Życie w porządku – Lada, zakazuję ci kontaktu z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię, żebyś tak nie robiła – powiedział Bogdan, łapiąc mnie boleśnie za ramię. Jak zawsze w takiej sytuacji, bez słowa szłam do kuchni. Łzy same napływały do oczu. Nigdy nie żaliłam się siostrze na własne życie, po prostu rozmawiałyśmy – mamy przecież starzejących się rodziców, zawsze było o czym pogadać. Bogdan tego nie znosił. Nienawidził mojej siostry Natalii, u której w domu panował spokój i dostatek – czego nie można było powiedzieć o naszym życiu. Wychodząc za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Porwał mnie w wir namiętności. Nie przeszkadzało mi, że był niższy ode mnie ani nawet to, że jego matka przyszła na ślub ledwie stojąc na nogach. Szybko okazało się, że teściowa – stara alkoholiczka. Zaślepiona miłością, niczego nie zauważałam. Po roku małżeństwa zaczęłam bardzo powątpiewać w swoje szczęście. Bogdan pił na umór, wracał do domu pijany i rozpoczęła się seria zdrad. Pracowałam w szpitalu jako pielęgniarka, z pensji ledwo wiązałam koniec z końcem. Bogdan wolał codziennie pić z kolegami niż zarabiać na dom czy utrzymywać żonę. Kiedyś marzyłam o dzieciach, teraz moim towarzyszem życia był rasowy kot. Przestałam chcieć mieć dzieci z alkoholikiem. A jednak Bogdana nadal kochałam. – Jesteś głupia, Lada! Spójrz, ile facetów się wokół ciebie kręci, a ty kurczowo trzymasz się tego karła! Chodzisz niebieska od jego ciosów. Myślisz, że nie widać twoich sińców pod makijażem? Rzuć go, zanim cię zabije! – ostrzegała mnie koleżanka z pracy. Często wyładowywał na mnie bezpodstawną złość i podnosił na mnie rękę. Kiedyś pobił mnie tak, że nie mogłam przyjść do pracy. Zamknął mnie wtedy w mieszkaniu i zabrał klucz. Od tamtej pory panicznie się go bałam. Czułam się winna, że nie mogę dać mu dziecka, że jestem złą żoną. Nie broniłam się przed przemocą, tylko poddawałam się wszystkim jego upokorzeniom. Dlaczego wciąż go kochałam? Jego matka ciągle mi powtarzała: – Ladusiu, słuchaj męża, kochaj go ze wszystkich sił, zapomnij o rodzinie i koleżankach, bo cię do zguby doprowadzą. Tak więc zapomniałam o bliskich, podporządkowałam się Bogdanowi całkowicie, byłam jak marionetka bez woli. Uwielbiałam, gdy po kłótni płakał, klękał przede mną, całował mi stopy i przepraszał. Godzenie się z Bogdanem było słodkie i magiczne – rozsypywał na łóżku płatki róż, które zrywał na działce. Wiedziałam jednak, że ten czar pryskał za każdym razem i wszystko musiałam sklejać od nowa sama. Gdyby nie przypadek, nadal trwałabym w tym upokarzającym związku… – Oddaj Bogdana, mamy razem syna, a ty jesteś bezpłodna. Niech on wróci do mnie – oświadczyła mi bezczelnie jakaś nieznajoma. – Nie wierzę! Wynoś się stąd! – odpędziłam ją, ale i tak nie miałam złudzeń. – Przysięgnij, że to nie twój syn! – Bogdan wymownie milczał. – Lada, nigdy nie widziałem cię radosnej. Problemy? – zagadnął mnie nasz ordynator, dr Jerzy Lewicki. Dotąd myślałam, że nie zwraca na mnie uwagi. – Wszystko w porządku – skłamałam. – I dobrze. Jak ktoś ma życie w porządku, to i sam jest szczęśliwy – powiedział z uśmiechem doktor. Te proste słowa poruszyły mnie do głębi. Przecież w moim życiu panował totalny chaos. Czas gnał, a ja nie mogłam nacisnąć „pauzy”, żeby się ogarnąć. W końcu odeszłam od Bogdana do rodziców i siostry. Mama nie mogła uwierzyć: – Lada, co się stało? Mąż cię wyrzucił? – Nie… Opowiem ci wszystko później – nie potrafiłam wyznać tej wstydliwej prawdy. Bogdanowa matka dzwoniła i wyklinała, ale ja poczułam się wolna. Bogdan groził, szukał mnie wszędzie, ale nie miał już nade mną władzy. – Bogdan, zajmij się swoim synem. Przestań mnie szukać – powiedziałam spokojnie. – Przeszłość skończona. Wreszcie mogłam znów być sobą. Koleżanka od razu zauważyła zmianę: – Lada, jakaś inna jesteś – promieniejesz! A dr Jerzy Lewicki oświadczył mi się: – Lada, wyjdź za mnie! Dam ci szczęście! Tylko przestań mówić do mnie per „ordynator” w domu. No to jak – zgadzasz się? – A czy ty mnie w ogóle kochasz, Jerzy? – Zapomniałem, że kobiety lubią słowa! Owszem – kocham cię. Ale bardziej wierzę czynów niż słowom. – Zgadzam się, Jerzy. Wierzę, że nauczę się cię kochać. …Minęło dziesięć lat. Jerzy każdego dnia udowadniał mi swoją miłość. Nie rzucał pustych słów, nie całował nóg – po prostu wspierał mnie, troszczył się i szanował. Dzieci nam się nie urodziły – widać rzeczywiście jestem „niepłodna”. Ale Jerzy nie robił z tego problemu. Córka Jerzego podarowała nam cudowną wnuczkę, Zosię. To ona stała się naszym ukochanym dzieckiem. Co do Bogdana – zupełnie się stoczył, nie dożył nawet pięćdziesiątki. Jego matka rzuca mi na bazarku nienawistne spojrzenia, ale nawet to mnie nie rusza. Szkoda mi jej i nic więcej. A u nas z Jerzym wszystko w porządku. Życie jest piękne…

