Dwa lata temu wydarzyło się coś, co do dziś nie daje mi spokoju. Kończyła mi się delegacja i miałem już wracać do domu, do Piotrkowa Trybunalskiego. Kupiłem bilet i zostały mi jeszcze trzy godziny, więc postanowiłem przejść się po mieście. Wtedy na chodniku podeszła do mnie kobieta, którą rozpoznałem natychmiast.
To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się dwanaście lat temu. Małgorzata prawie się nie zmieniła, może była tylko bardziej blada. Chyba ta przypadkowa konfrontacja była dla niej równie trudna, jak i dla mnie.
Kochałem ją mocno, aż za bardzo, co ostatecznie nas rozdzieliło. Byłem potwornie zazdrosny nawet o jej własną matkę. Wystarczyło, że spóźniła się chwilę, a już serce waliło mi jak oszalałe i wydawało mi się, że zaraz umrę.
W końcu Małgorzata odeszła, nie wytrzymując moich codziennych przesłuchań: gdzie była, z kim, dlaczego tak długo. Pewnego dnia wróciłem z pracy z małym szczeniakiem, chciałem zrobić jej miłą niespodziankę. W mieszkaniu nie było jednak nikogo, a na stole leżała kartka.
W liście napisała, że odchodzi, choć bardzo mnie kocha. Moja wieczna nieufność ją wyczerpała, więc postanowiła się rozstać. Prosiła o przebaczenie i błagała, żebym jej nie szukał
I oto po dwunastu latach rozłąki spotkałem ją przypadkiem w mieście, do którego zostałem wysłany służbowo. Rozmawialiśmy długo, aż przypomniałem sobie, że mogę się spóźnić na autobus dalekobieżny. W końcu powiedziałem:
Przepraszam, ale muszę już iść, zaraz odjeżdża mój autobus.
Wtedy Małgorzata rzekła:
Janku, mam do ciebie ogromną prośbę. Wiem, że się śpieszysz, ale jeśli możesz, zrób to dla mnie, dla tego, co było między nami. Musimy wejść jeszcze do jednego urzędu, jest to dla mnie bardzo ważne, a sama nie dam rady.
Oczywiście się zgodziłem, zastrzegając tylko: Ale szybko!
Szliśmy przez wielki gmach, długo klucząc od skrzydła do skrzydła. Wchodziliśmy i schodziliśmy po schodach, a mi wydawało się, że minęło góra kwadrans. Przechodziły obok nas różne osoby dzieci, staruszkowie, ludzie w średnim wieku. W tamtej chwili nie zastanawiałem się, dlaczego w urzędowym budynku jest tyle dzieci i seniorów. Cała moja uwaga skupiona była na Małgosi.
W końcu weszła do jakiegoś pokoju, po czym zamknęła za sobą drzwi. Tuż przed zamknięciem spojrzała na mnie jakby się żegnała i powiedziała:
To wszystko takie dziwne, nie mogłam być z tobą, ani bez ciebie
Stałem przed tymi drzwiami, czekając aż wróci. Chciałem ją zapytać, co miała na myśli mówiąc te słowa. Ale nie wracała. W końcu się otrząsnąłem. Uświadomiłem sobie, że muszę już jechać, stoję tu i przez to spóźniam się na mój autobus! Rozejrzałem się i ogarnął mnie niepokój. Byłem w opuszczonym, zrujnowanym budynku. Zamiast okien były dziury bez szyb.
Po schodach nie było już śladu, jedynie jakieś deski, po których z trudem zszedłem na dół. Na autobus oczywiście się spóźniłem, musiałem więc kupić nowy bilet za 70 złotych na następny kurs.
Kiedy kupowałem bilet, pracownik dworca poinformował, że autobus, którym miałem jechać, rozbił się i wpadł do rzeki. Nikt z pasażerów nie przeżył.
Dwa tygodnie później pojawiłem się pod drzwiami mojej byłej teściowej, którą odnalazłem przez ewidencję ludności. Pani Jadwiga oznajmiła mi, że Małgorzata zmarła jedenaście lat temu, rok po naszym rozwodzie. Nie mogłem w to uwierzyć, myślałem, że Jadwiga po prostu nie chce, żebym znów niepokoił jej córkę swoimi podejrzeniami.
Poprosiłem, by pokazała mi grób Małgosi. Ku mojemu zdumieniu, zgodziła się bez wahania. Po dwóch godzinach stałem przy nagrobku, z którego spoglądała na mnie uśmiechnięta kobieta, którą kochałem przez całe życie i która, w jakiś niewytłumaczalny sposób, wtedy mnie uratowała.
Długo stałem w ciszy nad tą mogiłą, zrozumiałem, że czasem los daje nam drugą szansę dzięki tym, których już nie ma przy nas, ale zostawili w naszym sercu najważniejszą lekcję jak wybaczyć i zacząć kochać siebie i ludzi na nowo.
