Rano Stanisławowi Kazimierzowi się pogorszyło. Dusił się.
Tomek, niczego już nie chcę. Żadnych leków, niczego. Proszę cię tylko o jedno pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę. Odłącz mi to wszystko
Mężczyzna skinął głową na kroplówki.
Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę
Po policzku popłynęła mu łza. Tomek wiedział, że jeśli to wszystko odłączy, może już nie zdążyć wyprowadzić Stanisława na zewnątrz.
Do nich podeszli faceci z całej sali.
Tomek, naprawdę nic nie da się zrobić? Tak nie można
Wiem Ale tu jest szpital, wszystko musi być sterylne.
Co z tego… Patrz, człowiek nie może odejść tak po prostu.
Wszystko rozumiał. Ale co mógł? Tomek wstał. Przecież może wszystko. Niech to szlag trafi, niech ojcowską firmę mają gdzie chcą. Niech go wyrzucą. Nagle odwrócił się i napotkał spojrzenie Jagody. W jej oczach był podziw.
Tomek wybiegł na dwór.
Przyjacielu, błagam cię, cicho Może nikt nie zauważy. Chodź, chodź do pana.
Już miał otwierać drzwi, gdy drogę zasłoniła mu Pani Elżbieta Lechowska.
Co to ma znaczyć?
Pani Elżbieto Błagam, pięć minut. Niech się pożegnają. Rozumiem wszystko. Potem mnie pani wyrzuci.
Milczała chwilę. Kto wie, co działo się wtedy w jej głowie, ale w końcu zrobiła krok w bok.
Dobrze. Niech i mnie wywalają.
Przyjaciel, za mną!
Tomek pobiegł korytarzem szpitala, a Przyjaciel obok niego. Na końcu korytarza Jagoda szeroko otworzyła drzwi. Pies, jakby wszystko rozumiał, w dwóch susach był przed salą Jeden skok i już stał na tylnych łapach przy łóżku Stanisława Kazimierza, przednimi opierając się o rant łóżka. W środku panowała cisza. Mężczyzna otworzył oczy. Próbował podnieść rękę, lecz nie mógł przez kroplówki. Wtedy drugą ręką po prostu wyrwał sobie wenflon.
Przyjacielu! Przyszedłeś
Pies położył głowę na piersi Stanisława. Ten pogłaskał go, raz, drugi. Uśmiechnął się Uśmiech zgasł. Ręka opadła bezwładnie. Ktoś szepnął:
Pies płacze
Tomek podszedł do łóżka. Przyjaciel rzeczywiście płakał.
Już dobrze Chodź Chodź
***
Tomek usiadł na płotku, a Przyjaciel schował się w krzaki i położył tam. Do Tomka podszedł mężczyzna z sali, ten co kiedyś pierwszy oddał mu mielonego. Podał mu paczkę papierosów. Tomek spojrzał na niego, chciał odmówić, bo nie pali, ale machnął ręką. Zapalił.
Obok usiadła Jagoda. Oczy czerwone, nos opuchnięty.
Jaga Dziś mój ostatni dzień.
Dlaczego?
Wiesz, na początku byłem tu za karę, później chciałem coś udowodnić ojcu Miał mi oddać firmę. Ale już nieważne. Nie mogę. Jadę do domu. Powiem mu wprost twój syn to nic nie wart człowiek. Przepraszam, Jaga
Tomek odszedł. Napisał wypowiedzenie, spakował się. Jaga patrzyła przez okno, jak parkuje mercedesem pod wejściem. Wysiadł, otworzył drzwi od strony pasażera i poszedł po Przyjaciela. Coś do niego mówił, potem wrócił do auta i czekał. Pies podszedł po pięciu minutach. Długo patrzył Tomkowi w oczy, a potem wskoczył do samochodu.
Jaga znów płakała.
Nie jesteś nic nie warty! Jesteś najlepszy!
***
Kilka dni później Jaga zauważyła, jak z dyrektorem szpitala idzie mężczyzna łudząco podobny do Tomka. Zbiegła po schodach i wybiegła na zewnątrz.
Czy pan jest ojcem Tomka?
Dyrektor spojrzał na nią zaskoczony.
Jagoda, co się dzieje?
Proszę zaczekać, panie dyrektorze, potem mnie pan zwolni! To pan?
Władysław Andrzejowski również patrzył na drobną dziewczynę z piegami w osłupieniu.
Tak.
Pan nie ma prawa! Słyszy pan? Nie ma pan prawa myśleć, że Tomek jest do niczego! On był jedynym, który się odważył i pozwolił człowiekowi pożegnać się przed śmiercią z ukochanym psem! Tomek ma serce i duszę!
Jaga obróciła się na pięcie i poszła do budynku. Władysław Andrzejowski uśmiechnął się.
Widziałeś, jaka?
Dyrektor odpowiedział:
I co ja mam z nią zrobić? Porządna dziewczyna, ale zawsze prawdę musi słyszeć!
To źle?
Nie zawsze dobrze
***
Minęły trzy lata.
Z bramy pięknego domu wyszła cała rodzina. Tomek pchał wózek, a Jagoda trzymała na smyczy dorodnego psa. Doszli do Wisły, Jaga puściła psa luzem.
Przyjacielu, nie uciekaj daleko!
Pies wielkimi susami pobiegł nad rzekę. Po dwóch minutach dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast też wielkimi skokami znalazł się przy wózku.
Jaga roześmiała się.
Tomek, wygląda na to, że niania nie będzie nam potrzebna! Co takiego, Przyjacielu, już biegniesz? Sonia tylko zgubiła smoczek.
Mała znów zasnęła, Przyjaciel zajrzał do wózka, upewnił się, że wszystko w porządku, i pognał za motylem
Tego dnia zrozumiałem, że nie firmę czy stanowisko trzeba w życiu mieć, lecz odwagę i serce, by być człowiekiem dla drugiego człowieka. To zostaje na zawsze.