ŻYCIE W PORZĄDKU

Lidia, zabrania Ci kontaktu z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje sprawy, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalki? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegłem Cię. Nie miej potem pretensji Jarek mocno złapał mnie za ramię.

Jak zwykle w takich sytuacjach, bez słowa uciekałam do kuchni. W oczach zbierały się łzy, aż szczypały. Nigdy nie żaliłam się swojej siostrze na życie z Jarkiem. Po prostu rozmawiałyśmy. Rodzice byli już starzy, było o czym pogadać, pomyśleć, pokłócić się nawet. Jarek nie mógł tego znieść. Strasznie nie lubił Natalki. U niej w rodzinie było spokojnie, dostatnio. Tego nie dało się powiedzieć o naszym domu.

Wychodząc za Jarka, byłam szczęśliwsza niż jakakolwiek dziewczyna w Warszawie. Jarek zakręcił mną jak szalony, miałam wtedy klapki na oczach. Nie przeszkadzało mi ani to, że był ode mnie niższy, ani to, że jego matka zjawiła się na weselu ledwo trzymając pion. Dopiero potem wyszło, że teściowa jest totalną alkoholiczką.

Zakochana po uszy nie widziałam nic złego w naszej rodzinie. Ale po roku małżeństwa mój obrazek szczęścia zaczął blaknąć. Jarek pił, niemal codziennie wracał do domu kompletnie pijany. Z czasem pojawiły się zdrady. Pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu. Pensja, wiadomo nie powalała na kolana. A Jarek? On spędzał dnie i noce z kumplami od kieliszka.

Na mnie nie zamierzał zarabiać. Gdy kiedyś marzyłam o dzieciach, teraz ograniczałam się do opieki nad naszą kotką rasową Kizią. Nie wyobrażałam sobie mieć dzieci z mężem alkoholikiem. Choć wciąż go kochałam.

Ale z Ciebie naiwna, Lidia! Zobacz, ilu facetów się do Ciebie zaleca, a Ty zapatrzona w tego swojego kurdupla! Co Ty w nim widzisz? Chodzisz wiecznie w siniakach. Myślisz, że nikt nie widzi Twoich malin pod makijażem? Odejdź, zanim Cię zatłucze na amen, idiotko ostrzegała mnie koleżanka z pracy.

Fakt, Jarek często wpadał w szał i uderzał. Kiedyś pobił mnie tak, że przez dwa dni nie przyszłam na zmianę. Zamknął mnie wtedy nawet w domu i zabrał klucz. Od tamtej pory zaczęłam go panicznie bać. Serce mi waliło na sam dźwięk przekręcanego w zamku klucza. Czułam, że mnie karze za to, że nie dałam mu dziecka, że jestem beznadziejną żoną, że No i dlatego nigdy nie stawiałam oporu. Zgadzałam się na bicie, wyzwiska, upokorzenia. Ale dlaczego nadal go kochałam?

Pamiętam, jak jego matka kobieta do złudzenia przypominająca czarownicę wbijała mi do głowy:

Lidka, słuchaj się męża, kochaj go ponad wszystko, zapomnij o rodzinie i koleżankach one do niczego dobrego Cię nie zaprowadzą.

No i zapomniałam o przyjaźniach, rodzinie, o samej sobie. Byłam pod całkowitą kontrolą Jarka.

Chyba najbardziej lubiłam, kiedy płakał, błagał mnie o wybaczenie, klękał przed sobą i całował stopy. Godzenie się z nim było słodkie i uzależniające. Jarek obsypywał łóżko różami cudownie pachnącymi. Wiedziałam doskonale, że te kwiaty zrywał z ogródka kumpla-alkoholika spod czwartego bloku. Jego żona w pocie czoła pielęgnowała te róże, a mąż oddawał je za grosze innym pijanicom. Żony miękły na widok kwiatów i wybaczały kolejny raz swoim facetom.

