarza. Nic z tego! Jesteś lekarką. Powiedz, jest chory? — No… gorzej wygląda. Schudł. Skóra ma żółtawy odcień. — O, Jezu! Ola, nakłoń go do lekarza! Może ciebie posłucha. Bardzo cię proszę! Ola przyjrzała się jej uważnie. — Marto… ty go kochasz? Pamiętam twoje wahania… Marta przygryzła wargę i nie odpowiedziała. Ola nie zdążyła go przekonać – Igor zemdlał podczas obiadowania. Wezwali karetkę. Marta pojechała z nim. Nie odzyskał przytomności. Trzymała go za rękę, modliła się. Zoperowano go natychmiast. — Guz wątroby. — Rak?! – przeraziła się Marta. — Czekamy na wyniki badań. Guz okazał się łagodny, ale dosyć duży, gdy Igor trafił na stół operacyjny. Lekarze zabronili Igorowi prawie wszystkiego i ostrzegli, że rekonwalescencja będzie długa. I nie wiadomo, czy uda się jak dawniej. W końcu wiek już ma. Igor zupełnie się zmartwił. W szpitalu odwiedziła go matka. Marta była w pracy, matka przyszła w dzień. Przyniosła jedzenie, które Igor mógł jeść – lista była bardzo krótka. — Synu, nie poznaję cię! — powiedziała pani Teresa. – Co jest? Przeżyłeś. Nie ma raka. Trzeba się cieszyć, a ty leżysz jak struty. Zjedz kotleciki na parze. — Nie chcę. — A trzeba! Co się dzieje? Marta przychodzi? — Przychodzi… na razie – powiedział. — Boisz się, że cię zostawi? Głupotą by było! — No bo już po mnie! Nic nie mogę. Pracować nie mogę. Nic nie mogę. Dopiero co skończę pięćdziesiątkę, a już jestem inwalidą. Komu taki potrzebny? — Co się tu dzieje? – zdziwiła się Marta, wchodząc. – Na całe oddział słyszę was. Dzień dobry, pani Tereso! — Idę już. Cześć, Marto. I trzymajcie się. — Co się stało? Matka Igora machnęła ręką i wyszła. Marta umyła ręce i podeszła do łóżka męża. — No co się tak rozczuliłeś, inwalido? Ręce i nogi masz, jaki tam z ciebie inwalida? Wszystko się zagoi. Czytałam o wątrobie… — O czym? — To taki organ, który sam się regeneruje. Jeśli zostaje pięćdziesiąt jeden procent wątroby, to się odbuduje. Ty masz sześćdziesiąt procent. Daj jej czas, wszystko się ułoży! — A czy ja mam czas? — Co? – nie zrozumiała Marta. — Czas. — Igor, o co chodzi?! Coś mi lekarze nie powiedzieli? Poprosiłeś, by mi coś ukryli? — Nie o to… Igora wypisali. Zaczął się dla niego najgorszy czas w życiu. Wystarczyło, że trochę popracował fizycznie i od razu był zmęczony. To najbardziej go dołowało. A przed nim jubileusz, o którym myślał z przygnębieniem. Nic nie zje, wypić nie wolno. Wielka radość! Marta zdawała się nie zauważać, jak Igor się męczy, z entuzjazmem jadła z nim dietetyczne posiłki. — Marto… – w końcu się odważył. – Powiedz, co z nami teraz będzie? — Jak to? — No… powoli zdrowieję. Zostawisz mnie, prawda? Powiedz szczerze. — Dlaczego mam cię zostawić? Jest mi z tobą bardzo dobrze. — Tak, jak wszystko robiłem i mogłem pracować, to było ci dobrze. A teraz? Teraz nawet mnie samego ze sobą źle. — Niepotrzebnie. Bierz się w garść! — Staram się! Ale co to jest? Dwa razy machnę młotkiem i zmęczony jak pies. Marta podeszła, objęła go od tyłu. Przytuliła policzek do jego karku. — Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię. Nie śpiesz się z rekonwalescencją. Niech wszystko idzie swoim tempem. — Kochasz? Naprawdę? — Naprawdę. Marta nie zostawia Igora. On powoli wraca do zdrowia. Jubileusz Marta zorganizowała mu bez mocniejszych trunków, żeby nie cierpiał, że nie może pić. Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieli w altanie, pograli w planszówki. — Szczęściarz z ciebie, Igor – mówili kumple, żegnając się. — Pewnie teraz sobie wypijecie po moim zdrowiu? – zapytał złośliwie. Pośmiali się. Rozeszli się. Wieczorem Marta i Igor siedzieli na ganku, patrzyli w gwiazdy. Szczęśliwi. Tego wieczoru Igor po raz pierwszy od miesięcy poczuł się lepiej. Uwierzył, że zdrowieje. I że żona naprawdę go nie zostawi. Przytulił Martę mocniej. — Co jest, Igorze? — Wszystko dobrze! – powiedział. — No nareszcie… – mruknęła Marta i pocałowała go w policzek. Byli szczęśliwi… 💬 Przyjaciele, jeśli chcecie czytać więcej naszych historii – zostawcie komentarz i nie zapomnijcie o lajku. To daje nam siłę do dalszego pisania!