Pewnie tkwiłabym tak przy Jarku do końca świata. Mój raj rozpadałby się w kółko, a ja sklejałabym go z nadzieją. Los jednak wtrącił swoje trzy grosze

Oddaj Jarka, mam z nim syna. Jesteś bezpłodna, pusty kwiat wypaliła pewnego dnia nieznajoma, chcąc, żebym zrzekła się męża dla jej dziecka.

Nie wierzę! Wynoś się, póki dobrze proszę syknęłam.

Jarek wszystkiemu zaprzeczał jak mógł.

Przysięgnij, że to nie Twój syn! wiedziałam, że tego nie da rady zrobić.

Milczał. Wtedy wszystko zrozumiałam.

Lidia, nigdy nie widziałem Cię radosnej. Coś się dzieje? zagadnął mnie ordynator szpitala, Pan doktor Ludwik Zawadzki, który mnie przecież wcześniej prawie nie zauważał.

Wszystko w porządku tylko się zawstydziłam.

To dobrze, jak ktoś ma życie w porządku, to cała reszta sama się układa powiedział cicho Zawadzki.

Słyszałam plotki, że miał żonę, ma dorosłą córkę, rozwiódł się przez zdradę. Teraz żył sam. Czterdzieści dwa lata, taksówkarski wzrost, okulary, zaczynająca się łysinka. Ale kiedy przechodził obok mnie, czułam ten specyficzny, mocny wodospad męskiego zapachu zmieszanego z nutą afrodyzjaku aż wstyd się przyznać, jak bardzo mnie to pociągało.

Starałam się wyjść z pracy wcześniej, by nie kusić losu. Po jego słowach nie mogłam znaleźć dla siebie miejsca. To dobrze, jak życie jest w porządku… Takie proste i niby banalne, ale dla mnie w środku burdel na kółkach. Czas nie stoi w miejscu nie da się powiedzieć pauza, gdy wszystko się wali.

W końcu spakowałam walizkę i wróciłam do rodziców do Lublina. Mama była mocno zdziwiona:

Lidka, co się stało? Jarek Cię wyrzucił?

Nie. Wszystko potem Ci opowiem, mamo nie umiałam się przyznać do prawdy.

Dzwoniła potem teściowa, krzyczała, przeklinała. Ale ja wypięłam pierś, odetchnęłam głębiej, czułam się jak nowa. Dzięki Zawadzkiemu

Jarek szalał, groził, próbował mnie dopaść. Ale już nie miał nade mną żadnej władzy.

Jarek, nie marnuj czasu, lepiej poświęć go synowi. Ja już kończę naszą historię. Żegnaj powiedziałam mu spokojnie.

Znów odnalazłam siostrę Natalię, wróciłam do swojego domu, do moich ludzi. Wreszcie byłam sobą, a nie lalką na czyichś sznurkach.

Przyjaciółka od razu zauważyła zmianę:

Lidka, nie poznaję Cię! Kwitniesz, promieniejesz, chyba znowu jesteś zakochana!

A Ludwik Zawadzki niedługo potem ze śmiertelną powagą powiedział:

Lidia, weźmy ślub! Słowo daję, nie będziesz żałować. Jedno tylko mów mi po imieniu, czas na formalności przy stole operacyjnym.

Kochasz mnie, Ludwik? uśmiechnęłam się z niedowierzaniem.

Jeju, wybacz, wiem, że kobiety lubią słowa. Kocham Cię, Lidia. Ale ja wolę czyny powiedział i pocałował mnie w rękę.

Zgadzam się, Ludwik! Jestem pewna, że też Cię pokocham rozpierało mnie szczęście do granic.

Minęło dziesięć lat.

Ludwik codziennie udowadniał mi swoją miłość. Nie padał na kolana, nie bił w piersi po prostu dbał, chronił, był obecny. Potrafił zaskakiwać czynami po męsku, z hojnością i troską. Wspólnych dzieci nie mieliśmy. Najwidoczniej naprawdę jestem pusty kwiat. Ale Ludwik nigdy nie rozdzierał z tego powodu szat, nie robił wyrzutów, nie ranił słowami.

Lidia, znaczy nam jest pisane tylko we dwoje i dobrze zawsze mówił, gdy łzy stawały mi w oczach ze smutku, że nie zostanę mamą.

Córka Ludwika podarowała nam wnuczkę Zosię. Stała się naszą rozpieszczaną córeczką.

A Jarek całkowicie się stoczył, w końcu odstawił kieliszek na zawsze, leży już na cmentarzu. Nawet pięćdziesiątki nie dożył. Teściowa, gdy spotykam ją czasem na targu w Lublinie, mierzy mnie nienawiścią, ale jej złość nie może już mnie zranić. Szczerze, jest mi jej po ludzku żal.

A my z Ludwikiem? U nas wszystko naprawdę w porządku. Życie jest piękne.